zaterdag 16 december 2017

Nog 9 dagen maar zwijmel

Nog 9 dagen en dan is het Kerstmis.

En er zijn heel veel songs te vinden over Kerst. Perfecte Kerst, Verpeste Kerst, Witte Kerst. En ga zo maar door.

Maar uiteindelijk gaat het erom dat je die dagen kan doorbrengen met de mensen die je dierbaar zijn. Onthoudt de Gouden Regel: Bezoek en Vis blijven 3 dagen fris. Dit omdat Kerst nu extra lang kan duren omdat het op maandag en dinsdag valt dus met weekend erbij wel 4 dagen!

Oh ja: Voor wie een echte Kerstster wil zijn: kijk op het blog van Annemiek en stort wat voor haar Kerst-actie: Kerstactie Annemiek

Onderstaande song vond ik toen ik zocht naar Perfecte Kerstsongs:



Ik hou van Daniel Lohues zijn liedjes, al moet ik soms wel zoeken naar de ABN versie. En sneeuw hebben we deze week al gehad, dus niet meer klagen :)


Hieronder de originele tekst:

Ik zie ons lopen in de sneij
Dikke jassen, 2 paar sokken
In mien dreumen één groot kerstcliché

Dennengeur en maoneschien,
Sterrenklaor, 1000 keersen
If you want it zingen Jóhn & Yoko,
Nou ik wul wel

Mar der is ien muuilijkheid
't Is zelden dat 't hier met Kerstmis sneijt
Zelden is't hier net zo wit
as op zo'n kerstkaort

Mar waorum ok dat nog wensen
Want ik heb joe en jij hebben mij

En die sneij die denken we der wel bij
Want zunder sneij is't ok wel Kerst en old en neij
En mog der nog wat vallen dit jaor
Dan is't ja mooi, dan is't ja klaor
Mar valt der echt gien iene vlok
Dan denken we het dér wel bij
Die sneij

'n Gruune Kerst hef ok wel wat
Leersen an en deur de plassen
En in huus wat holt bij op het vuur

En bovendien toen in Bethlehem
Zullen ze daor toen ok 'n pak sneij had hebben?
't Lek mij stug, 't kan best wezen
Wie zal't zeggen

Mar 't is gewoon een feit
't Is toch anders as 't sneijt
't Is net of 't dan echter is,
volgens het boekie

Mar waorum ok dat nog wensen
Want ik heb joe en jij hebben mij

Ik luuster nie naor 't weersbericht
Want ik wul niet dat 't daor an ligt
Wat veur weer 't ok wordt dit jaor
't Kan me niks verschelen

Die sneij

vrijdag 15 december 2017

Foutekersttruiendag

Blij dat ik volgende week een gesprek met mijn psycholoog heb, want moet natuurlijk wel even bijkomen van het feit dat Gordon niet getrouwd is.

Nee hoor; laat hem nog maar lang en goed uitzoeken wat nou wel bij hem past, maar dit in ieder geval niet.  En zeker niet en plein public een relatie opbouwen.

Vanochtend laat wakker en ik kon tegelijkertijd denken dat dat helemaal niet erg is. Want geen afspraak op de agenda (ik heb niet eens een agenda meer!) dus begin de dag rustig en kijk maar wat er komt. Alles kan zo weer 180 graden anders eruit zien. Dus genoten van een warme douche met mijn oranje Rituals douchefoam. Dat vind ik echt verwennerij en ik doe gelukkig heeeeeel lang met een bus. En die geur maakt me blij.

En daarna bedacht ik dat ik dan NU ook mijn voeten moest verzorgen. Altijd als het weer wisselt tussen vriezen en dooien dan doet mijn kleine teen pijn, dus wees er een beetje lief voor. Zo gezegd zo gedaan en uiteindelijk is het dan niet veel moeite, maar ik merk dat ik er gewoon te weinig tijd voor vrijmaak. Of 's avonds gewoon geen zin heb in koude voeten in een bak water. En toch is ook dat zorgen voor mijn voeten belangrijk. Vooral nu ik (weer) meer loop. Sowieso goed voor je lijf zorgen is belangrijk. En lang, te lang vond ik dat allemaal geen moer uitmaken. Wat had het allemaal nog voor zin.

Administratie gedaan. Ook altijd prettig als alles loopt en klopt. Kreeg van de week nog weer even een kleine hartverzakking (wat me aangeeft dat ik nog niet helemaal stressbestendig ben) toen mijn fanclub eerder dan normaal me een bericht stuurde. Maar bleek dat de grote site van alle berichten van de Overheid een paar dagen wegens onderhoud uit de lucht is en ik dus eerder bericht kreeg van een regulier bericht. Don't panic Mr Mainwaring!!!

Gisteren Dennentakken (gelukkig maar € 1,50) gehaald om een Kerststukje te maken. Dat doe ik altijd liever zelf, want de prijs die je betaalt in de winkel is te veel voor wat je ervoor krijgt. En ik heb gewoon genoeg in huis om zelf iets in elkaar te knutselen. Bovendien vind ik het ook nog eens leuk om te doen. En alles wat leuk om te doen is, is weer goed voor de stemming.

Van de week zag ik het programma waarin iemand (ja...een bekende Nederlander) 3 weken op straat leeft. En dat deze actrice (Imanuelle Grives) zo ontzettend blij was dat ze nog even met haar vader kon bellen. Dat ze nog iemand had om op terug te vallen. Het besef kwam toen pas bij haar binnen hoe eenzaam het is als je niemand hebt. Of durft te hebben denk ik dan. Want uit ervaring weet ik dat je kring groter is dan je denkt, vooral als je je eenzaam en afgesloten voelt.

Toen ik een aantal jaren geleden als vrijwilliger bij een landelijke telefonische hulpdienst werkte, was dat een van de grootste thema's. Dat ze ons belden omdat er niemand anders was.

Denk ook weer even terug aan mijn collega, die een aantal jaren geleden uit het leven stapte rond deze tijd en waarvan wij - de collega's - wel vermoeden dat ze eenzaam was. Want anders dan anderen en moeite met contact maken. Toch bleek op haar crematie dat de hele aula propvol zat en dat er sprekers waren die haar vriendschap roemden.
Hoe weinig weet je van elkaar. Maar ook was ik dankbaar dat ze toch een kring van mensen om haar heen had. Die haar allemaal naar het Licht stuurden die dag. Die dag in de sneeuw, die dag voor Kerstmis.

En dan is het vandaag kennelijk FouteKersttruiendag. Zelfs Rembrandt heeft er eentje aan vandaag. Al denk ik dat het in zijn tijd nog niet echt een dingetje was. En dat zo'n knalrode trui enorm duur was.


Rembrandt in Madame Tussauds draagt kersttrui voor goed doel

Het is somber weer vandaag. Daarom is het nog prettiger om dan het het licht en luchtig te maken en te houden. Even dacht ik nog dat ik misschien wel naar de kapper zou kunnen, maar ik zie het niet zo zitten vandaag. Niet genoeg 'zit' en 'wacht' energie.

Ik denk dat ik mijn verwarming een tikkie hoger zet dan 15 graden, want ondanks foute trui, toch wel frips. Oh ja...boven ook maar even de ramen dicht doen; genoeg doorgelucht!

Wees blij en dankbaar als je vanavond naast iemand op de bank mag hangen. Dat er iemand graag bij jou wil zijn. Want zo vanzelfsprekend is dat niet. (En ja..als die iemand Al Bundy is dan snap ik dat je als Peggy ook denkt..La maar).

Trek dan die FouteKersttrui maar over je hoofd. Ook lekker warm.









donderdag 14 december 2017

De ster van Gordon

Gisterenavond zag ik net als Gordon regelmatig hoopt,  mooie sterretjes. Vallende sterren van de Geminiden-zwerm.

Ik lag al in bed, maar bedacht dat je een wens mag doen als je een vallende ster ziet. Heel toevallig net op dat moment brak de lucht even open, want het was tamelijk bewolkt en zag ik verschillende vallende sterren. Zelfs zonder contactlens. Dat kwam goed uit want ik had voor heel wat mensen wat te wensen.

Wat prachtig! En helemaal gratis. Alleen weer even uit je warme bed komen en je gordijnen open doen. Op het juiste moment

Heldere meteoren

Toen ik gisterenmiddag het goede bericht hoorde dat kleindochter ontslagen was uit het ziekenhuis en thuis de kuur mocht afmaken, toen pas kreeg ik zin om de kerstboom uit de voorraadkast te pakken (namaak) en op te tuigen.

Gelukkig heb ik geleerd om op de dozen (die dozen zat ooit een kerstpakket in, dus al jaren oud, maar lekker herkenbaar als Kerstdoos, voor deze kerstdoos, vooral duidelijk te schrijven wat erin zit. Hoef ik niet te zoeken. En toch kom ik ieder jaar weer grappige dingen tegen die ik kennelijk vergeten was. Ook heb ik wat oude Appie Heijn Kerstplastictassen waarin de lichtjes en sterren zitten. En de Kerstkussen-overtrekken. 

Vergeten objecten zijn o.a.van die vogeltjes die hun staart verloren hebben en hun knijpertje. Die piek met in guldentekens de prijs op het doosje. Tientallen plastic ballen uit de tijd dat mijn kinderen klein waren (en terugdenken aan die keer dat ik zei "Ja hoor...die kunnen niet kapot en per ongeluk toch een glazen bal probeerde te laten stuiteren").

Het is uiteraard tamelijk sentimenteel en ook vreemd om een plastic nep-spar in je huis in december te plaatsen en die te versieren. Of nog vreemder een echte boom. En die dan na een paar weken weg te gooien. 

Stel dat het een cactus zou zijn. En iedereen in Nederland zo'n prikkelboom in huis haalt (oh ja...dat doen we al want supertrendy) en er dan ballen inhangt.
Waar komt de traditie van Kerstballen vandaan? Die boom snap ik - Midwinter en eeuwig groen, net als die lichtjes en sterren - maar de rest hebben we er bij verzonnen omdat het gewoon gezellig is. 

Kan me herinneren dat mijn Opa altijd Kersttakken rondom schilderijen in zijn huis stak. Het hele huis rook heerlijk naar dennen. En het verhaal dat Oma en Opa vroeger echte kaarsjes in de boom hadden en mijn Opa ooit die boom brandend en al, als een fakkel door de tuindeuren moest gooien om erger te voorkomen. Luid vloekend. Gek genoeg kan ik me van de andere kant niks herinneren van Kerstbomen of Kerstdiners of gezelligheid. Daar moest je als kind maar gewoon je tijd uitzitten en vooral niet lastig zijn.

Ik hoop dat mijn kleinkind later aan me terugdenkt als die eerste Oma en Opa. Dat vooral de gezelligheid en de aandacht met liefde voor mijn familie onthouden blijft.

Een van de echte sterren in blogland vind ik Annemiek. Dus wil je iemand nog een lichtje gunnen deze Kerst maak dan wat over naar haar zonder strijkstok Goede Doel. Klik hier maar: De echte sterren

Vanavond kunnen we op tv zien wie Gordon heeft uitgekozen om zijn sterretje te poetsen. Misschien wel 6 maanden en dan zal zijn eigen ster weer dusdanig gaan jeuken dat hij weer iets anders nodig heeft. Dat lijkt me ondanks al zijn geld toch een eenzaam bestaan. Dat je nooit rust hebt. En altijd jeuk aan je sterretje.

Oh en morgen schijnt het Internationale Ugly Sweater dag te zijn. Hoef ik me niet eens om te kleden.








woensdag 13 december 2017

ET Phone Home

Wat was ik blij dat ik "gewoon" op bezoek kon gaan bij mijn lieve kleinkind in het ziekenhuis. Niet teveel sneeuw of code Rood noch code Rood in mijn hoofd.

Moest eigenlijk alleen maar lachen toen ik drie kwartier op de bus stond te wachten en het digitale bordje telkens "oponthoud" aangaf en daarna vervolgens weer een nieuwe aankomsttijd doorgaf.
Omdat het zo glad was had ik een bushalte wat dichter bij huis uitgekozen en daarmee ook een lokale buslijn en blij dat het fietspad goed gestrooid was, dus kon ik redelijk zonder glibberpartijen de bushalte bereiken. En gelukkig lag er nog sneeuw aan de zijkanten van de stoepen, dus kon ik met grip toch in de avond weer naar huis lopen, want alle 'schone' fietspaden waren helemaal opgevroren en spekglad.

Met andere wachtenden ergerden we ons, maar ook kon ik met iemand enorm lachen om de wachttijd. Want er komt in ieder geval nog een bus.
Er stond een man bij de halte die het nodig vond om ons land met Rusland te vergelijken, waar ze gewoon zonder voorruit rijden, want anders slijten door de vorst de ruitenwissers enorm die vastvriezen en jemig de pemig wat een watjesland was Nederland dan; 1 dagje sneeuw en het hele land in chaos. Nee...in Rusland...daar rijden ze gewoon met het dak eraf, want anders vriest dat vast!

Grappig want ik heb ooit met Russen samengewerkt en die reden toch echt met een vooruit in de auto in de winter. Ook met minus 30. Maar wel met speciale diesel in de tank en spijkerbanden. En de auto eerst aan het stopcontact opwarmen.

Maar goed..de bus kwam uiteindelijk, de trein ook, de tram ook en wat heerlijk dat de tram voor de ingang van het ziekenhuis stopt. Daarna even zoeken waar de Kinderafdeling is en ik wist eigenlijk niet zeker of ze er nog waren, want al een paar uur geen contact (of ze sliepen dat kon ook of de telefoon stond uit - dat laatste).

En in de wirwar van het ziekenhuis vond ik gelukkig snel de Kinderafdeling en na wat geklungel met de toegangsdeur (tsja...lees dan eerst de instructies he...) en wie was dan dat kleinkind, werd me de kamer gewezen waar ze was. Haar ouders waren er ook en het was heerlijk rustig en heel prive. Geen open zaal of doorzichtige bak, maar gordijnen en zacht licht.

Ze was verbonden aan een monitor door allerlei draden en zo kon de verpleging haar goed in de gaten houden. Je hebt bijna een ITC opleiding nodig om dat uit te kunnen lezen. Aan haar teentje zat een clip met een soort van wat ik haar ET Phone Home lampje noemde. En rond haar lieve koppie de zuurstofleidingen, maar zo zei haar moeder, op haar neus, niet meer in haar neus, dus proberen hoe het zonder zuurstof gaat. Mocht het niet gaan, dan zat alles nog op het koppie geplakt en konden ze direct weer zuurstof geven.

En ging dat een hele nacht goed, dan mocht ze naar huis om daar verder op te knappen.

Heerlijk dat ze nu inderdaad naar huis mag!! Want zoals ET al wilde is het nergens zo fijn als thuis.


En wat doet het pijn aan je hart om je lieve kleinkind zo ziek te zien. Dus ben zo blij dat het beter gaat en ze lekker naar huis mag.

Vandaag me al voorgenomen om bewust op ontspannen te focussen, want ik merkte dat ik dat nodig heb.

En toch weer heel wat opruim- en schoonmaaktaakjes gedaan. Gewoon omdat ik dat wil. Niet te lang, niet perfectionistisch, maar kort en krachtig.

Dan ga ik zo direct maar eens de Kerstboom uit de voorraadkast schleppen en neerzetten. En optuigen is ook fijn. Want vond het de Goden verzoeken om dat eerder te doen.

Hallelujah!!



dinsdag 12 december 2017

Gejaagd

Juist omdat ik gisteren ook nog eens ingesneeuwd was, zowel fysiek als in mijn hoofd en niet eens ergens met vervoer kon komen, voelde ik me nogal tsja...nogal opgejaagd.

En vandaag hoop ik op dooi, zodat de bussen weer rijden, want hoorde dat ze gisteren eind van de middag niet meer reden. Sommige opritten van de snelweg konden ze niet op.

En de trein was natuurlijk ook idem. En dat 9292 eruit lag hielp ook niet. Net nadat alle schema's veranderd waren.

Maar die opgejaagdheid komt voort uit het gevoel dat ik weer alles fout doe. Dat ik gisteren meteen in het ziekenhuis had moeten zijn (hoe dan????)

Dat ik vandaag met fruitmanden en honderd knuffels aan haar bedje moet staan (moet???)

Dat ik ieder uur moet informeren hoe het gaat.

Dat ik moet doen, doen doen doen....

Jemig mens...hou je eens rustig!!!

Nog geen inspiratie om nu de Kerstboom op te zetten. Te gejaagd merk ik maar wel een klein stukje van mijn huis in Kerstsfeer gebracht en die rituelen geven ook rust. Dat ik mezelf dat gun.

Dus net maar even sneeuw geschept. Zodat iedereen weer veilig over mijn stukje (en vooruit ook maar dat van de buren die deden alleen hun eigen straatje) kan schuifelen. En even fysieke arbeid is fijn, want dat kan je hoofd bijna aan niets anders denken dan Schep die Sneeuw!!

Alle doe-taken voor vandaag qua huishouden ook al afgerond, zonder dat ik daar erg in had, maar ik deed het al.  Zonder de e-mail te hebben gelezen. Net als gisteren. Ook dat brengt rust (en regelmaat hahah).
En de uitzoekklus ook in gang gezet. Gisteren al. En vanochtend deel II afgehandeld.

Dus je mag tevreden zijn. En dan vanmiddag kijken of je naar het ziekenhuis kan komen.



Dochter gaf me gisterenavond aan dat ze nu weer naar een ziekenhuis in hun stad zijn gebracht. Alweer een ambulance-ritje en dat met code rood! Gelukkig is dat ziekenhuis bij hen in de buurt dus niet meer lange reizen voor haar papa. Ze moet vandaag ook nog blijven, want nog steeds zuurstof nodig. En heerlijk dat 1 van de ouders bij het kind mag blijven ook in de nacht. Dat geeft denk ik zoveel rust en veiligheid.

Moet dus ervoor zorgen rustig en kalm te blijven. Me niet door mezelf laten opjagen. Dus ga zo direct even wat ontspannends doen. Breien, borduren...en dankbaar zijn dat er goede zorg is in Nederland.

Dankbaar zijn dat ik de straat op durf met de gladheid. Dat ik durf te reizen en bovendien dat ik KAN reizen (daar genoeg saldo voor heb). Ze zouden bij de voedselbank ook een OV-Bank moeten aanleggen. Want maak eens een ritje naar een ziekenhuis ver weg en je hele weekbudget is gehalveerd.








maandag 11 december 2017

Ziek kleinkind

Wakker worden met een bericht dat kleindochter in ziekenhuis is opgenomen.

Mijn dochter gaf door dat ze na haar verjaardag ziek was geworden en de koorts niet zakte. Dus na een aantal keren huisarts en Spoedeisende hulp volgde het advies voor opname.
Waar ik gisteren genoot van de sneeuw, baalden zij enorm, want ze moesten door die gladheid naar huisarts en ziekenhuis.

Helaas was het vol in het ziekenhuis (ja...dat kan!) en moesten ze met die gladheid met een ambulance naar een ander ziekenhuis in de provincie. Want daar was misschien wel plek.

Sta je niet bij stil als je in de hoofdstad woont met veel ziekenhuizen en een ziekenhuis om de hoek. En misschien ook wel, want al bij haar geboorte was er nergens plek om te bevallen. Dus ook toen al moeten leuren bij ziekenhuizen, terwijl mijn dochter al bijna moest bevallen.

Maar goed. Het is een rotbericht zo op de maandagochtend, maar ze is in goede handen en ligt aan de zuurstof en krijgt antibiotica want er is een bacterie gevonden. Allemaal in en aan zo'n klein lijfje.
Blij dat mijn dochter en schoonzoon hun hoofd koel hielden en goed handelden.

Ik kan verder niks nu. Wat een vervelend gevoel is. Wil graag er kunnen zijn als mijn dochter me nodig mocht hebben.  Het enige wat ik kan doen is kalm blijven. En bidden.

Hoop dat de behandeling aanslaat en ze straks weer onbezorgd door het leven dartelt.


zondag 10 december 2017

Witte Wonder Wereld

Vandaag aan het eind van de middag is mijn vader 5 jaar terug overleden. Hij had net nog een lekker toetje op. Dat typeert hem 'n beetje. En maakte me toen al aan het glimlachen.

Ik zie hem nog vaak terug. Vooral als ik in de spiegel kijk. Of naar mijn lijf. Of misschien wel in mijn gedrag, wat ik ingewikkeld vind, want mijn vader liet nog wel een paar steken vallen als vader en mens. Of hij daar wat aan kon doen dat is nog ingewikkelder.

Maar heb eerlijk gezegd geen behoefte meer om een diepte- analyse op het huwelijk van mijn ouders los te laten of op mijn vader. Hij is nu 5 jaar dood en ik mis hem niet heel veel. Dat komt ook omdat hij al heel lang er niet meer was door zijn ziekte.  En net als ik dat concludeer, dan komen er weer vlagen binnen van hoe hij was. Ook zijn grappige kanten. En hoe hij zijn hele leven op zijn tenen moest lopen. Arme man.

Ik zie ook dat ik zelf soms te lang in hoe het vroeger was kan blijven hangen en merk dat me dit weinig positiefs brengt. Het is een afgesloten periode die niet weer terugkomt. Zaak is om meer van vandaag te genieten en daarmee een basis voor morgen te leggen.

Maar vandaag dus;  wat een geweldig weer is het nu. Ik hoopte al op sneeuw en hoorde dat elders in het land er gisteren en eergisteren al een wit pak lag. Hoe magisch mooi en verstild lijkt de wereld als het wit is.
En vanochtend begon het ook eindelijk hier te sneeuwen. Eerst natte sneeuw en nu lijkt het te blijven liggen.

En fijn dat ik nergens heen hoef, want misschien zou ik dan wel anders piepen. Heb in het verleden ooit uren vastgestaan in onverwachts sneeuwweer en deed een uur over alleen al van de afrit naar de snelweg rijden.

Maar net terug van een lekker eind door de verse sneeuw lopen, die inderdaad bleef liggen. Op de oude Timberlands van mijn dochter, maar heerlijk warm en mijn voeten blijven droog

Oh...dat knerpgeluid dat is zo heerlijk. En die rozige warme gloed in je lijf omdat je weet dat je lekker buiten bent, terwijl het niet hoeft, maar je het zo heerlijk vind. En die eerste voetstappen - als een Maanwandeling - op een groot wit maagdelijk veld. Nog net geen sneeuw-engel gemaakt hahah!!




Had gisteren Beertje Paddington opgenomen en zo fijn om die nu te bekijken. Ja, een kinderfilm, maar Brits en van zulke fijne kwaliteit dat ik met genoegen en een glimlach aan het kijken ben. Ik hou van beren. En niet alleen van mastuberen.

Ooit had ik met een lagere schoolvriendin een geheime Berenclub. Gingen we in het bos (zo noemden we dat; het was gewoon een strookje land tussen twee wijken, met dichte struiken, bosjes en bomen, dat kon gewoon in de jaren 60, op zo'n plek spelen) verhalen verzinnen over wat onze beren gingen doen. Twee kleine speelgoedbeertjes. Beertje Paddington achtig, al is die in de film 1.10m. Wel wat groot voor aan een sleutelhanger.

Het thee-water is klaar; ik ga een lekkere kop warme thee maken en genieten van deze Witte Wonder Wereld. Alsof ik heel even in zo'n sneeuwbol zit verstopt. Met of zonder hertje. Wat is dat met hertjes? Opeens zie je ze overal in de winkels. 2017 - Kerstmis met een Hert. Oh Dear.

Zo, kaarsjes aandoen en een extra licht voor mijn vader en voor iedereen die is overleden.















zaterdag 9 december 2017

Brand zwijmel

Hevige bosbranden in Californie momenteel. En droog. Dus moest ik aan onderstaande song denken.


En ook omdat mijn zoon daar deze week weer zit voor zijn werk.

In sommige gedeelte van Nederland is het nu wit van de sneeuw. Hier niet of misschien moet ik zeggen nog niet, want het regent en hagelt hier alleen. Kennelijk nog te hoge temperaturen voor sneeuw.

vrijdag 8 december 2017

De vestjes van Father Brown

Kijk ik weer, met veel plezier, naar een aflevering van Father Brown op BBC First, dan vallen mij altijd de zelfgebreide vestjes op in de serie.

Van de huishoudster:

Afbeeldingsresultaat voor bbc father brown mrs mccarthy cardigans

Van de gastspeelsters:

Afbeeldingsresultaat voor bbc father brown 2017Mooi ajour.


Gerelateerde afbeeldingEen truitje met Egypische motieven. Hoe leuk!!


En op het grote internet vond ik deze, het originele jaren 50 patroon:




Afbeeldingsresultaat voor bbc father brown cardigansMooi lurex vestje van Bunty (heerlijke naam toch!)


Buiten dat de aankleding zorgvuldig en goed is gedaan van deze serie, vraag ik me dan altijd af; wie breit die kledingstukken. Heeft de BBC een breister in dienst? Of een groepje breisters?

Ben momenteel een sjaal met stippen aan het breien. Dat gaat heeeeeeeeeeeeeel langzaam want ik brei die stippen in en dan had ik bedacht met allemaal losse bolletjes te werken voor die stippen, die ik dan per bolletje in boterhamzakjes doe om uit elkaar te houden en na iedere pen weer even alles uit elkaar draaien. Jemig....je zou er overstuur van raken. En toch is het heel ontspannen, want weinig ruimte voor andere gedachten dan bolletje hier en bolletje daar. Heerlijk!

Ik hou ervan naar dit soort details zoals die truitjes en vestjes te kijken en te zoeken. Ook de kopjes op de keukentafel vind ik interessant om te bekijken. Klopt het met de tijd?

Nu kreeg ik een aantal maanden terug, samen met het jaren 20 Amsterdamse stijl kastje van mijn Opa en Oma ook nog een aantal dozen van mijn moeder. Ja, daar zat het servies in van mijn overgroot-oma. Iedereen vond het nogal grof, maar ik zag een unieke stijl en zei dat ik het wel mooi vond. Niet dat ik het ook wilde hebben. Want ik heb al genoeg servies in huis.
Omdat mijn moeder vrijwel alles wat aan mijn vader of zijn familie herinnert het huis uit aan het werken is, drong ze (zeurde ze) wanneer ik dat kastje wilde hebben. Om een lang verhaal kort te maken, staat het nu in mijn huiskamer. Met die dozen onuitgepakt nog erin.
Maar alweer langdradig verhaal; ik zag dus dat servies ooit op de keukentafel staan bij Father Brown.

Wat ik opmerkelijk vond aan het gesprek met mijn zoon is dat hij mijn moeder in haar rol als Oma beziet. Zo stuurt hij haar vaak kaartjes van de plekken op de wereld waar hij voor zijn werk moet zijn. Omdat ze dat leuk vindt. En hij ook.

Hij vindt haar een fijne Oma. Terwijl ik nog wel wat vragen heb bij hoe ze bepaalde dingen deed als moeder. Daar ook gesprekken voor heb bij mijn therapeut. Maar ook; Dit leerde me dat ik hem niet mag beinvloeden met MIJN mening, mijn visie op dingen en dat dit ook maar slechts mijn gevoel is.

Ik weet zeker dat vrijwel iedereen een andere herinnering heeft aan dezelfde dingen. Of een andere kijk op zaken. Ook mijn broers en zussen. Maar ook dat mijn moeder in haar rol als Oma een veel lievere en mildere vrouw is dan toen ze moeder was.
Dat haalt de zwaarte er een beetje vanaf voor mij. Dat besef. En wat een lieve vriendin me vertelde; dat sommige mensen beperkt zijn. Dat ze niet in staat zijn om te reageren zoals gebruikelijk is.

En natuurlijk snap ik ook steeds beter dat mijn moeder heel erg jong was toen ze kinderen kreeg en van toeten nog blazen wist. De leeftijd van meisjes waar mijn zoon al niet meer warm voor loopt want te onvolwassen vindt hij.

Had vanochtend een oude banaan verwerkt in bananenpannenkoekjes, maar de laatste die was nogal hard gebakken (afgeleid) en nogal zwart geblakerd. Hahah...Past wel bij de zwarte koffie.
Waarvan ik nu nog maar een lekker kopje neem.

Buiten donker, nat en regen, hagel en andere neerslag. Binnen zorg ik voor warmte (kachel nog niet aan hoor...beetje bezuinigen zolang ik het kan rekken) door alweer wat aan de luxaflex te doen, wat dingen voor Kerstmis neerzetten en ik vind dat ik vandaag niks hoef. Maar wederom wel veel mag.

En ondertussen doe ik toch meer dan ik dacht te kunnen.












donderdag 7 december 2017

Vinkje

Kan alweer een vinkje zetten op mijn lijst van taken. En dat geeft altijd een prettig gevoel. Gedaan en weg ermee.

Nou ja, in geval denk ik dan maar totdat de belastingdienst mijn bewijsstukken heeft geaccepteerd, maar dat zien we dan wel weer. Wat ben ik blij DAT ik kan denken in termen van 'dat zien we dan wel weer', want maandenlang kon ik eigenlijk alleen maar denken 'stel dat' en dan het allerslechtste scenario bij alle zaken bedenken. En daar weer urenlang over piekeren.

Dus fijn dat ik in staat ben om die maalstroom aan gedachten een andere richting op te wijzen. Of op een stopbord te wijzen.

Foto van Pixabay


Nu moet ik wel zeggen dat het vandaag een beetje als een kantoordag voelde, want vanaf dat ik wakker was ben ik eraan gaan zitten, om alle puntjes op de i te zetten, de 'ietjes' keurig uit te werken en die punt waarover ik vannacht droomde er ook nog aan toe te voegen. Zo blij dat ik nu een werkende printer heb (kado van mijn kinderen voor mijn verjaardag) en dat ik 'm geinstalleerd kreeg. Hoefde ik niet naar de bibliotheek om te gaan printen dus dan scheelt weer een fietsritje door de regen.
Ondertussen wel een rare printermelding, maar gelukkig even snel online gezocht wat het kon zijn en ook weer zelf kunnen oplossen. Yeh me!

Tussendoor toch ook nog maar even wat luxaflexlamellen schoongemaakt. Om even uit het uitzoekwerk te zijn. En om me bewust te blijven van het nu. Want ik voelde wel onrust.

En oh ja, witte was gedraaid en opgehangen. Heb ik morgen tenminste weer schone onderbroeken.

Net even alle papieren bij het postkantoor aangeleverd. En als aloude piekeraar toch maar wel Aangetekend verzonden. Maar ruim op tijd. Wel door de regen, paraplu waaide half weg, dus alsnog lekker nat, maar ach...ik hoef nu nergens meer heen, kan een lekkere warme kop thee drinken, dus niets te klagen.

Ik zag in mijn email een nieuwsbrief van mijn bibliotheek en een aangekondigde lezing van Tommy Wieringa. Ik vind dat zo'n erudiete man en zijn schrijfstijl bewonder ik al enige jaren dus ik had alweer een gedachte dat dit wel leuk kon zijn. En ook vannacht schoot er door mijn hoofd dat ik niet alleen moet denken maar meer moet doen.
Dus vandaag een kaartje gekocht voor iets in 2018. Wat voor mij al bijzonder is; dat ik al dingen plan in een volgend jaar. Dat ik plan en dat ik iets wil. Dat ik mezelf wel zie in 2018.






woensdag 6 december 2017

Alle mussen op een stokje!

Wat een rijkdom is dat; twee volwassen kinderen waarmee ik met beiden werkelijk goed contact heb. Sterker nog: die veel van mij houden en ik hou nog meer van hen (hahah...echt!!).

Foto van Pixabay



En een toetje bovenop dat besef is, is af en toe mooie gesprekken, zomaar aan een tafeltje in een superleuk eetcafeetje ergens. Met hem bijvoorbeeld. Mijn zoon.

Die weer volop geniet van zijn leven en die plannen blijft maken en heeft. Oh wat kan ik hem als voorbeeld nemen.

Maar ook heel erg grappig om hem, als bijna 30-jarige horen zeggen dat hij nu pas beseft hoe weinig inzicht hij nog echt had toen hij 20 was (maar dat wel aannam) en dat dit misschien ook zo is als hij nog ouder wordt. Waarop ik dit beaamde. Zelfs ver in de vijftig kan me het gevoel bekruipen dat ik toch eigenlijk nog maar weinig echt weet. Altijd zoekende naar doe ik het wel goed.

Zo leuk om gewoon even te kunnen zeggen ' zullen we afspreken" en daar tijd voor te hebben allebei (morgen werkt hij weer).

Hij vraagt ook door en dat maken die gesprekken interessant, leerzaam en prettig en soms ook confronterend. Hij wijst me ook op zaken die hij niet zo prettig vindt van mij. Waar ik me misschien niet eens van bewust was dat ik dat zo zeg of doe. Of wat het effect is op mensen om me heen hiervan.

De lunch was lekker, maar een beetje veel vond ik. Dus mocht ik de rest in een Doggy-bag mee naar huis nemen. Nog een eind door de stad gewandeld en gekeken naar hoe de Kerstboom werd versierd op die grote Markt. En weten dat ik vandaag verder niets hoef, wel veel mag.








dinsdag 5 december 2017

Maffe Kersttrui trend

Opeens zie ik ze overal. Online en - als ik in een winkel durf - in de winkels.

De maffe Kersttrui.

Ooit, toen ik nog getrouwd was, zeker honderd jaar terug,  bedacht ex-man dat het leuk was om met een heel nieuw type vliegtuig en een nieuwe maatschappij 'even' naar Manchester op en neer te vliegen. En ook nog Business Class. Als je bij een luchtvaartmaatschappij werkt dan is 'even' een ander begrip. De avond voor Kerstmis. (klinkt bijna als een Kerstverhaal...)

De vlucht was kort maar uitermate goed verzorgd want grote en exclusieve maatschappij. En op Manchester aangekomen viel het me op dat iedereen daar wel iets van een grappige kerstversiering droeg. Of een rode muts, of een gewei op het hoofd, allemaal heel gezellig. En het vliegveld was zo mooi versierd. Daar konden ze bij ons nog een puntje aanzuigen. In Nederland deed men nog niet zo uitbundig aan Kerstmis.

Nu is de trend steeds meer over the top en begint het versieren en optuigen (en af-) al lang voordat Sinterklaas het land uit is.

Lang verhaal verder want de terugweg ging er geen vliegtuig meer. En alle balies waren gesloten.
"Kerstavond meneer". Dus we hebben toen het hele vliegveld van die stad afgelopen om nog een open balie ergens te vinden voor een vlucht terug. Uiteindelijk gelukt, maar de Kerstsfeer die was ver te zoeken. En het was bijna een echt Kerstverhaal. Niemand had een plekje voor ze!!



Maar die Maffe Kersttrui-trend dus:

Is het iets Engels, iets Amerikaans of gaan we dit omarmen en wordt het ook iets Nederlands. Om zo gek mogelijke trui (lampjes, etc) aan te doen met Kerstmis.

Afbeeldingsresultaat voor maffe kersttrui


Gerelateerde afbeelding


Gerelateerde afbeelding

Hoe zit dat in andere landen? Weet iemand daar wat over. Wat doet men daar? Wat doen jullie?








maandag 4 december 2017

Opgewekt Kaizen op maandag

Blij zijn omdat ik merk dat simpele taken volbracht worden. Na er heel lang er tegen aan gehikt te hebben.

Dan is de aloude Nike slogan (Just do it) wel een goede. Niet teveel nadenken, maak een begin. En eenmaal begonnen merk ik dan dat die inspiratie vanzelf wel komt. Of niet, maar dat is dan ook niet erg.

Wat me ook heel erg ondersteunt en inspireert - al jarenlang -  is de Flylady tactiek van babysteps. Alles in kleine stukjes ophakken en ook bij haar het simpelweg gewoon doen. Niet urenlang, maar 15 of 10 minuten met aandacht. Mindful. De maand December is ook pampermaand. Dat betekent dat je naast de huishoudelijke klussen ook bewust tijd voor jezelf mag vrijmaken. Even een handcreme gebruiken, of douchen met een lekkere geur. Of een stukje uit dat boek lezen.

In managementland heet dat in stukken hakken van een grote taak (en daardoor het verbeteren van het proces) Lean en/of Kaizen. Er zijn hele trainingen die je dat leren. En hele hordes coaches die je dat willen leren, maar al te graag. Of een managementfunctie die op het kwaliteitsniveau toeziet.

Toen ik nog 'manager' op mijn visitekaartje had staan - of uberhaupt een visitekaartje had haha -  mocht ik in een hele grote fabriek boven de rivieren waar ze vrachtwagens maken, een rondje fabriek doen en het was mooi te zien hoe enthousiast iedereen was over hun stukje van de productie van de vrachtwagen. En ook hun verantwoordelijkheid echt voelde voor precies dat ene stukje. Buiten dat was het een sociaal bedrijf in tijden waar de meeste grote fabrieken en ondernemingen hun personeelsbestand uitdunde. Nog altijd als ik een van hun vrachtwagens zie dan denk ik 'he...daar heb je er weer een van die fabriek".

Gisteren vierde mijn kleinkind haar eerste verjaardag met familie en vrienden van de ouders. En zo leuk om te zien hoe blij een kind is met een simpel ballonnetje. Kind zelf was zich denk ik niet zo bewust van het feestje want op een gegeven moment lag ze lekker in haar bedje te slapen, met nog een aantal kleine kindjes die ook bekaf waren. Of te hyper. Veel jonge kinderen en veel te zien. Slingers, ballonnen, vriendjes en lekkere dingetjes.

Mooi voorbeeld voor mij om maar niet door te blijven gaan tot je gaat janken, maar gewoon lekker rust nemen als je lichaam dat nodig heeft (en je geest). Dus dat nam ik me ook voor. Voor vandaag. Want gisteren heen en weer reizen, bijna uiteraard met de nodige vertragingshobbels is nog steeds vermoeiend merk ik. Wel veel zien onderweg, vooral mensen met hele grote pakketjes in vuilniszakken verpakt. Zo leuk die surprises voor een Sinterklaasfeest. Zijn nog best aardig wat mensen die Sinterklaas vieren. Had voor mijn kroost en kleinkroost en aangetrouwd kroost ook iets meegenomen van Sint (en Piet). Misschien volgend jaar niet meer te koop want niet Politiek Correct.

Ik droomde weer levendig (wat ik ook al verwacht had) en werd wakker op een tijd waarop het nog donker is. Probeerde weer te slapen en dat lukte half.

Dus vandaag een beetje lager tempo (jaahaaa....het kan nog lager!!). En bewust een heerlijke Zengeur (van Rituals van een Kerstkado van vorig jaar nog) kiezen voor onder de douche. De wasmachine draait lekker, straks mijn bed fris en schoon opmaken en de Flylady taak voor vandaag (naast de 'normale' routines uiteraard) uitvoeren: de keukenkastjes van de buitenkant schoonmaken. En ze benadrukt dat er geen foute manier is van schoonmaken. Doe wat bij je past, maar doe het.


Foto van Flylady.net

En wat ik heel erg waardeer in de coaching van Flylady is dat ze niet de nadruk legt op wat je vandaag allemaal weer niet hebt gedaan of dat je denkpatroon fout is, nee, zij benadrukt dat je blij en dankbaar mag zijn dat je weer wat gedaan hebt. Hoe weinig ook. Hoe 'fout' ook. (Fout als in niet eerst een sopje en dan droog afnemen of niet helemaal perfect die vloer dweilen of zoiets). En dat iedere dag weer een nieuwe dag, nieuwe ronde is. Je springt gewoon weer op de trein, die huishouden heet. Maar eigenlijk "Leven".

Dat zij huishouden doen Blessing your home noemt. In plaats van Haathouden of zucht, steun, kreun ik moet weer..
Klein verschil in naam, maar in mijn hoofd voelt dat anders. Het maakt dat je je huis een veilige plek maakt. Voor jou en dus ook opgeruimd, schoon en overzichtelijk.

Juist omdat Flylady een aantal keren een diepe depressie heeft meegemaakt en overwonnen, weet ze heel goed hoe je iemand nog verder in dat diepe gat kan praten en hoe juist niet. En ze is niet betweterig in de zin van 'Als ik het kan, dan kan iedereen het', want ze weet maar al te goed dat dit een dooddoener is waar je niet op zit te wachten.

Finally Loving Yourself noemt Flylady dit proces van wel dingen doen, hoe klein ook. Elke dag weer.

Zo, nu jas aan en een rondje lopen. Ook met timer aan en dat werkt prima voor mij. Het is opwekkend te zien dat ik in dezelfde tijd steeds verder kom, dus grotere rondjes maak. Om die kerk.

















zaterdag 2 december 2017

Nodig hebben zwijmel

Grijsgedraaid, begin jaren 80 de lp - Secret Combination - toen ik pas op kamers woonde in de Domstad. Zwijmelen over een mooie Amerikaan, later over een Antilliaan en nog later over een Afrikaan.

Het rijmt wel en het dichtte ook.

Randy Crawford, prachtige dame met een geweldige stem en hele mooie tanden.


Nog steeds blijft de tekst mooi. You might need somebody.

Wat een mooie koude ochtend trouwens vandaag. Alles is witberijpt hier. Goed begin van de decembermaand.



vrijdag 1 december 2017

Niet

Wat zou ik weer eens graag kunnen/mogen/willen doen:

Naar de kapper.
Ben al heel lang niet meer geweest. Hoera voor lang haar wat ik ook nog eens kunstig kan opsteken en dat ik niet bang ben om mijn pony zelf bij te knippen en dat ook goed kan. Maar het gevoel dat iemand je hoofd masseert is prettig. Alleen lang zitten wachten en veel lawaai aan mijn hoofd dat trok ik niet de afgelopen maanden (zeg maar gewoon een jaar..zo lang geleden is het al). Ik ga al naar een budgetkapper en er is een kapster die mij altijd heel goed knipt, maar toen het vorig jaar steeds moeilijker was om mezelf iets te gunnen, maakte ook dat me niets meer uit. Er goed uitzien? Waarvoor?

In mijn kappers-potje zit al maanden genoeg geld om te gaan. Toch ga ik nog steeds niet. Heb er de kracht niet voor. Gun het mezelf ook niet. Zie niet in waarom. Nee, dat klopt niet. Ik zie wel waarom, maar kan het nu nog even niet. Thuiskapster is geen optie. Ooit wel gehad, maar die was in 5 minuten klaar en het zat voor geen meter. Kreeg het idee dat ze dit werk met weinig liefde en aandacht deed.
Bij die ene kapster juist wel. Dan voel ik me heel eventjes gezien. Een normaal mens. Oh...bijna een vrouw.

Naar de tandarts
Dat is zo mogelijk nog erger. En daar schaam me ook heel erg voor. Heel erg. Echt heel erg. Niemand weet dit. Zelfs mijn kinderen niet. De praktijkbegeleidster Diabetes wel. Al jaren niet meer geweest. En de boel brokkelt af, stort in en eerlijk gezegd lijkt me een gebitje prima. Nooit meer kosten en altijd een stralende lach, die je 's nachts in een glaasje stopt. Noten eten kan ik dan wel vergeten, maar ja...al jaren No Nuts.

Mijn oude tandarts wil ik/durf ik niet meer terug; heb een enorm wantrouwen in zijn 'goede' bedoelingen, sinds ik daar ooit een voortand liet bleken - nota bene omdat een vriend me zei dat hij me dan mooier zou vinden - , van te voren vroeg wat de kosten waren en achteraf een factuur kreeg die 3 x zo hoog was. De foto van zijn grote zeilboot zei me genoeg. Achteraf. Ook dat ik al lang een kies mis, maar hij nooit over een brug of een kroon begon, vind ik nu raar.
Dus dub erover of ik voor 2018 wel een tandartsverzekering neem (voorgaande jaren niet gedaan, maar dus ook nooit bij een tandarts geweest) en dan moet ik ook nog op zoek naar eentje die mij accepteert, ongesaneerd zeg maar wat ze voorheen bij het ziekenfonds als term hadden. En een tandarts zoeken. Ik ben nog steeds op zoek naar mezelf eerlijk gezegd en dat is al bijna een dagtaak.

Nee...doe mij maar dat gebitje. Goed genoeg. Maar eerlijk; wat doe ik als er opeens een voortand uitvalt? Behalve slissen. Altijd mijn mond dichthouden zoals Josephine de Beauharnais, omdat haar tanden helemaal zwart waren,  is ook niet altijd mogelijk. Je wilt af en toe toch ook tegen een Napoleon zeggen dat hij nu even moet stoppen met weer een land innemen. Sssssssssstop!

Afbeeldingsresultaat voor josephine de beauharnais



De stad in/ de wijde wereld in:
Durf ik niet.
Iets kopen, zonder eerst na te denken wat dat voor mijn budget betekent.
Koop die mooie sjaal, haal dat parfum (oh ja....mijn laatste flesje kocht ik in New York in 2011), lak je nagels doe eens gek, koop dat boek, ga naar de bioscoop, of ga lekker naar een museum, of ga gewoon door een stad lopen. GA dan mensch!!! Of bedenk en doe wat ooit je motto was: Hoe kan ik dat voor elkaar krijgen!?

(Toen ik dit geschreven had bedacht ik dat ik bestelde foto's van kleinkind nog moest ophalen, die lagen er ook alweer een weekje of zo en dan kon ik gelijk langs de bibliotheek boek inleveren en vers leesvoer inslaan.

Bus 1 kwam net aanrijden toen ik nog te ver weg was om te gaan rennen (aka harder strompelen). Toen ik bij bus 2 (de andere kant op maar dan kon ik daar wel overstappen) stond te bedenken en te kijken wanneer deze bus zou komen, hing het schema vanaf 10 december er al. En dus bedacht ik dat ik dan maar moest gaan lopen naar overstapplek dan had ik direct ook weer wat beweging. Net toen ik de eerste paar passen had gezet, kwam bus 2 aanrollen, maar ook daarvoor net weer te ver weg). Naar bus 3. Zag aan de mensen die bij de halte stonden dat de bus er aan kwam rijden, dus versnelde mijn pas. Nog 1 meter van de deur reed waarschijnlijk de bus met  Fred Teeven als chauffeur al weg. Fred en de bus
Fijn; dan wachten we maar. Hoe fijn is Openbaar Vervoer. Het was in ieder geval droog.

Maar dus wel in het centrumpje geweest, foto's opgehaald en jemig wat is het druk overal. Kreeg het er benauwd van of was dat omdat ik de hele dag de kachel nog niet hoger had gezet dan 15 graden en het in de winkel lekker warm was. Maar naar de bieb dan, boeken ingeleverd, boeken geleend en even naar het toilet - gratis). Wat een opwindend leven!

En toen op de terugweg bij die leuke Deense winkel een klein zwart boekje gehaald, dan kan dat als agenda 2018 gelden; Ga ik zelf wel de weken erin maken/schrijven/tekenen. Keek op de week uniek exemplaar zeg maar. Je moet toch wat.

Al met al toch weer een beetje opgeladen. Gelukkig zat Fred Teeven op een andere lijn, want deze bus stopte normaal bij de halte en mijn automatisch ingestelde schemerlampje was al gezellig aan het branden thuis.)

Als ik her en der lees hoeveel mensen voor een gekkigheidje kunnen uitgeven, een simpel schoenkadootje van in de vijftig euro per kind/kleinkind, dan voel ik me lullig als ik een chocoladelettertje van € 0,25 - uit de opruiming heb gekocht. Als malligheidje, want mijn kinderen zijn uiteraard al oud genoeg om helemaal niet meer in Sinterklaas te geloven. En dat Zwarte Piet verhaal daar trapten ze sowieso niet in. Hun eigen vader was zwarter. Een diepte-investering van wel € 0,75!!! Nou mam...wat heb je je weer ingespannen.

En ja hoor; ik snap al heel lang dat mijn liefde niet in dure kadootjes zit, maar het voelt gewoon uit balans als de schoonouders van zoonlief hem een kado van honderden euro's gaven en ik vorig jaar met een Thee-mannetje (soort van thee-ei) op de proppen kwam. Uit een 'designwinkel' maar goed...niet meer dan een tientje. En heul klein. Net zo klein en onbetekenend als ik me voelde toen. Bij hen was alles groter, beter, verder weg (de vakanties), mooier en vooral duurder.
Het voelt niet goed om op die vlakken allemaal niets meer voor te stellen. En ook weten dat dit niveau niet meer in het verschiet ligt. Het roer is compleet omgegooid en niet omdat ik dat wil, maar omdat de economie dat wil. En nu ook nog mijn kop en lijf.

Pedicure:
De eerste en laatste keer dat iemand aan mijn voeten zat was ook in New York in 2011. Wat was dat trouwens een heerlijke tijd met mijn dochter daar. En man man man....wat werd ik gek van alle tripjes naar kledingzaken, schoenenwinkels en een grote Outlet buiten New York waar ze o.a.een Levi's kocht voor USD 20,--.

Die pedicure - zo'n salon die ze op vrijwel iedere hoek van de straat daar hebben om je handen en/of voeten te laten verzorgen - was iets wat mij heel erg fijn leek om te doen. En ook zo typisch New York-achtig. Net als die slappe koffie in de ochtend en een bagel bij de Deli. Voelde me zo ingeburgerd. hahah!! Vrouw van de wereld. Oh yeah. En dan nu zo'n klein polderwereldje.

Jahaaaaaaa.....natuurlijk kan ik vanavond mijn voeten in een bak gooien en ze dan vertroetelen. En dat zal ik dan ook echt wel weer een keer doen. Maar het is toch een ander effect. Verzorgd en aangeraakt worden.

Reizen, als in een vakantie boeken:
Tsja. Ain't gonna happen verwacht ik.

Afbeeldingsresultaat voor gif aint gonna happen

Een avond stomende sex;
Helaas laat mijn budget niet toe dat ik daar iemand voor inhuur. Andere opties - behalve ook dat zelf doen - liggen niet in het verschiet. Terwijl ik het zo goed kan!


Afbeeldingsresultaat voor gif aint gonna happen


Klaar met klagen. En mijn waxinelichtjes en de kachel aandoen. Gordijnen (alweer wat schoner) dicht en creeer je eigen wereld. Net als in die serie: Fantasy Island. Ja, die met die dwerg kleine man.



The plane....the plane!!!



donderdag 30 november 2017

Wattendag

Gisteren een energieke dag en vandaag wakker worden met een beetje een wattenhoofd. En toch kan ik dan nog steeds denken: Macht kein flaus aus. En alleen al omdat ik daartoe in staat ben, is het leven luchtiger.

Dan doe ik wat ik wil doen op tempo Elfendertig. En ben dankbaar dat dit nog steeds kan en mag.

Of kies ik ervoor om niets te doen. Wat al niet klopt want de wasmachine draaide al, schoongedouched en aangekleed.

Ondertussen was weer opgehangen en daarvoor ook weer een aantal lamellen helemaal blinkend gebroken wit gemaakt. Joehoe!

Daarbij ook nog mijn administratie bijgewerkt; wat je al niet kan doen in een kwartiertje! Boeken verlengd en ondertussen een enquete online ingevuld of ik de voordelen van online zie. Lees dit blog maar. Dankzij allerlei zaken die ik online kan doen, hoef ik niet door weer en wind naar een bibliotheek te fietsen, hoef ik geen accceptgiro's bij een bank af te leveren, kan ik zien wat de status is van sommige zaken en kan ik communiceren met vrienden ver weg, waarvoor ik ooit een luchtpostvelletje moest aanschaffen, volschrijven en alweer in de brievenbus moest gooien. En vervolgens weer een hele tijd wachten op antwoord.
En ja, al het nieuws kan ik, als ik dat zou willen, ook allemaal online volgen inclusief alle roddels, gezeik, gedoe en laatste snufjes, mode en hebbedingetjes. En die hebbedingetjes worden dan ook nog aan huis bezorgd als ik zou willen en kunnen bestellen. (en oh ja, betalen).

Wie weet doe ik straks nog even een blokje om, met paraplu. Het mag, maar het hoeft niet. Vooral dat laatste brengt rust in een (voorheen) druk hoofd. Mag! Alleen poepen moet.

Het besef dat ik gezond weer op ben gestaan, mijn benen werken, mijn ogen kunnen zien en mijn hart pompt, is fijn. En dat dit voor een aantal lieve mensen die ik ken niet zo is, gezond weer opstaan. Of ze zich zorgen maken over hoe nu verder.

Doe geen grote dingen, maar gewoon klein, maar effectief. En gun jezelf een wattendag. Het is buiten ook wattendag, telkens buien met hagel en wat natte sneeuw en daardoor heel donker buiten.  Wat een dag.


Foto van Pixabay



woensdag 29 november 2017

Mij een biet!

Altijd als ik wakker word zonder wekker, dan sluit ik met mijzelf een weddenschapje af. Hoe laat denk je dat het is? En meestal heb ik het wel goed. Tenzij ik zie dat het nog heel erg donker is buiten en ik verlies. Door de week probeer ik op een vaste tijd aangekleed en klaar voor de dag beneden te zijn.

Werd een beetje raar wakker - ik droom wat af - , maar besloot dat dit maar een momentje was en dat ik lekker ging douchen en de dag beginnen. Gisterenavond voor het slapen gaan nog even naar filmpjes van mijn kleinkind gekeken. Wat een heerlijkheid!

Zo gezegd (dag beginnen) zo gedaan en wat denk je daar eigenlijk weinig bij na, dat je opstaat - de nacht levend bent doorgekomen, dat je benen werken en je zelfstandig uit bed kan komen en dat er dan ook nog heerlijk warm water uit de douche komt. En zou ik de kachel opendraaien in de ochtend, dan doet de verwarming het ook nog!

Daarna administratie gedaan - heb een aantal vaste dagen in de week hiervoor en werk mijn excel-sheets nauwkeurig bij.  Of neen...daarvoor eerst meegedaan met Heel Holland Hijgt. Dan heb ik in ieder geval een beetje beweging en worden mijn spieren en gewrichten ook wakker. Iedere dag iets langer meedoen.

Dus administratie weer op orde en zorgen over iets van het U WV een beetje gedempt. Laat je niet gek maken Citroen! Kijk naar alles wat er wel goed is gegaan.

Weer even op het trapje gestaan om ook de bovenste lamellen van de luxaflex (die is al meer dan 30 jaar oud schat ik; ik had ze overgenomen van de vorige bewoonster en toen blij dat ik even niet hoefde na te denken over gordijnen uitzoeken en kopen want ik budget nihil) te kuisen. Ze zijn zo oud dat ze waarschijnlijk volgend jaar weer hip en trendy zijn hahaha!

En schoon.

Ook op eigen Actielijst een meerwekenplan gezet; alle tapijttegels naar zolder sjouwen. Ieder keer een stapeltje. Want ga ik in chaos denken dat dit NU NU NU moet, dan doe ik of teveel of niets. Door alles in behapbare of draagbare stukjes te hakken blijft het te doen.

Koffie gemaakt wat ik ooit bij Gerlinde las: Bullet koffie = klontje roomboter met de staafmixer door verse koffie mixen. Dan heb je lekkere koffie met een schuimlaagje. Drink mijn koffie altijd zwart, maar varieer graag met smaakjes door kaneel toe te voegen of in het weekend Sojamelk op te kloppen en een Koffieverkeerd te maken. En wat een vriend me ooit leerde pas ik ook nog altijd toe: je mok of kopje voorverwarmen door gekookt water in de kop te gieten en dit even te laten staan. Heerlijk!

Tijdens de koffie ook wat make-up opgedaan. Dan voel ik me verzorgd, naast schoongewassen. En altijd oorbellen in. Altijd.

Dit weekend viert dochterlief de verjaardag van kleinkind. Gratis parkeren bij haar voor de deur, wat in de hoofdstad bijzonder is en voor gasten van buiten een vanzelfsprekendheid. Dus spaar ik mijn OV-saldo een beetje op, zodat ik zonder een aanslag op mijn budget naar ze kan reizen.

Bij veel dingen is het handig om te blijven nadenken. Dat betekent ook dat ik niet zomaar impulsief kan besluiten om even ergens heen te gaan. Want dat heeft dan weer invloed op de rest van de maand. Maar gelukkig zijn er soms acties van goedkope NS kaartjes of zo als onlangs goedkope buskaartjes van de busmaatschappij en zaak is om daar dan wel aan mee te doen, want dat scheelt echt heel veel. Voor maar € 1,50 naar bijvoorbeeld het Rijksmuseum heen en terug reizen...wie doet me na?

Ok...diegene die om de hoek woont waarschijnlijk en gewoon kan lopen. Duh.

Oh ja...lopen. Maar even gaan doen dus.

Niet te geloven, maar ook net nog een eind gewandeld. Als ik mijn timer zet en hij gaat af dan denk ik; oh...ben ik al helemaal hier?? En weet dat ik nog zo'n stuk kan lopen (terug of verder), want nog energie en wat belangrijker is; zin.

Op de terugweg langs het winkelcentrumpje. Daar mijn OV vast opgeladen voor komend weekend. En even door de supermarkt, want ik wilde nog een salade maken, maar alle groenvoer was opgegeten. Zag een zakje gesneden rode bietjes met 35% sticker, dus die was voor mij want herinnerde me een heerlijk recept van een Deutsche Freundin.





Bij de voorgebakken pannenkoeken greep een Zwarte Piet in vol ornaat naar de spekpannenkoeken.

Ik wilde nog roepen dat hij zeker ook vandaag Sint Pannenkoek ging vieren, zoals ik las op dit blog: Klik maar dan Lees wat voor dag het vandaag is!, maar hij keek nogal alsof hij op de roe was gaan zitten. Anaal beperkt zeg maar. Grappig dat niemand van de volwassenen moest lachen, maar kinderen blij omkeken.

Het voelt allemaal prettig vandaag. Iets willen en het ook kunnen en het dan ook nog eens doen.










dinsdag 28 november 2017

Kaars: 1

Als het keihard in je gezicht hagelt is het moeilijk om goed te zien waar je fietst, helemaal als het donker is. Gelukkig kende ik de weg en waren alle schapen en koeien van het fietspad. Ze schuilden onder de bomen. Hoefde ik in ieder geval niet opeens af te stappen voor een grote koe of kleiner schaap. Zou die wol van dat schaap trouwens niet krimpen in de regen?

Schreef ik gisteren nog dat ik niet zou weten waar ik het over zou moeten hebben met de psycholoog, blijkt dat ik mijn tijd toch met gemak vol kreeg. Niet alleen praten, ook luisteren en conclusies trekken en dan toch op het laatst ook nog binnen neerslag. Wat me overviel. Ik dacht dat het wat rustiger was qua emoties.
Gelukkig vielen Panda-ogen niet op door de regen- en hagelbuien op de terugweg. En doordat het donker was. Helpt ook.

Het was in de praktijk erg warm, maar ik zei al dat ik dat wellicht zo ervaar omdat ik zelf de kachel overdag niet opendraai. Toen vroeg de psycholoog (is hun vak natuurlijk) door en ja, dat was omdat ik zuinig moet zijn en ben. En wat dan mijn inkomen was? Was ik nou maar psycholoog geworden :)

Thuisgekomen eerst maar alle natte kleding uit en droge kleding aan en even mijn haren droogfohnen. Mijn jas was vanochtend nog klam! Soepje opgewarmd wat al stond te wachten en ook direct kaarsjes aangedaan. Warm en licht. Had ik nog een Brosreep erbij dan zou het ook nog luchtig zijn!

Luchtigheid daar ben ik naar op zoek. Niet meer alles zien door de bril van "zie je wel, niet goed genoeg". En veel meer "Nou En!" kunnen denken.

Een leuke Flylady opdracht deze week was dat je 1 item mocht uitkiezen om alvast als Feestversiering in je huiskamer neer te zetten. Ik koos een minihuisje met nepsneeuw (uit de collectie hoor), die nu in een klein hoekje staat te shinen. In het kader van versier je eigen leven.

Vandaag is een bijzondere dag, want mijn lieve kleine pittige kleindochter is 1 jaar geworden. Kan me nog zo goed herinneren hoe ik vorige jaar een berichtje van mijn schoonzoon kreeg op mijn mobiel, mijn koptelefoon neergooide en nog net geen gat in het plafond van dat klote c allcenter sprong. Zo snel als mijn dikke beentjes me konden dragen naar het station gelopen, de eerste de beste trein naar de hoofdstad (uiteraard was er een vertraging) en daar de bus naar het ziekenhuis (oh wat fijn dat ik een smartphone heb dus ondertussen kunnen uitvogelen hoe ik daar kwam) en daar lag ze, naast haar moeder. Gelukkig had de verloskundige nog een plek in een ziekenhuis kunnen vinden, want de ziekenhuizen in haar omgeving zaten allemaal vol. Dat schijnt nog steeds een probleem te zijn.


Foto van Pixabay

Dat mijn dochter nu zelf moeder was geworden. En ik Oma. Had toevallig een boek gelezen verleden jaar van een bekende kinderboekenschrijfster die omschreef hoe haar dochter moeder ging worden en zij dus Oma en die was me toch een partij hysterisch (vond ik).
Had al een heel babykamertje in haar eigen huis ingericht, plus kinderstoel en kinderwagen en ging er dus direct vanuit dat kleinkind heel veel bij haar kon en mocht zijn. Vond dat tamelijk claimerig. Niet mijn stijl in ieder geval.

Maar las ook verhalen in het Parool onlangs over hoe de toekomstige ouders er wel heel erg makkelijk vanuit gaan dat de nieuwbakken Oma (en Opa) wel vaste oppas gaan worden. Alleen vergeet men vaak dat je dat niet voor een weekje doet, maar jaren achter elkaar. Totdat ze naar de basisschool gaan.
Nogal ouderwets gedacht dat je eigen moeder dan maar weer lekker thuis bij de (klein)kinderen moet blijven, net nadat ze jullie eindelijk het huis uit heeft gewerkt.
En dat die Oma (en Opa) ook ouder worden en wellicht wat minder vitaal dan toen ze zelf nog in de kleine kinderen zaten. Of gewoon nu eindelijk eens hun eigen dingen willen gaan doen. Zonder handenbindertjes. Maar ja, iedereen ervaart het weer anders, dus ik schrijf alleen erover hoe ik denk. En wie weet, zou kleinkind op fietsafstand wonen, was het een andere situatie.

Maar eerlijk gezegd zou ik wel iets meer bij haar willen zijn dan nu. Ik zou alleen niet weten hoe, want ik woon niet om de hoek, even lopen en dan ben je er, zoals bij schoonmoeder, dat is niet aan de orde en heb ook de middelen niet om iedere week even in de trein en bus te stappen.

Man met Hond dacht dat mijn dochter een auto heeft,  (dacht ook dat ze in een geheel andere stad woont, al heeft hij mij ooit een keertje bij haar voor de deur afgezet; hij wordt ook wat vergeetachtiger of het interesseert hem geen reet) maar "gelukkig" niet, want ze woont vlakbij een station en kan zo prima snel en efficient naar haar werk, net als haar man. Die auto moet ook ergens geparkeerd worden en bij ons in een dorpje is dat gewoon gratis, maar niet in de hoofdstad. Maar geen eigen auto hebben betekent wel dat je niet even snel op en neer gaat voor een bezoekje; je moet er meer over nadenken.

Vandaag ook maar weer mijn 15 minuten Flylady aanpak toegepast in de opzet voor een brief voor de Belastingdienst. De opzet was binnen die tijd klaar. Nu nog even goed uitwerken en alle bijlagen kopieren en dan maar hopen dat het zo genoeg en duidelijke informatie is.

Denk het wel, want - al zeg ik het zelf - ben wel goed in brieven opstellen en het scheelt echt een slok op een borrel dat ik nu een wat helderder hoofd heb om dit soort zaken af te handelen. Niet in paniek slaan, gewoon de aanwijzingen opvolgen en vooral goed letten op de einddatum. En van alles uiteraard digitaal en op papier kopieen bewaren. Minimaal 5 jaar lang.

En straks ook weer 15 minuten aan de Luxaflex-ontgrauwing werken.

Hatsjekideeee!

En mijn eigen ontgrauwing inplannen!





















maandag 27 november 2017

Cyber maandag

Dit weekend kreeg ik het opname apparaat en tuner van mijn tv niet meer aan de praat. Hij bleef hangen op een bepaalde code en schakelde daarna zichzelf weer uit.

Dus het aloude "alle stekkers eruit, smartcard eruit en vice versa" gedaan. Maar helaas pindakaas ook dat werkte niet.
Toen bedacht ik dat ik nog wel een uur kon lopen kloten/klungelen, maar er is een service-afdeling dus bel die maar. Gratis op de vaste lijn. Tijd heb je genoeg, dus doe maar gewoon.

Zo gezegd zo gedaan en wat kreeg ik een fijne medewerker aan de telefoon, hoefde ook helemaal niet lang te wachten. En ach...dan zet ik mijn telefoon op speaker en kan ik gewoon doorgaan met wat ik aan het doen was.

Hij dacht mee en doorzag het probleem (want ik kon online deze specifieke foutmelding niet vinden) en het bleek dat als je naar de radio hebt geluisterd het systeem soms blijkt hangen in deze modus. Dus even resetten en alles doet het weer. Hoera!!
Meteen opgeschreven, dan kan ik de volgende keer het helemaal zelf oplossen, zoals me meestal wel lukt.

Vanochtend rondje Bless the House gedaan. Dat voelt altijd weer fijn. Dat ik mijzelf een schoon en opgeruimd huis gun. En juist door iedere keer een beetje te doen, voelt het niet alsof je uuuuuuren bezig bent. Bovendien zegt Flylady dat je hierdoor je weekend vrij hebt om leuke dingen te doen. Alleen of met je gezin. Maar niet schoonmaken.

Toen ik nog werkte deed ik het ook al zo en het is heerlijk om inderdaad je weekend vrij te hebben en niet een badkamer te 'moeten' soppen of het hele huis te stofzuigen. Uiteraard wel de dagelijkse klusjes zoals afwassen en zorgen dat er geen grote puinhopen her en der ontstaan op de Hotspots - de plekken waar je je sleutels neerlegt of de post, dus zoveel mogelijk lege tafels houden, want rotzooi trekt rotzooi aan. Na al die jaren ben ik nog steeds heel blij met Flylady.

Nu schijnt het vandaag ook nog Cyber Monday te zijn. Een soort van oprek-uitverkoop optie als je op Black Friday nog niet genoeg hebt uitgegeven in de winkels. Maar dan online, dan hoef je je huis niet uit. Wat fijn is, aangezien het de hele dag al regent.

Afbeeldingsresultaat voor cyber monday

Ik geef toe, het is leuk om te kijken en dan te bedenken of ik dat echt nodig heb of denk dat ik het nodig heb en op het kruisje te klikken en leeg is je winkelmandje.  En soms is het verstandig om eens een keer wel iets met heel veel korting te kopen als je dat normaal ook altijd gebruikt. En je dat ook nog eens gratis thuisbezorgd krijgt.

Wat wel echt nodig is, als je dan toch online iets wil uitgeven op Cyber Monday is een Kerstactie naar mijn hart, bij Annemiek: Klik hier maar: Kerstaktie Annemiek

Vanmiddag weer een gesprek met mijn psycholoog. Heb eigenlijk geen idee waar ik het over moet hebben. Of dat goed is, dat weet ik niet. En wat dat over mij zegt, weet ik ook niet. Het voelt een beetje alsof ik een drijfsijs ben. Mmmmm...weet niet zo heel veel kennelijk. Wel dat ik te weinig 'leuke' dingen doe. Ik kreeg de vorige keer een boek aanbevolen over omgaan met narcisten, alleen dat hebben ze niet in onze bibliotheek. Dus geen huiswerk gemaakt.

Dan ga ik nu nog maar even een stuk van mijn luxaflex ontgrauwen. Heeeeeeeeel langzaam (gewoon met een doekje en dan boenen met Glassex en daarna navegen met een schoon doekje), maar wel gestaag. Slim is dan ook om bovenaan te beginnen in plaats van onderop (ja echt...huisvrouw van niets), dan kan je later de druppels van boven nog even erbij pakken als je beneden bent aangekomen.

Jemig....retesaai logje, dus een goede weergave van mijn leven.

















zondag 26 november 2017

Een vijf min

Een vijf min was op je schoolrapport nog geen voldoende. Dat was eigenlijk een 4,6. Dus onvoldoende als je uitgaat van 10 tot 0. En we kregen altijd wel een 1 voor het correct opschrijven van je naam. Daar was ik gelukkig vrij goed in.

Ooit moest ik een jaar overdoen omdat ik 0,5 punt te kort kwam om over te mogen naar de bovenbouw, waar ik dat vak niet meer in mijn pakket zou hebben. Maar niets mee te maken; zo waren de regels.
Toen ik dat jaar dus nog een keer overdeed begon ik mijn eerste rapport met een 8 voor dat vak, tweede rapport een 7 en daarna ook weer zoiets. Of ik dan toch maar niet dat vak in mijn pakket zou kiezen. Ik deed het zo goed nu. Ik moest wel lachen; of mijn mentor vergeten was hoe de reeks het jaar ervoor eruit zag? 5, 4 en 3.

Hoe zou mijn rapport van Leuk Mens zijn. Of leuk mens, eigenlijk gewoon mens. Heel vaak denk ik dan terug aan dat jaar in de derde klas.  Doe het nog maar een keer over. Niet geslaagd als mens. Je bent een vijf min!

Zou dat kunnen, sommige dingen in je leven over doen. En dan een goed rapport hebben, maar even vergeten hoe niet goed je daarvoor bent geweest? Of misschien heb je juist daarvan wel je les geleerd.  En blijf je nu voor altijd een ruime voldoende! Of varieert dat gewoon per mens met wie je omgaat. Ben je voor de ene een 8 en voor de ander maar een 4.

En buiten dat; wie maakt dat rapport op. Wie bepaalt er dat jij geen leuk mens bent. Of bent geweest. Of niet goed genoeg voor leuke dingen. Of als vriendin of vriend?

Doet me direct ook weer terugdenken aan al die narigheid die de afdeling Human Resources heeft bedacht om zichzelf in stand te houden. Beoordelingsgesprekken. Ik noemde dat altijd maar Veroordelingsgesprekken. Dat je ieder jaar gewogen werd en soms te licht bevonden. Alweer een vijf min. Brrrrrr....Nooit meer.

Maar misschien is het ook een kunst om te leren accepteren dat je in sommige dingen/vakken geen inzicht hebt, geen talent voor hebt of totaal geen interesse. Misschien omdat je niet ziet hoe je ze kan toe passen in de School des levens, misschien ook wel omdat het normaal is dat je niet op alle vakken/vlakken uit kan blinken. Hoeft niet een rapport met allemaal tienen.

En verder denkend; zou ik al niet gewoon een 10 zijn? En al die punten die ik zelf aftrek alleen in mijn eigen hoofd afgetrokken worden? Is het een idee om helemaal van een rapportcijfer af te zien, want met wat en wie ga je jezelf vergelijken? En wie geef ik het recht om mij een cijfer te geven?

Een filosoof zei ooit dat de ene persoon aan de tafel een 6 ziet en degene die tegenover je zit een 9. Beide getallen zijn correct voor diegene die ze ziet.


Foto van Pixabay


Net even een stukje gefietst en man man man....nog steeds een 5- voor mijn opstapvermogens. En afstap idem dito. Lekker 5 minnerig. Was even snel naar de bieb gefietst want ik moet morgen wat boeken inleveren. Je kan ze daar in een speciale box inleveren, dan worden ze de dag erna van je conto gehaald. Kon ze natuurlijk online ook verlengen - ook nog binnen de limiet - , maar ik dacht dat dit wel een goed excuus was om toch weer even op mijn fiets te klimmen. En te bewegen daardoor.
Want af en toe hoost het hier, dus net even tussen de buien door gefietst.

Kan ik met een schoon geweten naar de laatste F1 race kijken. Wat ook leuk is van lekker buiten zijn is dat het dan binnen opeens weer relatief warm voelt. Terwijl ik de kachel nog niet aan heb; straks als het gaat schemeren dan mag dat van de Interne boekhouder. Want die houdt ook niet van negatieve cijfers in de administratie. En gelukkig komen die niet voor. Boekhouder blij en ik ook.




















zaterdag 25 november 2017

Annie zwijmel

Nee, niet Annie hou jij mijn tassie effe vast, maar deze Annie is van Kid Creole en niet te vergeten zijn Coconuts.

Zag ze vorige week langskomen toen ik nog even zapte bij de Nacht van de Popmuziek en die dames waren zo heerlijk aan het dansen dat ik mezelf direct terug vond in Cartouche op die dansvloer met lichten.



Ik geniet van het ritme, de kleding en even terug naar een tijd waar het enige waar ik me zorgen over maakte of ik de rest van die week macaroni zou eten en op vrijdag uitgaan of toch maar niet.

Denk nu even aan Marja, die totaal andere zorgen heeft en aan haar man die zo liefdevol is. Waren onze zorgjes nog maar zo simpel als toen.

Maar wie weet denk ik dat over 20 jaar ook wel. Dus wees blij dat je kan lopen, praten, (teveel) eten en geniet van vandaag. Niemand weet wat de toekomst brengt.


vrijdag 24 november 2017

John Cheese

John Cleese heeft tijdje terug een biografie geschreven en die heb ik momenteel thuis (uit de bieb) liggen. Hij lag er al even, maar had er de rust nog niet voor. Totdat ik  gisterenochtend dacht dat ik helemaal niks volgens vaste regeltjes hoef te doen. Al zit ik de hele dag te lezen....who cares???

(Nou, mijn lijf...want enige beweging is toch wel fijn, net als frisse buitenlucht).

Maar tussen het schoonmaken van de luxaflex (op tempo Elfendertig) en een kopje koffie in, lekker in het oude haardstoeltje van mijn overgrootmoeder gaan zitten, die de ideale zithoogte heeft (alleen heb ik geen haard en staat de stoel bij de Centrale Verwarmingsradiator) en waardoor ik meteen op een heel ander plekje zit dan gewoonlijk. Dus doe anders, dan krijg je anders.

Wat een kostelijk boek. En komisch dat hij eigenlijk John Cheese heet. Jan Kaas. Jean Fromage.

Zou hij als John Cheese ook zover zijn gekomen? What's in a name tenslotte.

Hij werd door zijn ouders tamelijk teerhartig en angstig opgevoegd. Vooral zijn moeder was behept met allerlei angsten. Och zijn arme knie, och zijn arme beentje. Als enig kind en als kind van oudere ouders heel voorzichtig opgevoed. En dan wordt je er,  als je naar school moet en je staande moet houden in de groep, er moeiteloos uitgepikt. Door de pestkoppen. Ook omdat hij op jonge leeftijd al vrij lang was, viel hij daardoor uiteraard ook al uit de toon. 

Ik begrijp steeds beter hoe hij uitstekend in staat is om totaal verknipte maar oh zo normaal lijkende mannen te kunnen voorstellen.

Ik vind hem eerlijk gezegd steeds wel cynischer worden hoe ouder hij wordt. Wel is zijn talent dat hij dit komisch kan verpakken, maar ik denk dat een Jan Kaas daar niet mee weg zou komen.
Zo deed hij een aantal jaren terug weer een wereldtournee want hij moest de alimentatie voor zijn derde vrouw kunnen ophoesten. Ieder applaus ging rechtstreeks naar zijn derde ex zei hij dan ook.


Kreeg weer eens een blauwe enveloppe in de brievenbus en nu wil de belastingdienst een aftrekpost niet accepteren, tenzij ik bewijs dat die aftrekpost terecht is. Ze geven ook aan hoe ik dat kan doen. 

Zou ik voorheen gaan hyperventileren en doemdenken, nu dacht ik alleen maar dat dit ook wel weer op te lossen is. Denk aan de raad van een lieve blogvriendin; Maak een plan van aanpak.
Want ik heb alle vervoersbewijzen/betaalbewijzen bewaard en ik heb een verklaring van de werkgever (toch??). 

En zo niet dan zorgt hij er maar voor dat hij die voor dat jaar ook nog braaf ondertekenen gaat. En anders mag mijn advocaat dat nog even vragen.

(Net toch maar even de Ordner 2016 erbij gepakt - ok...voor de tweede keer vandaag - en MET leesbril alle tabs over werkgever en/of belastingzaken nog een keer doorgelopen. Aha...daar is de ondertekende verklaring van werkgever. Kan me nog herinneren dat hij zich hierover verbaasde. Ik was de enige die hierom vroeg. Zo..NU kan ik echt relaxen...hahaha....is de paniek echt wel zo onder controle dan Citroen??)

En die houding - niet direct meer in paniek slaan - is anders dan een tijd terug. Waar iedere enveloppe met het verzoek om, of de dreiging van met, mijn zenuwen op hol deed slaan. Dan werd ik badend in het zweet wakker hoe ik dat nu weer kon oplossen, kon ik dat wel oplossen en dat ik me zo alleen voelde en de hele santekraam aan oh wee en arme mij werd erbij gehaald.

Wat ben ik dan ook weer blij dat ik mijn administratie nog steeds zorgvuldig bijhoud. Dat ik nu al weet dat ik voor 2018 mijn begroting en budget mag opstellen. Om ook in 2018 controle te blijven houden. Beseffen dat ik met heel weinig ook kan leven. En dat dit geen overleven is, maar leven, waarbij er zelfs nog ruimte is - door veel lieve mensen om me heen die van me houden - voor wat franje en slingers. 

En dat leven niet zit in hoeveel winterjassen, laarzen, schoenen, jurkjes je hebt of naar welk resort je dit jaar op vakantie gaat of hoeveel boeken je deze maand weer hebt aangeschaft, welke abonnementen je hebt, hoe je de allernieuwste snufjes hebt of hoeveel keren je op Feestboek post dat je gezellig uit geweest bent naar het theater, de film of restaurant. Of de allernieuwste inrichting in huis hebt met goedkeuring van VTwonen.
Leven zit 'm in tevreden kunnen zijn met alles wat er wel is en oog blijven hebben voor de schoonheid om je heen. 

Mijn ex-schoonmoeder - uit West-Afrika - heeft tijden gekend waarin er grote hongersnood was. Dus toen haar dochters op bezoek waren in een hotel waar ex en ik toen een paar dagen zaten in haar land, namen ze alle broodjes, suikerzakjes, botervlootjes, jammetjes en melkcupjes mee. Nu vond ik dat niet zo raar, want er zijn nog steeds genoeg Nederlanders die dat ook doen en zelfs de badjassen uit hotels meejatten, maar alles wat de hotelbediening van de tafels weer zou afruimen en misschien weggooien, werd zorgvuldig in de tassen gestopt. 

Kortom: als je deze Black Friday toch geld wil uitgeven, stort dan het bedragje van die fles parfum, of dat leuke rokje op de rekening van dit zeer goede doel, waarbij er geen fancy folders uitgaan, of leuke speldjes, maar alle gelden gebruikt worden voor het verlichten van nood.

Klik maar op onderstaande link, kan je het zelf lezen. Ik ben fan van haar en haar werk.











donderdag 23 november 2017

Thanksgiving

Gezaagd: een groot stuk van mijn Japanse Kers-boom in de voortuin. Die hangt een stuk over over de tuin van de buren en voordat ze gaan klagen over overlast, heb ik een grote dikke tak, met daarop/aan diverse vertakkingen verwijderd. Het kan nu nog, want het vriest nog niet. En alle bladeren zijn er nu afgewaaid, dus alleen takjes in de groenbak.

Sinds ik ontdekt heb dat mijn handzaag gemonteerd kan worden op de lange stok waar ook mijn bezem etc aan kan, is het snoeien een stuk simpeler en veiliger, want voorheen stond ik altijd op een ladder. Maar deze tak is tamelijk hoog dus op een ladder sta ik dan niet echt heel stabiel. En aangezien er niemand is om mijn laddertje vast te houden, laat staan om het zaagwerk uit te voeren, moet ik beter nadenken over hoe dan wel. Enfin....eureka en zo zaagde ik voort.

Wel altijd spannend of ik goed heb ingeschat en gezaagd, waar die dikke tak gaat vallen. Altijd opletten of er niemand langs loopt toevallig (en dan keihard TIMBER roepen hahah) en ook berekenen of de tak niet op het hekje van de buren dondert.

En toen ook nog maar, omdat het droog was, een zeil over de tuinstoelen gedaan, die allemaal opgeslagen zijn in de tuin. Heb geen tuinhuisje, zoals bijna iedereen hier in de tuin heeft staan, maar tuin. Maar zo gaat het ook prima. Vorig jaar rond deze tijd had ik helemaal geen energie of zin om dit soort dingen te doen.

Yeh me.

Bedacht dat ik nog even, voordat het alweer gaat regenen, een blokje om kon gaan. En ik deed mijn herfst/voorjaarsjas aan, want las al dat het heel zacht zou zijn buiten. Goed besluit, want het was warm genoeg.

Genoten van wat kleine boodschapjes doen (oh schattige Kerst-sokjes voor een lieve kleine moslim) en toen zag ik en hoorde ik dat het keihard regende buiten. Maar even wachten met naar huis wandelen, want plu niet meegenomen en het regende wel heul hard. Zo grappig; er stonden meer mensen met volle boodschappentassen te wachten.


Alweer een stukje luxaflex ontgrauwd. Iedere dag een stukje en uiteindelijk tegen Kerstmis is het wel klaar. Er staat geen deadline voor, dus dat is stressloos schoonmaken.

Veel om dankbaar voor te zijn dus. Als we dan toch allerlei Amerikaanse gewoonten gaan invoeren, dan zou vandaag alweer een goede dag zijn om vooral mijn zegeningen te tellen. Zoals elke dag. Want maar al te vaak vergeet ik wat er wel goed is en gaat.

En komt morgen mijn ex langs, dan is het ook nog Black Friday.







woensdag 22 november 2017

I think I love you

Las vandaag dat een idool uit mijn jeugd, David Cassidy, is overleden.

Ieder plaatje knipte ik uit de AVRO-bode en elke zondagmiddag (nadat we bij Opa en Oma of de andere Opa en Oma op bezoek waren geweest) zat ik klaar om hem te zien in The Partridge family. Hij speelde Keith Partridge. Hele verhalen met hem speelde in mijn tienerhoofdje. Och zo smoorverliefd.
Later kocht ik de bladen met zijn posters en die hingen boven mijn opklapbed (ook zoiets uit de jaren 70!).




Vond hem zo leuk. En nam die familie op de koop toe.




Och de tijd van enorme puntkragen, spencers, ribbroeken, overgooiers en van die matjes. Waarom hadden de jongens op school nooit hetzelfde haar als David?

Jaren later las ik dat hij de diagnose dementie had gekregen. Zo jong al. En dan nu zijn bericht van overlijden, pas 67 jaar oud. In mijn hoofd blijft hij altijd die mooie jongen met die fijne ogen. En lijf.

Dag David!