zaterdag 14 oktober 2017

Voor haar zwijmel

Dacht de hele tijd aan onderstaande song met de stille hoop op een goede afloop van iets waar we kennelijk weerloos voor zijn.

Heb lang getwijfeld of ik deze wel moet plaatsen. Ben ik dan ook geen ramptoerist?




vrijdag 13 oktober 2017

Voorzichtig

De berichten over die jonge vrouw die gewoon een eindje ging fietsen en niet meer thuis kwam zijn moeilijk te verteren.
Ze zou zo een dochter van me kunnen zijn. Of een vriendin van mijn zoon. Of van mijn dochter. Denk even terug naar tijden dat een kind 'even' onvindbaar was, maar dat met een sisser afliep. En je weer overging tot de orde van de dag.

Moeten we dan maar afschaffen dat je nog ergens alleen op de fiets naar toegaat? Of een eind kan wandelen in je eentje?
Ik heb tijden lang in dezelfde buurt gefietst, ook als jong meisje. Je dacht er maar niet al te veel bij na wat er op een verlaten fietspad je zou kunnen gebeuren, want een andere route was er niet. Langs het bos, vlak bij de spoorbaan. Vlak bij wat wij altijd Het Gekkenhuis noemden. En in die tijd liepen er ook genoeg bewoners van het Gekkenhuis 'los'. Of niet als bewoner herkenbaar.

Hier bij ons in mijn dorpje zijn er heel veel fietspaden. En veel bomen. En struiken. Staat heel liefelijk en groen. Toch hoor ik van veel vrouwen dat ze in de avond liever niet meer de fiets pakken om bijvoorbeeld naar een activiteit te gaan. Te eng. Al jarenlang hoor ik dat. Dan kom je of nergens meer of je moet met de auto. Als je die hebt.

Maar ook mijn zoon is al slachtoffer van een mes op zijn keel geweest ooit. Zoon, dochter. Ze zijn allebei kwetsbaar. Wij zijn kwetsbaar voor mensen met andere grenzen.

Hoe zit het met de dader. Hij is ook een zoon van iemand. (Waar) ging het mis in zijn opvoeding en is het, in zijn geval, wel een kwestie van (verkeerd) opvoeden?

Hoe komt iemand tot zo'n (kennelijke impulsieve) gewelddadige daad? Hoe kan het dat iemand die dit gevaarlijke gedrag al eerder heeft getoond toch terug kon keren in de maatschappij. Een nieuwe kans. Op papier klinkt dat heel redelijk en humaan. Iedereen verdient een nieuwe kans. Maar is dat werkelijk zo?

De wolf kan schaapskleren aantrekken; hij blijft een wolf.

Moet nog steeds een BBC documentaire bekijken over psychopaten. Hoe dat werkt in het hoofd van iemand die zulke misdaden heeft gepleegd (en nog steeds kan plegen). Maar kom er nog steeds niet toe. Te indringend. Zulke andere gedragspatronen dan de mijne. Dan die ik mijn kinderen leerde, maar die ik maar al te goed herken bij sommigen uit mijn verleden.

Las een mooi stuk bij haar: Wees voorzichtig met onze dochters. En ook haar blog ontroerde me: Weg

Laten we voorzichtig met en op elkaar zijn.



















woensdag 11 oktober 2017

Naakt

Als je kijkt, dan je zie het pas.

En zo is het. Gisteren tijdens onze wandeling zag ik een hele bijzondere naaktslak. De meeste naaktslakken die ik ken zijn bruinachtig of klein en zwartgekleurd. Deze was zo mooi. En groot.



Afbeeldingsresultaat voor naaktslak met tijgermotief

Foto van Wikipedia

Heb het opgezocht en het blijkt een grote aardslak te zijn. Weer wat geleerd. 

Vandaag ben ik jarig. Het valt me op hoe goed de datacenters werken van de diverse sites waar ik sta ingeschreven als klant, client of als werkzoekende. Allemaal sturen ze een berichtje met felicitaties of extra bonuspunten of andere leuke dingen. 

Heb in ieder geval, ondanks dat ik slecht geslapen heb, lekker gedouched met een heerlijke geur van Rituals (ruik nu naar een Sinasappel!), haar gewassen, schone kleren aan, make-upje erop gegooid en een lekker kopje koffie gemaakt. Gelukkig ruik ik dat nog, dus nog geen Alzheimer. Wat ik volgens mijn moeder sowieso krijg, want de gehele familielijn van mijn vader had dat concludeert ze, weinig empathisch.


Afbeeldingsresultaat voor  dus gif


Oh nee...weg met die gedachten en focus op het zachte en dat je er nog steeds bent en mag zijn.

Een foto van mijn kleindochter terwijl ze aan een stronk brocolli knaagt. 
Een superlief kaartje met Madeliefjes. In ieder geval nog 1 kaart in de post ontvangen!
Blauwe babywol gehaald voor een truitje voor vriendin van mijn dochter die een zoontje kreeg. Nee, niet gender-neutraal inderdaad.




















dinsdag 10 oktober 2017

Hikkerdekik

Oh, wat zat ik ertegen aan te hikken. Of ik nu wel of niet zou gaan lopen in de ochtend met Man met Hond. Waarom dat hikken? Om niks denk ik. Bang om de verkeerde dingen te zeggen? Bang om als een sukkel te worden gezien of iemand die ze toch niet allemaal op een rijtje heeft of niet goed voor haar gezondheid zorgt. Bang om een zeur te lijken, bang om een oud wijf te lijken/zijn, niet sportief en God al helemaal nooit en nergens meer sexy.

Allemaal dingen die alleen in mijn eigen hoofd zitten. Een gevalletje nivea aka Niet voor een ander invullen. En toch smeer ik te vaak en regelmatig met die Nivea. Die blauwe doos staat constant binnen mijn bereik.

En maar hopen op stortregen dan had ik een goed excuus om te te hoeven gaan. Terwijl het voor mijn conditie heel goed is om wel te gaan. Om gewoon te lopen een flink eind. Doe ik veel te weinig. Ik verstop me liever in mijn huis.

Gelukkig kon ik vanochtend, ondanks slechte nacht, geen excuus ontdekken om niet te gaan en vond ik ook dat ik niet zo ontzettend moest zeuren en smoesjes moest bedenken. GA NOU MAAR.
Dan heb je dat ook weer gehad. Alsof het een strafexpeditie betrof. En dan nog nadenken over neutrale onderwerpen om over te praten.

En achteraf was het gewoon goed en zelfs prettig om te lopen. En de herfst in het bos te zien en te ruiken. En door inderdaad niet mijn hele ziel en zaligheid op tafel te leggen, want nu snap ik beter dat hij niet het type man is die dat hoort noch begrijpt. Maar wel elke week een ochtend wil wandelen. Met mij. Dus kennelijk doe ik wel iets goed.

Kan me nog goed herinneren dat ik me vorig jaar zo ontzettend precies hetzelfde ongezien voelde. Ook helemaal zelf gedaan. En lees ik terug, dan is dat ook zo. Dat ik me precies zo voelde. En het allemaal zelf veroorzaakt had. Ik schiet wel erg op in mijn persoonlijke ontwikkeling. Not. Ik sta compleet stil zo lijkt het. Niks bijgeleerd.

Want vorig jaar pas toen we klaar waren met wandelen en we weer in de auto richting mijn huis zaten, zei ik dat ik jarig was. Ik voelde me stom, want waarom weet ik van alle andere mensen in mijn leven wel hun verjaardagsdatum uit mijn hoofd (hoofd?? Gewoon zo'n ouderwetse kalender op de WC!!)

Maar ja...ik had toen nog een klusje in het huis van mijn op vakantie zijnde zoon op me genomen, dus moest direct door naar zijn stad. En daar liep ik te stressen dat alles goed ging, bedden afhalen, opmaken, etc.  Kocht ik heel zielig 1 taartje en at dat alleen op in de avond (business as usual).

Ga ik mijn verjaardag weer zo doorbrengen? Niet duidelijk zijn in wat ik echt wil.

En was will das weib?

Ik wil in de ochtend wakker worden door het geluid van onderstaande:


En dan door een grote warme man een sponsbad. Met een Happy Ending. Voor mij dan uiteraard (zei ze egocentrisch).

Afbeeldingsresultaat voor spongebath

Daarna nieuwe kleren, sexy hakken en dito kousen, eindelijk weer eens naar de kapper (durven/willen/kunnen) en dan een taart met 57 kaarsjes. Ja, dat betekent wel dat het een grote taart is, zo'n Heel Holland Bakt met mega veel lekkere laagjes, maar anders passen die kaarsjes natuurlijk niet. Oh ja, een taart waar je niet van aankomt uiteraard. Calorieneutraal.

En daarna ontvang ik op het bordes mijn vrinden. Hahahah!!! Gewoon een heeeel klein bordes. Mini-bordes.



Ik ben al blij dat ik dit jaar tegen mijn kinderen heb gezegd dat ik heel graag met ze uit eten zou willen gaan. Ook al heel lang niet gedaan. Iets samen.  En niet iets gemompeld dat het niet uitmaakt, dat ik al leuk vind om ze te zien. Het maakt wel uit.

Ben moe. Moe van mijn eindeloze geleuter en gezeur. Laat ik er maar mee ophouden. Voor vandaag bedoel ik.











maandag 9 oktober 2017

Oppepperts

Goed advies van mijn dagelijkse oppepperts/nadenkerts:

Wat reuze scheelt is dat ik wat minder in de "ja, dat zal wel of erger: nou...dat zet zoden aan de dijk!!" houding verkeer. Alhoewel ik eerlijk moet toegeven dat dit per dag en soms per uur kan varieren. Wat me ook weer leert dat niets blijvend is. Een goed gevoel niet, maar ook een slecht gevoel niet.


Bob Goff wrote, “Embrace uncertainty. Some of the most beautiful chapters in our lives won’t have a title until much later.”

Can I give you some advice that you won't take the wrong way?
How did I know you'd say yes?
Buy something special for yourself, Cellie. Be proud. Flaunt your style. Love yourself. Daydream, wonder, and make a few mistakes. Stay up too late every so often and sleep in too long. Sometimes wake up crazy early to doodle or journal or go for a walk. Play loud music. Celebrate everything. And when no one is looking, as often as you can remember, kiss the back of each of your hands in quick succession.
Happy love affair, gorgeous...
   The Universe



Net voor het eerst de kachel even aangezet. Ik kwam natgeregend thuis van een sessie bij de psycholoog. En vond dat ik wel wat warmte verdiende. En om even de klamheid te verdrijven. Het regent nog steeds, dus bij een lekkere kop warme thee genieten van het geluid van de regen tegen de ramen. Zou zo kunnen slapen. De zon is vandaag niet achter de wolken vandaan gekomen. 


Moest wel lachen om mijn geheugen. Ik reed langs een middelbare school en daar kwamen allerlei scholieren op eenzelfde type fiets (Oma fiets met grote bak voorop) het fietspad op fietsen. Er reden een aantal jongens (jongetjes eigenlijk) voor me, waarvan de jongste me meer een basisschoolkind leek dan een brugpieper. Ook qua gedrag. De hele weg gillen en schreeuwen en elkaar achtervolgen op de iets te grote fiets. En echt nog zo'n kinderkoppie. 


Was kennelijk kwijt dat vooral jongens in de brugklasleeftijd nog zeer kinderlijk kunnen lijken. Vandaar dat de jongens van wat klassen hoger altijd interessanter leken.








zondag 8 oktober 2017

Schaam haar, schaam hem

Een buurjongen vroeg me vorige week of ik mijn auto niet meer had. Die heb ik al ruim 5 jaar niet meer, want toen ik door ontslag mijn baan verloor waar die auto bij hoorde, moest ik de leaseauto inleveren. En vond het budgettechnisch slimmer om even geen auto te bezitten. Dat is nog steeds slim.
Dus ik vertelde hem bovenstaande in de korte versie (geen baan = geen auto).

Het gesprek hield daar op, want tsja...niks eervols, misschien hoorde ik me te schamen voor mijn situatie in plaats van openhartig te zijn. Voor veel mensen is het hebben van een auto nog steeds iets wat status geeft. En kennelijk denk ik ook nog zo.
Oh...vergat ik ook nog helemaal dat ik er dus ook bij liet weten dat ik geen baan had. Of mijn 'prestigieuse' baan met auto kwijt was.

Ooit kreeg ik een zelfde gevoel. Een vrouw op mijn werk die me had verteld dat ze bij de obsesitaskliniek liep, zei me dat ze mij nooit 'slechte' dingen zag eten op mijn werk en wat ik at waren geen grote hoeveelheden. Waardoor was ik dan size XXXXX net als zij. Ik zei haar dat ik stiekem eet. Thuis, waar niemand me ziet.
Ze schrok van mijn antwoord. Alweer ook dat ik openhartig was. Ze vertelde me dat ze dat soort dingen echt nooit zou openbaren. Daar schaamde ze zich voor en had ze therapie voor.

Dat ik nu worstel met mijn plek, de ruimte die ik mag innemen, heeft (ook) alles met schaamte te maken. Dat ik weinig (meer) heb van "opschepzaken" (in mijn ogen dan he...) dus inderdaad niet zo veel voorstel. Of er eigenlijk niet meer toe doe.


Afbeeldingsresultaat voor shame



Een afbetaalde hypotheek (niet eens een hypotheek) dus een mooie investering in de vorm van een koopwoning, een tweede (vakantie)huis, die auto, een mooi gevuld pensioenpotje en spaarrekening, schaapjes op het droge, een zinvolle baan of een carriere, een mooi slank uiterlijk, een relatie.

En toch..en toch ben ik er nog steeds. Ben een heel eind van de maatschappelijke ladder gevallen. En lig nu ergens op de bodem qua inkomen en status. Maar ik ben er nog steeds.

Ik ben niet meer iemand met wie het Goed gaat. Qua ladderniveau dan.
Maar ik ben er nog steeds.

En wie zegt mij dat ik weer zo snel mogelijk moet zorgen dat ik weer naar boven klim. Hup...de Ratrace weer in. Weer naar beter, meer, harder. Zo snel mogelijk weer bovenaan de ladder staan.

Het kan ook zo maar zijn dat die plek bijna helemaal onder aan de ladder me wel bevalt. Dat ik al die jaren een verkeerd uitzicht op zaken heb gehad. Dat mijn "geluk" misschien juist onderaan de ladder ligt.

Heb nog niet de illusie dat ik er al ben en hoppa...probleem opgelost. Geen hulp meer nodig. Denk juist dat ik aan een draadje aan het trekken ben wat de zaken gaat ontrafelen.

Vandaag mijn lepel- en vorkenpotjes eens uitgemest. Hoeveel gebaksvorkjes en koffie/theelepeltjes heeft een mens eigenlijk nodig. En ook nog: vind ik ze eigenlijk wel leuk? Is het echt wel mijn smaak? Of zijn het dingen die je dan maar aanneemt omdat ze van Oma zijn geweest.

















zaterdag 7 oktober 2017

Ken je mij zwijmel

De laatste tijd valt het me op dat veel leeftijdsgenoten (of net maar een paar jaartjes ouder of jonger) het bericht krijgen dat hun leven binnenkort over is. Niets meer aan te doen. En bedenk hoe ik dan zou reageren. Haal ik dan mijn voet van de rem. Op het laatst nog even voluit leven?

Las uiteraard het bericht van Eberhard van der Laan, 62, vandaag 3 volle pagina's rouw-advertenties in de krant en onlangs kreeg de schrijfster Renate Dorrestein te horen dat ze ongeneeslijk ziek is. Hansje Bunschoten. De lijst is te lang.
Maar ook van vrienden die misschien wel net door het oog van de naald kropen.

Dan hoor of lees ik dat en naarmate die persoon dichterbij staat, qua leeftijd of qua vriendenkring, ga ik steeds meer beseffen, echt beseffen, dat het niet zo vanzelfsprekend is dat iedereen 105 wordt. En zou ik dat wel willen, 105 worden, alleen in een kamertje met als enige maatje mijn verzorgingsrobot?

Voel ik me nog steeds schuldig als ik zomaar een dag verlummel. Of erger een dag alleen maar de zwaarte van het bestaan voel, geen oog heb voor - wat er echt altijd is - lichtheid. En schoonheid. Of niet duidelijk maak aan de mensen om me heen dat ik ze waardeer, van ze hou. Of ze nodig heb. Mijn kwetsbaarheid durf te laten zien.

Leef ik nog steeds met de voet op de rem of durf ik voluit te gaan. Als een Max Verstappen in een goede auto? En wie kent mij echt. Ken ik uberhaupt mijzelf wel. Of ook alleen het imago van wie ik denk dat ik zou moeten zijn?

Heb het idee dat ik veel zaken die ik als 'zo is dat' geheel anders moet of beter gezegd wil gaan zien. En hoe goed is mijn methode al die jaren geweest. Misschien wel eens tijd voor verandering.

Wat me goed helpt is zien wat echt belangrijk is voor mij. Elke avond voordat ik ga slapen, kijk ik nog even naar een filmpje van mijn kleindochter. Dat heerlijke meiske die elke dag weer onbevangen nieuwe dingen leert. Haar tandjes gebruiken, haar beentjes om te kruipen, zelf haar flesje vasthouden en leegdrinken, altijd direct haar sokken uitdoen.
Dat ik een kleindochter mocht krijgen!! En Oma mocht worden. Echt geen enkele bonus ooit verdiend met werken kan daar tegenop.