donderdag 17 augustus 2017

Een kloddertje roze hier!

Zo; eindelijk nog weer wat bezuinigingsacties van mijn Nog te Doen/regelen lijstje kunnen doorhalen. Dat ik uberhaupt iets opschrijf is al een kleine verbetering. Heel lang bleef mijn bloknote blanco. Geen puf, geen zin, helemaal niks.

Dat regelen scheelt de komende maanden toch weer een paar tientjes op mijn vaste lasten en die geven net weer wat lucht. Iedere euro telt nog steeds tenslotte.

Slaap nog steeds niet helemaal fijn; ik word wakker midden in de nacht en voorheen zou ik dan alleen maar liggen piekeren. Nu ga ik of naar een Luisterboek luisteren of pak er een gewoon boek bij.

Wat ik grappig vind is dat ik dan tegen mijzelf zeg dat ik niet in slaap mag vallen en na een paar bladzijden, of soms hoofdstukken voel ik mijn ogen zwaar worden.

Zei ik voorheen dat ik MOEST slapen, dan was het des te moeilijker om weer in slaap te vallen. Grappig hoe je jezelf kennelijk om de tuin kan leiden.

Ook weer een Flylady klus gedaan - naast de gewone dagelijkse routines - en hoe klein of 'raar' die opdracht ook is (vandaag was het kijk de badkamerkast na op oude make-up zooi...de make-upjes uit je tienertijd mogen echt wel weg nu, die roze oogschaduw of knalroze lippenstift is niet meer zo fris), het is fijn om ieder geval weer wat ruimte te maken en dingen in de kast te bekijken of ze nog een jaar bewaard moeten worden, voor het geval dat, of dat ze echt weg kunnen. Hetzij weggooien of weggeven.


Foto van Pixabay


Er stond ook al twee jaar een grote tas met rits met daarin truitjes/shirts van toen ik nog 30/40 kg lichter was. Voor het geval ik.....Ik had al die truitjes al uit mijn kast gehaald, want iedere keer dingen zien die ik niet (meer) pas daar werd ik ook niet blij van. En dan was er nog die tas dus.

Hoppa...in de Zak van Max (niemand weet nog wat dat is hahaha). Het neemt ruimte in, niet zozeer in mijn huis, maar in mijn hoofd.

Focus niet op minder minder, maar op gezonder. Waarbij minder vanzelf wel volgt. Of niet.

Stuur ik ondertussen nog een Engel met grote roze vleugels richting vriendin die dat nodig heeft.









woensdag 16 augustus 2017

Het leukste meisje van de klas

Slecht geslapen, niet eens door mijn eigen zorgen, maar omdat ik me zorgen maakte om een dierbare vriendin.

Haar man belde me gisteren wat de stand van zaken is en dan moet je daarna eigenlijk niet op Google gaan zoeken. Dan vind je de naarste scenario's.

Kijk ik liever nog een keertje naar een aflevering van Grace and Frankie. Ook over zoiets; dat ouderdom soms met gebreken komt en we daar allemaal mee te maken krijgen.

Dat slechte slapen maakte dat ik nog onzekerder begon aan wat een hele fijne ontmoeting bleek. En we samen de helft van de tijd om iets te ontdekken over de laatste tijd van de Tsaar nu 100 jaar geleden, besteden we aan praten. Ik hoop ook dat ik voldoende geluisterd heb en niet alleen een soort van woordendiarree over haar heb uitgestort.


Als vrouw met hond gaf ze wijze raad over man met hond en dat was ook weer leerzaam. En eigenlijk bevestigde ze dat ik dus nooit te oud ben om te leren. Als ik daartoe open sta tenminste.

Was wel erg moe toen ik thuiskwam dus maar vroeg naar bed en dat was goed door mijn nieuwe matrassen en toppertje.

Vind het bijzonder dat ik zoveel lieve mensen ken en zij mij willen kennen. En dat gevoel - die verwondering over dat het leukste meisje van de klas iets met mij wil ondernemen - dat herken ik nog steeds in mij.

Alweer een onrustige nacht en dus vanochtend maar direct mijn bed afgehaald en alle bedampte beddegoed in de was. De zon schijnt, dus het kan buiten hangen. Ben blij dat mijn rug weer zodanig hersteld is dat dit nu zonder al te veel moeite gaat. Dat ik een wasmachine heb.

Oh ja; dat maatje 36 dat snap ik nu nog beter. Echt een Frans figuurtje.








maandag 14 augustus 2017

Zomergasten: alweer zo prachtig

Had me al helemaal verheugd op gisterenavond. Zomergasten en daarna zou ik mijzelf trakteren op een avond/nacht sterrenkijken.

Wat een magnifieke uitzending van Zomergasten was dat wederom. Ik kende de acteur - Wim Opbrouck niet, maar zou hem graag willen kennen. Een levensgenieter en een zachtaardig mens. Iemand bij wie je gerust even een paar dagen mag onderduiken.

Ook zijn fragmenten spraken me aan. En daar kwam zowaar ook nog die goede oude, helaas overleden, Keith Floyd voorbij. Met zijn recept voor Paella. Waardoor ik en aan Keith Flloyd dacht en aan diegene die laatst nog Paella had gemaakt.

Zijn keuzefilm heb ik opgenomen; toen die werd uitgezonden keek ik al hoopvol, ingewikkeld en daardoor lekker warm in een omslagdoek, naar de sterren. Of eigenlijk naar Vallende Sterren. Dan kon ik een wens doen.

En wensen deed ik; vooral voor anderen. Geen hoofdversiering voor iemand die me dierbaar is geworden wenste ik in ieder geval.

Het was in ieder geval een mooie afsluiting van de dag. En ik ben blij dat ik inzag hoe mooi dit is.


zondag 13 augustus 2017

Liefelijk burengeluid

Ik versta het niet en weet dat het geen Noord-Koreaans is, wel een taal uit die regio, maar jemig de pemig, wat is dat volume hoog.

En op een rustige zondagochtend genieten in de tuin van 3 stralen zon met een amandelmeel-pannenkoekje en een kop heerlijke koffie-verkeerd met sojamelk valt toch anders als je de hele ochtend onderstaand geluid hoort:


Misschien zegt ze wel dat ze enorm lekker gekookt hebben gisteren en exotisch ook want Nederlands. En noemt ze nog even alles op wat ze gemaakt heeft; GEHAKTBALLEN, AARDAPPELEN MET EEN KUILTJE, JUS en SNOT-ANDIJVIE.

Als ik de buurvrouw buiten treft dan heeft ze haar Westerse stemvolume. Heel zacht en poezelig. Maar daar trappen wij niet in. Noord en Zuid als het ware.


zaterdag 12 augustus 2017

Zomervanregenzwijmel

En alweer kletterde de regen op mijn ramen toen ik wakker werd. En wist ik direct wat ik vandaag zou uitkiezen.


Vind het vooral sneu voor mensen die hier in eigen land vakantie houden en hoopten op een paar weken mooi weer. Of in een tentje op de camping. Ik overleef het wel; gewoon nog even langer koffie drinken in da house.


vrijdag 11 augustus 2017

Eerste Hulp bij neerslag door/uit zomerdepressies

Kijk hiernaar:

En ik moet lachen dat Will zijn haar verft. Ik vond een beetje grijs toch charmanter staan dan zo'n zwarte kap. Maar ja, wat zeg ik; Black Hood. Dat zijn zijn roots natuurlijk, al zijn die nu wat grijs aan het worden.

Maar goed: terug naar de Eerste Hulp:

Deze mevrouw maakt me ook altijd blijer of in ieder geval aan het glimlachen.


En deze dame is ook altijd goed voor grimlachen:


Soms/Vaak zit vooral ikzelf mijzelf dwars. Oh ja, even vergeten; dat is altijd zo als je alleen woont. Zonder een kat die je de schuld kan geven.

En even iets huishoudelijks doen helpt ook. Weer een klusje gedaan. Niemand ziet het, maar ik wel.
Zoals de Flylady zegt: Finally Loving Yourself.













woensdag 9 augustus 2017

Mooi mens

Kreeg van mijn dochter mooie foto's vanuit het vakantieadres waar ze met het gezin zijn. Kleinkind heeft voor het eerst in de zee gedobberd. Fijn dat ze op vakantie kunnen gaan.

En toen las ik ook de actie van Annemiek
Om een vader met zijn zoons een vakantie te kunnen geven.

Zo simpel kunnen dingen zijn. Als iedereen een beetje geeft kan een gezin eindelijk ontspannen en mooie herinneringen opbouwen. En even weg van de waan van alledag.

Klik maar op onderstaande link, kan je het zelf lezen. Oh..had ik maar een beetje levenskracht van die vrouw!

Link naar Mijmeringen




dinsdag 8 augustus 2017

Carpe Diem

Gisterenmiddag was het hier heerlijk zonnig weer en ik had al in de weersvoorspelling gezien dat er voor de rest van de week veel regen werd voorspeld.

Is het dan niet fijn om nu een stuk te gaan lopen en misschien ook nog wel ergens op een bankje van de zon te genieten. En ja...dat genieten kon ook in de achtertuin, maar buurvrouw achter had weer eens een uitgebreide en vooral langzame snoei-sessie in haar hoofd en ik keek de hele dag tegen haar ogen aan. Daar voelde ik me bekeken door en dat was geen prettig gevoel.


Foto van Pixabay




Dus schoenen aangedaan, sleutel in de broekzak, wat losse euro's  in de andere en mobieltje erbij mocht er een Alien Invasie plaatsvinden en gaan maar.

Liep eerst nog een stuk door de wijk en zag op plekken waar ik eerder nog niet gelopen had, dat ook daar alle buxusstruiken waren aangetast.

Als ik manager van het tuincentrum was, dan zou ik de komende week leuke vervangende struikachtige planten in de aanbieding gooien! Heel 't dorp heeft interesse!

Toen ik op een kruising aankwam waar ik of weer huiswaarts kon gaan of richting dat restaurant waar ik een tijdje terug ook al heen wilde, maar toch maar niet heen ben gegaan, sloeg ik de kant van het restaurant op met prachtig uitzicht en zag dat er vrijwel niemand zat.

De losse euro's waren genoeg voor een heerlijk verkwikkend drankje - Tonic met Vlierbloesemextract - en een zalig zomergevoel. Daarna verkwikt huiswaarts gelopen en blij dat ik toch maar wel ben gegaan. Zowel naar dat restaurant als naar het bos. Omdat het kan, omdat het fijn weer was en omdat, terwijl ik dit typ, nu al een hele tijd regent.






Omdat Youp het al zong/zei in de jaren negentig: "Niemand weet hoe laat het is". 




maandag 7 augustus 2017

Schoon schip maken

Een bloglezer gaf me deze inspiratie. Dat je soms schoon schip moet maken.





Schoon schip makenWAT IS DE DEFINITIE & BETEKENIS

    

Schoon schip maken is een spreekwoord en betekent het verleden achterlaten of vergeten. Dit spreekwoord houdt in dat alle rommel uit het verleden wordt opgeruimd, zodat er een nieuw begin kan worden gemaakt.
Het spreekwoord schoon schip maken is ontstaan in de scheepvaart. Als men een schip moet schoonmaken, boent men alle activiteiten uit het verleden weg: de sporen van het laden en lossen. Wanneer men het na een ruzie met elkaar uitpraat en het verleden laat rusten, poetst zij ook alle problemen weg. Het verleden vervaagt. Hierbij kan ook gedacht worden aan het afbetalen van schulden, waarna er weer een nieuwe start kan worden gemaakt. "Hij maakte schoon schip door zijn schulden af te betalen." Er zijn meer spreekwoorden die met het woord schip te maken hebben, zoals 'schepen achter zich verbranden' en 'het schip ingaan'.

En zo is het. Altijd hetzelfde doen en op een ander resultaat hopen is de Definitie van Waanzin volgens Einstein tenslotte.

Dus wil ik 'andere' resultaten, op welk vlak dan ook, dan zal ik iets anders moeten doen dan nu. Of in mijn geval, want ik heb een pesthekel aan het werkwoord 'moeten' - willen. Of gewoon het werkwoord moeten weglaten. Ik doe het.

Dus eerst maar eens wat huishoudelijks; uit mijn linnenkast wat dingen in de zak van Max doen/gedaan, die ik al jaren 'bewaar' in de kast, maar nooit meer gebruik of ga gebruiken. Geef weg aan iemand die er wel wat mee doet of kan.

Ga op die manier nog maar weer eens je hele huis door. Dat hoeft niet morgen af. Ook niet volgende week. Maar doe het wel. Babysteps, maar wel in beweging blijven. Verminderen van bezit om - mocht ik naar een andere woning willen - verhuizen en schoonhouden van alles makkelijker te maken. Ik merkte dat ik een tijd terug hiermee was gestopt en dit weekend een logeerbed en beddengoed aan mijn dochter gegeven en direct weer een legere plek. Dat voelt heerlijk luchtig.

Ook moet ik na de vakantie van mijn kinderen ze maar weer eens erop wijzen dat hier nog kamers vol staan met hun troep (verhuisdozen met inhoud die hier al jaren oningekeken staan - ik zou zeggen; naar de kringloop). Staat er ook nog een bankje wat ik samen met zoon heb gemaakt, maar ex van zoon wilde dat toch niet meer hebben, dus hoppa in de Moederopslag. Nee...niet meer doen dus. Ik ga er niet op zitten, zoonlief heeft een ander bankje. Laat hem dit maar oplossen. En opruimen.

Ook keek ik dit weekend naar een filmpje van een stevige vrouw (qua postuur, maar ik schat zo maar in ook qua karakter) die aan yoga doet. Ik kan op zijn minst gaan voelen of dit bij mij past. Want wat ik anders moet wil gaan doen is dat ik een soepeler bewegend lijf wil. Meer kunnen bukken en door de knieen gaan. Letterlijk alleen.

Dus oefenen. Bewust tijd nemen om oefeningen te doen. Ook in het kader van beter voor mijzelf zorgen.



Kijk ook beter naar het verbeteren/veranderen van mijn zelfbeeld. Om Vlasje te citeren, denk vaker in termen van: "is dat zo?". En wat een andere blogster me ooit zei: "Zeg elke dag tegen je spiegelbeeld: Ik hou van jou."

De boosheid die ik heb naar sommige aspecten van mijn opvoeding,  daarmee wil ik uitkomen in het land dat vergiffenis heet. Om ook hier schoon schip te maken. Omdat boosheid me niet zoveel brengt, behalve negatieve energie.

Ik bewonder mijn zoon dat hij de moed heeft kunnen opbrengen met zijn vader te spreken over levenszaken. Ik bewonder mijn dochter dat ze dit een paar jaar terug al deed. Niet dat dit betekent dat hun vader nu zijn gedrag heeft veranderd, maar wel dat hij niet kan zeggen dat hij het niet wist. En vooral omdat hij nog een tweede leg heeft.

Ook beter kijken naar vriendschappen of familiebanden. Passen die nog wel in mijn leven. Voegen ze nog wat toe of word ik er alleen nog maar onrustiger door. En wat voeg ik toe. Doe ik wel genoeg mijn best.

Mind, Body & Soul als het ware in een schoon schip.

Het Oranje Vrouwen voetbal team is Europees Kampioen geworden, ik serveerde een Oranje Tompouce aan mijn dochter en schoonzoon en een heerlijke maaltijd. Kleindochter tijgert de kamer door. Nog even en ze ontdekt dat de kracht in haar benen ook betekent dat ze kan staan. Nu neemt ze nog de boezem als opstapje. Zeg maar opstap!

Dan merk ik dat ik stromen energie door haar krijg. Door te zien dat ze heerlijk onbevangen is. Maar ook dat ze geliefd is. Door Oma's, Opa's, tantes, omen, neven nichten.

Het glittervestje wat ik had gebreid vonden ze heel schattig, alleen kan ik nog steeds niet inschatten hoe groot/klein het moet zijn.  Heb het zonder patroon gebreid, gewoon denkend aan hoe het zou moeten worden. Haar vader zei al dat ze dit in de winter misschien wel aankon. Wel blij dat het in de smaak viel. En oh wat ben ik op dat vlak nog veel te afhankelijk van goedkeuring. Uhm; ik denk niet alleen op dat vlak.



Is het vanavond ook nog Volle Maan en een maansverduistering. Joehoe; alles wijst erop dat het een goede tijd is om uit te varen. Op dat schone schip.








zaterdag 5 augustus 2017

In de schaduw zwijmel

Toen ik een tiener was, luisterde ik al graag naar heel andere muziek dan soortgenoten.

Er was een programma op de radio over muziek uit de grote musicals uit de jaren 30, 40 en 50 en over crooners uit die tijd. Ik kon veel meezingen, want zat vaak op mijn kamertje (daar kon nog net een opklapbed in) naar zo'n ouderwetse radio te luisteren.

Wat ik toen ook al regelmatig had waren sentimentele of zwaarmoedige buien. Of ik ooit iemand zou vinden of eigenlijk of iemand mij leuk zou vinden. Ik kwam niet echt uit een opvoeding waar zelfwaarde er genoeg ingepompt werd. En gerustgesteld worden door mijn familie dat gebeurde niet. Wel nog meer de put ingepraat. Als ik nou eerst maar afviel. En in ieder geval mijn diploma's haalde.
Nee, ik moest me vooral niets voorstellen. Zo bijzonder was het allemaal niet. En wat ik dan wel kon; daar kon je je brood niet mee verdienen.

Dus toen ik gisteren, met mijn ziel onder mijn arm, toch maar aan het wandelen sloeg, dacht ik aan deze song: Me and my shadow.

Misschien vind ik het gewoon 'lekker' om me in zelfmedelijden te wentelen. Anyways; wel inspiratie voor een zwijmellog.













En om toch nog een positieve draai te geven aan al deze zwaarmoedigheid, gaf onderstaande song me als begin twintiger weer hoop:


vrijdag 4 augustus 2017

Never been to me of zoiets

Fijn geslapen, al moet ik wel wennen aan een andere gevoel in ondersteuning. Ander gevoel als ik het bed uitga; dat ik als het ware een kontje krijg van de veren van het bed. Wat prettig is want voor ik het weet sta ik naast mijn bed en hoppa....door naar de wc.





Foto van Pixabay

Wel rustig geslapen, maar nog steeds win ik elke ochtend de weddenschap met mezelf of de zon nu al wel of nog niet op is. Meestal nog niet; dus mag ik nog even slapen.

Vandaag was alles in de tuin weg- of omgewaaid. Raapte ik dat op, waaide het alweer om. De rupsen eten gestaag door. Kijk, het grappige is dat als je zegt dat je van beestjes en de natuur houdt, je deze plaag eigenlijk ook zou moeten accepteren. Dat je mooie groene haagjes na een paar dagen bruin zijn geworden en er niets aan te doen is. De haagjes die je zoveel plezier gaven want het was zo leuk om ze mooi strak te knippen. Straks is er niks te knippen meer. Alleen uit te graven ben ik bang.

Nou ja...ik zit in mijn hoofd al te bedenken wat ik daarvoor in de plaats kan zetten, wat ik nu kan stekken in mijn tuin, wat ook niet onplezierig is. Om te fantaseren. Hoe ik dat ga uitvoeren; dat komt dan wel weer. Komt tijd; komt raad.

Dacht even de witte was buiten te hangen, maar gezien de rug waren dat teveel lastige handelingen en de was maar binnen ophangen. Ramen tegen elkaar open en dan wappert het ook snel droog.

Heb vandaag alle 'geinige' koelkastmagneten weggehaald. Opeens vond ik het zo misplaatst; een halve koelkastdeur met souveniers uit alle steden van de wereld, gekregen van mijn kinderen - zij zijn de reizigers - , terwijl ik al jaren nergens heen ga. Bijkans niet eens het dorpje uit. En waarschijnlijk ook niet meer ga. Dus weg ermee. Alleen een dienstmededeling van de woningbouwvereniging en 24000 magneten hangen er nu. En een dingetje van een museum.

Vind het altijd nogal schurend als ik mensen hoor zeggen dat ze nog echt moeten reizen, die net terug zijn van een lange reis. En daarvoor nog een reis, en daarvoor nog eentje, en nog eentje. En dan denken dat hun leven niet ok is als ze al die plaatsen en plekken niet hebben gezien. Want daar kunnen ze waarschijnlijk zichzelf vinden. Joh...jezelf ligt gewoon in het laatje, rechtsonder!







En ach..misschien hang ik ze, die souveniers,  wel boven -  op mijn Whiteboard. Maar had behoefte aan verandering.
Misschien is dat wel de erwt die ik voelde. Dat er zaken veranderd kunnen worden. Gewoon doen.

Vanmiddag de schoenen aangewurmpt  en maar een eind gaan lopen. Dacht nog aan ergens aan een terrasje zitten, maar ook dat vond ik bij nader inzien toch maar niks met alleen me & my shadow. Ik ken al mijn eigen verhalen al, dus om nou een uur weer tegen mezelf aan te zitten praten...La maar.

Maar wel gelopen en nu een kop thee. En oh ja; weekend.











donderdag 3 augustus 2017

Make your bed and lie in it

Het positieve van een dag niet weten hoe je je stemming kan omkeren is dat de dag erna - meestal - de zaken toch er weer anders uitzien. Omdat ik dat wil.

Dat zijn ze niet natuurlijk, - er is niets veranderd - maar het ziet er wel anders uit. Of ik bekijk het anders. Dat besef maakt ook dat die donkere dag toch ergens een randje licht heeft. Niets is blijvend uiteindelijk.
Tenzij ik 3000 eieren achter elkaar eet.

Had verleden week samen met mijn zoon - voor het sjouwwerk en auto en ook de gezelligheid - bij dat grote gele warenhuis matrassen in de aanbieding gekocht. Een paar weken ervoor had ik al proefgelegen, nou vooruit, gezeten, want liggen durfde ik niet; had grote sleurhutbejaardenkar bij me en oh oh oh stel je toch eens voor dat iemand dacht dat ik daar al mijn miljoenen in had gestopt en 'm wegreed. Terwijl ik hulpeloos Prinses op de Erwt nadeed.

Maar ik weet heel goed hoe mijn huidige matrassen liggen en lagen, wat voor soort goed uit de testen komen (dank voor de tips!) en bij mijn budget passen. Vielen onder mijn budget Inventaris. En kwamen uit potje "Gemiddeld met advocaten van".

En met 25 jaar garantie...moet nog maar kijken of IK die 25 jaar ga halen. Bon goed bewaren dus. Van de matrassen.

Die matrassen komen opgerold uit het magazijn en moeten een aantal dagen uitgerold liggen, zodat de veren in het matras weer optimaal uitgeveerd zijn. Dus minstens 72 uur laten liggen. Geen probleem want door mijn rugpijn kon ik sowieso niks sjouwen of sjorren noch op bed leggen, dus lekker laten uitveren die matrassen. En er begerig naar kijken.

Een paar weken terug had ik bij de Lidl een onderlaken gekocht met een hogere matrasmaat, hoger in de zin van 25+ cm. En dat kwam goed uit, want ik zag net dat het onderlaken dat ik bij de I kea had gekocht een verkeerde maat is. Te laag voor de matrashoogte. Gelukkig is de molton wel goed. Nou ja....maar weer een keertje de truc met de bussen doen.  Heb ik alweer een uitje!! De nieuwe matrassen heb ik op de oude gelegd; op die manier heb ik een hogere instap en een soort van Do-it-yourself Boxspring. Bevalt het niet kan ik altijd nog de oude matrassen wegdoen.

En even pauze tussendoor want alles achter elkaar afraffelen, dat bevalt mijn rug nog niet zo. En he....ik heb de hele dag de tijd.




Mijn dochter heeft als bijbaan ooit voor een hotelketen gewerkt als kamermeisje en daar had ze voor de hele hotelkamer 11 minuten. Dus bed verschonen, badkamer schoonmaken, schone handdoeken, prullenbakken legen en stoffen en stofzuigen. Zit er bij mij net 1 kussen in een hoes.

Net mijn hogere bed opgemaakt. Dat is wel makkelijker, om op dat hoge bed een dekbed in de dekbedhoes te krijgen. Minder bukken. En het ziet er zo uitnodigend uit dat het bijna zonde is om erin/erop te gaan liggen. Haha!!!

Zo nog even de slaapkamer stofzuigen, dan voelt het helemaal 'netjes' en af. En ben zo benieuwd of ik vannacht die erwt nog voel.

Grappig - tenminste herkenbaar grappig nu met rug - is dat Frankie en Grace het in hun rug kregen en de hele dag op de grond lagen, want konden telefoon niet vinden en op de plek van de vaste telefoon lag de afstandsbediening. Je moet die scene even voor je zien, maar de zoon van Frankie kocht toen maar van die alarmsystemen, waar je zo'n ding om je hals draagt met een alarmknop.
Waarop zij zegt dat hij - sinds ze dat ding heeft - stukken minder vaak belt. Dus is dat ding er eigenlijk voor zijn gemoedsrust.

Ik zorg er altijd voor mijn mobieltje opgeladen in mijn broekzak te hebben, want dat lijkt me wel heel erg rottig..dagen hulpeloos liggen zonder opgemerkt te worden.

Oh ja...herinner me iets grappigs. Een kindje uit de buurt loopt hier vaak met haar broertje over de stoep om te spelen en ik was gisteren 3 takjes aan het snoeien, waar ik bij kon in de voortuin. Vraagt ze aan me of ik pas ben verhuisd. Of ik al lang hier woon. Grappige vraag, want ik woon hier al 24 jaar en zij net een jaartje. Het sloot wel aan bij mijn onopgemerkte gevoel. Maar maakte me ook aan het lachen. Er praat in ieder geval iemand tegen me toch!

Ondertussen zijn de zonnebloemen (ja, ze komen uit!!)  buiten alweer omgewaaid, net als de Vlinderstruik in grote pot. Lastig om die iedere keer op te rapen, maar wel goede oefening in bukken door de knieeen.

Volgens een Marokkaanse schrijver buk ik als zijn moeder; gewoon vanuit de heup buigen, zonder je knieeen te gebruiken en dan op die manier dweilen, je tenen lakken, het gras bijpunten...

Kom...de stofzuiger roept!



Foto van Pixabay









woensdag 2 augustus 2017

Wil

Willen. Ik wil weer willen. Heel veel willen wil ik.

Meestal, vaak en dinsdag wil ik niets meer. Er kan er ook vrij weinig meer en heb ik het gevoel,  - het gevoel he...ik zeg en snap en realiseer me dat dit MIJN gevoel is -, dat niemand ook meer iets met mij wil.
Want wie wil er nou met zo'n vrouw omgaan die niet eens snapt dat je gewoon minder moet eten en hoppa dan ben je van alle problemen af, die dat niet snapt en nog erger niet doet. Het is toch zo simpel. Als je je gezondheid belangrijk vindt.

Natuurlijk haakt iedereen haken sommige mensen af. Wat een pessimist en wat een "zwaar" leven maar niet heus. Gewoon een zeurkont. Kom..pak die slingers maar weer, maak je eigen feestje. Laaaaa maar. Alleen een feestje vieren is niet altijd leuk. Dat wil ik niet meer.

Opladen,ik moet mezelf opladen, maar kan de oplader niet vinden momenteel. Misschien wachten tot straks de bliksem inslaat; ben ik ineens superopgeladen!

Toch maar weer uit bed gerold - het rolt steeds minder pijnlijk - en toch ook maar weer fris onder de douche gegaan en ja, ook maar weer mijn vertrouwde Havermout met sojamelk genomen met een lekker kopje koffie erbij.

Wil ik nu nog iets?

Ja, ik wil willen.

Moet ik dan nog iets?

Nee, er moet niets. De agenda is geheel leeg de komende weken.

Toch maar even naar het winkelcentrumpje gegaan. Oude kranten en papier weggegooid. Dat wil ik wel. Goed voor milieu. Er komen ook nog mensen na mij tenslotte. Even terug in een gelukkige herinnering aan een lieve vriendin, een Italiaanse bol (vers zeg!) gekocht en een komkommer en wat sojamelk; want geleerd dat soja goed is voor het verlagen van je cholesterolspiegel. En al lopende van het winkelcentrum zie ik overal buxushagen die aangetast zijn. Dus het is niet mijn schuld. (ja...errug he...dat denk ik dan, omdat ik een paar dagen niks gedaan heb in de tuin, of dat ik het niet goed genoeg doe).

Ga in de tuin zitten. Het is droog. Geen zon, maar wel lekker buiten en geniet van je Italiaanse bol en een boek uit de bieb. Denk in mijn hoofd dat ik op vakantie ben. Denk niet meer aan voor een appel en een geinfecteerd ei moeten werken bij een c allcenter.

Rustig...kalm...op het gemaal van de kaken van de rupsen dan.

Neem een Martini, zoek uit hoe je die maakt.....fuck them all...en vooral jezelf. Of lach wat meer om je zielige zelf.

He..ja....zo'n vibrator voor oude vrouwen die Grace & Frankie hadden ontwikkeld...dat wil ik wel! Gelukkig is het komkommertijd.


Foto van Pixabay






dinsdag 1 augustus 2017

Buxusnooitgenoeg-rupsen

Vanochtend keek ik naar een buxushaagje terwijl ik wat zonnebloemen water gaf en zag dat hij ingesponnen leek. Dat lijkt verdacht veel op de buxusrups en dan kan ik die haag wel wegdoen, zo las ik online.

Van de week zag ik al op mijn grote buxusbol tientallen musjes en koolmezen zitten en dacht...wat gezellig! Maar die eten natuurlijk alle rupsen op.

Dooreten jongens!!!!



Zie dat de buxus in de voortuin ook zijn aangetast.

Iemand nog goede ideeen?

Er zitten tientallen groene rupsen in de haagjes. En in mijn hoofd heb ik het al geaccepteerd. Onverwachts moet ik daardoor mijn tuin anders indelen en de vaste groenblijvende punten in de winter zullen er niet meer zijn als deze plaag zich doorzet. En dat ziet er wel naar uit, want ze vreten als gekken! En omdat ik nu niet echt goed kan bukken, kan ik ze niet optimaal handmatig verwijderen.



Buxusmot/rups