dinsdag 12 december 2017

Gejaagd

Juist omdat ik gisteren ook nog eens ingesneeuwd was, zowel fysiek als in mijn hoofd en niet eens ergens met vervoer kon komen, voelde ik me nogal tsja...nogal opgejaagd.

En vandaag hoop ik op dooi, zodat de bussen weer rijden, want hoorde dat ze gisteren eind van de middag niet meer reden. Sommige opritten van de snelweg konden ze niet op.

En de trein was natuurlijk ook idem. En dat 9292 eruit lag hielp ook niet. Net nadat alle schema's veranderd waren.

Maar die opgejaagdheid komt voort uit het gevoel dat ik weer alles fout doe. Dat ik gisteren meteen in het ziekenhuis had moeten zijn (hoe dan????)

Dat ik vandaag met fruitmanden en honderd knuffels aan haar bedje moet staan (moet???)

Dat ik ieder uur moet informeren hoe het gaat.

Dat ik moet doen, doen doen doen....

Jemig mens...hou je eens rustig!!!

Nog geen inspiratie om nu de Kerstboom op te zetten. Te gejaagd merk ik maar wel een klein stukje van mijn huis in Kerstsfeer gebracht en die rituelen geven ook rust. Dat ik mezelf dat gun.

Dus net maar even sneeuw geschept. Zodat iedereen weer veilig over mijn stukje (en vooruit ook maar dat van de buren die deden alleen hun eigen straatje) kan schuifelen. En even fysieke arbeid is fijn, want dat kan je hoofd bijna aan niets anders denken dan Schep die Sneeuw!!

Alle doe-taken voor vandaag qua huishouden ook al afgerond, zonder dat ik daar erg in had, maar ik deed het al.  Zonder de e-mail te hebben gelezen. Net als gisteren. Ook dat brengt rust (en regelmaat hahah).
En de uitzoekklus ook in gang gezet. Gisteren al. En vanochtend deel II afgehandeld.

Dus je mag tevreden zijn. En dan vanmiddag kijken of je naar het ziekenhuis kan komen.



Dochter gaf me gisterenavond aan dat ze nu weer naar een ziekenhuis in hun stad zijn gebracht. Alweer een ambulance-ritje en dat met code rood! Gelukkig is dat ziekenhuis bij hen in de buurt dus niet meer lange reizen voor haar papa. Ze moet vandaag ook nog blijven, want nog steeds zuurstof nodig. En heerlijk dat 1 van de ouders bij het kind mag blijven ook in de nacht. Dat geeft denk ik zoveel rust en veiligheid.

Moet dus ervoor zorgen rustig en kalm te blijven. Me niet door mezelf laten opjagen. Dus ga zo direct even wat ontspannends doen. Breien, borduren...en dankbaar zijn dat er goede zorg is in Nederland.

Dankbaar zijn dat ik de straat op durf met de gladheid. Dat ik durf te reizen en bovendien dat ik KAN reizen (daar genoeg saldo voor heb). Ze zouden bij de voedselbank ook een OV-Bank moeten aanleggen. Want maak eens een ritje naar een ziekenhuis ver weg en je hele weekbudget is gehalveerd.








maandag 11 december 2017

Ziek kleinkind

Wakker worden met een bericht dat kleindochter in ziekenhuis is opgenomen.

Mijn dochter gaf door dat ze na haar verjaardag ziek was geworden en de koorts niet zakte. Dus na een aantal keren huisarts en Spoedeisende hulp volgde het advies voor opname.
Waar ik gisteren genoot van de sneeuw, baalden zij enorm, want ze moesten door die gladheid naar huisarts en ziekenhuis.

Helaas was het vol in het ziekenhuis (ja...dat kan!) en moesten ze met die gladheid met een ambulance naar een ander ziekenhuis in de provincie. Want daar was misschien wel plek.

Sta je niet bij stil als je in de hoofdstad woont met veel ziekenhuizen en een ziekenhuis om de hoek. En misschien ook wel, want al bij haar geboorte was er nergens plek om te bevallen. Dus ook toen al moeten leuren bij ziekenhuizen, terwijl mijn dochter al bijna moest bevallen.

Maar goed. Het is een rotbericht zo op de maandagochtend, maar ze is in goede handen en ligt aan de zuurstof en krijgt antibiotica want er is een bacterie gevonden. Allemaal in en aan zo'n klein lijfje.
Blij dat mijn dochter en schoonzoon hun hoofd koel hielden en goed handelden.

Ik kan verder niks nu. Wat een vervelend gevoel is. Wil graag er kunnen zijn als mijn dochter me nodig mocht hebben.  Het enige wat ik kan doen is kalm blijven. En bidden.

Hoop dat de behandeling aanslaat en ze straks weer onbezorgd door het leven dartelt.


zondag 10 december 2017

Witte Wonder Wereld

Vandaag aan het eind van de middag is mijn vader 5 jaar terug overleden. Hij had net nog een lekker toetje op. Dat typeert hem 'n beetje. En maakte me toen al aan het glimlachen.

Ik zie hem nog vaak terug. Vooral als ik in de spiegel kijk. Of naar mijn lijf. Of misschien wel in mijn gedrag, wat ik ingewikkeld vind, want mijn vader liet nog wel een paar steken vallen als vader en mens. Of hij daar wat aan kon doen dat is nog ingewikkelder.

Maar heb eerlijk gezegd geen behoefte meer om een diepte- analyse op het huwelijk van mijn ouders los te laten of op mijn vader. Hij is nu 5 jaar dood en ik mis hem niet heel veel. Dat komt ook omdat hij al heel lang er niet meer was door zijn ziekte.  En net als ik dat concludeer, dan komen er weer vlagen binnen van hoe hij was. Ook zijn grappige kanten. En hoe hij zijn hele leven op zijn tenen moest lopen. Arme man.

Ik zie ook dat ik zelf soms te lang in hoe het vroeger was kan blijven hangen en merk dat me dit weinig positiefs brengt. Het is een afgesloten periode die niet weer terugkomt. Zaak is om meer van vandaag te genieten en daarmee een basis voor morgen te leggen.

Maar vandaag dus;  wat een geweldig weer is het nu. Ik hoopte al op sneeuw en hoorde dat elders in het land er gisteren en eergisteren al een wit pak lag. Hoe magisch mooi en verstild lijkt de wereld als het wit is.
En vanochtend begon het ook eindelijk hier te sneeuwen. Eerst natte sneeuw en nu lijkt het te blijven liggen.

En fijn dat ik nergens heen hoef, want misschien zou ik dan wel anders piepen. Heb in het verleden ooit uren vastgestaan in onverwachts sneeuwweer en deed een uur over alleen al van de afrit naar de snelweg rijden.

Maar net terug van een lekker eind door de verse sneeuw lopen, die inderdaad bleef liggen. Op de oude Timberlands van mijn dochter, maar heerlijk warm en mijn voeten blijven droog

Oh...dat knerpgeluid dat is zo heerlijk. En die rozige warme gloed in je lijf omdat je weet dat je lekker buiten bent, terwijl het niet hoeft, maar je het zo heerlijk vind. En die eerste voetstappen - als een Maanwandeling - op een groot wit maagdelijk veld. Nog net geen sneeuw-engel gemaakt hahah!!




Had gisteren Beertje Paddington opgenomen en zo fijn om die nu te bekijken. Ja, een kinderfilm, maar Brits en van zulke fijne kwaliteit dat ik met genoegen en een glimlach aan het kijken ben. Ik hou van beren. En niet alleen van mastuberen.

Ooit had ik met een lagere schoolvriendin een geheime Berenclub. Gingen we in het bos (zo noemden we dat; het was gewoon een strookje land tussen twee wijken, met dichte struiken, bosjes en bomen, dat kon gewoon in de jaren 60, op zo'n plek spelen) verhalen verzinnen over wat onze beren gingen doen. Twee kleine speelgoedbeertjes. Beertje Paddington achtig, al is die in de film 1.10m. Wel wat groot voor aan een sleutelhanger.

Het thee-water is klaar; ik ga een lekkere kop warme thee maken en genieten van deze Witte Wonder Wereld. Alsof ik heel even in zo'n sneeuwbol zit verstopt. Met of zonder hertje. Wat is dat met hertjes? Opeens zie je ze overal in de winkels. 2017 - Kerstmis met een Hert. Oh Dear.

Zo, kaarsjes aandoen en een extra licht voor mijn vader en voor iedereen die is overleden.















zaterdag 9 december 2017

Brand zwijmel

Hevige bosbranden in Californie momenteel. En droog. Dus moest ik aan onderstaande song denken.


En ook omdat mijn zoon daar deze week weer zit voor zijn werk.

In sommige gedeelte van Nederland is het nu wit van de sneeuw. Hier niet of misschien moet ik zeggen nog niet, want het regent en hagelt hier alleen. Kennelijk nog te hoge temperaturen voor sneeuw.

vrijdag 8 december 2017

De vestjes van Father Brown

Kijk ik weer, met veel plezier, naar een aflevering van Father Brown op BBC First, dan vallen mij altijd de zelfgebreide vestjes op in de serie.

Van de huishoudster:

Afbeeldingsresultaat voor bbc father brown mrs mccarthy cardigans

Van de gastspeelsters:

Afbeeldingsresultaat voor bbc father brown 2017Mooi ajour.


Gerelateerde afbeeldingEen truitje met Egypische motieven. Hoe leuk!!


En op het grote internet vond ik deze, het originele jaren 50 patroon:




Afbeeldingsresultaat voor bbc father brown cardigansMooi lurex vestje van Bunty (heerlijke naam toch!)


Buiten dat de aankleding zorgvuldig en goed is gedaan van deze serie, vraag ik me dan altijd af; wie breit die kledingstukken. Heeft de BBC een breister in dienst? Of een groepje breisters?

Ben momenteel een sjaal met stippen aan het breien. Dat gaat heeeeeeeeeeeeeel langzaam want ik brei die stippen in en dan had ik bedacht met allemaal losse bolletjes te werken voor die stippen, die ik dan per bolletje in boterhamzakjes doe om uit elkaar te houden en na iedere pen weer even alles uit elkaar draaien. Jemig....je zou er overstuur van raken. En toch is het heel ontspannen, want weinig ruimte voor andere gedachten dan bolletje hier en bolletje daar. Heerlijk!

Ik hou ervan naar dit soort details zoals die truitjes en vestjes te kijken en te zoeken. Ook de kopjes op de keukentafel vind ik interessant om te bekijken. Klopt het met de tijd?

Nu kreeg ik een aantal maanden terug, samen met het jaren 20 Amsterdamse stijl kastje van mijn Opa en Oma ook nog een aantal dozen van mijn moeder. Ja, daar zat het servies in van mijn overgroot-oma. Iedereen vond het nogal grof, maar ik zag een unieke stijl en zei dat ik het wel mooi vond. Niet dat ik het ook wilde hebben. Want ik heb al genoeg servies in huis.
Omdat mijn moeder vrijwel alles wat aan mijn vader of zijn familie herinnert het huis uit aan het werken is, drong ze (zeurde ze) wanneer ik dat kastje wilde hebben. Om een lang verhaal kort te maken, staat het nu in mijn huiskamer. Met die dozen onuitgepakt nog erin.
Maar alweer langdradig verhaal; ik zag dus dat servies ooit op de keukentafel staan bij Father Brown.

Wat ik opmerkelijk vond aan het gesprek met mijn zoon is dat hij mijn moeder in haar rol als Oma beziet. Zo stuurt hij haar vaak kaartjes van de plekken op de wereld waar hij voor zijn werk moet zijn. Omdat ze dat leuk vindt. En hij ook.

Hij vindt haar een fijne Oma. Terwijl ik nog wel wat vragen heb bij hoe ze bepaalde dingen deed als moeder. Daar ook gesprekken voor heb bij mijn therapeut. Maar ook; Dit leerde me dat ik hem niet mag beinvloeden met MIJN mening, mijn visie op dingen en dat dit ook maar slechts mijn gevoel is.

Ik weet zeker dat vrijwel iedereen een andere herinnering heeft aan dezelfde dingen. Of een andere kijk op zaken. Ook mijn broers en zussen. Maar ook dat mijn moeder in haar rol als Oma een veel lievere en mildere vrouw is dan toen ze moeder was.
Dat haalt de zwaarte er een beetje vanaf voor mij. Dat besef. En wat een lieve vriendin me vertelde; dat sommige mensen beperkt zijn. Dat ze niet in staat zijn om te reageren zoals gebruikelijk is.

En natuurlijk snap ik ook steeds beter dat mijn moeder heel erg jong was toen ze kinderen kreeg en van toeten nog blazen wist. De leeftijd van meisjes waar mijn zoon al niet meer warm voor loopt want te onvolwassen vindt hij.

Had vanochtend een oude banaan verwerkt in bananenpannenkoekjes, maar de laatste die was nogal hard gebakken (afgeleid) en nogal zwart geblakerd. Hahah...Past wel bij de zwarte koffie.
Waarvan ik nu nog maar een lekker kopje neem.

Buiten donker, nat en regen, hagel en andere neerslag. Binnen zorg ik voor warmte (kachel nog niet aan hoor...beetje bezuinigen zolang ik het kan rekken) door alweer wat aan de luxaflex te doen, wat dingen voor Kerstmis neerzetten en ik vind dat ik vandaag niks hoef. Maar wederom wel veel mag.

En ondertussen doe ik toch meer dan ik dacht te kunnen.












donderdag 7 december 2017

Vinkje

Kan alweer een vinkje zetten op mijn lijst van taken. En dat geeft altijd een prettig gevoel. Gedaan en weg ermee.

Nou ja, in geval denk ik dan maar totdat de belastingdienst mijn bewijsstukken heeft geaccepteerd, maar dat zien we dan wel weer. Wat ben ik blij DAT ik kan denken in termen van 'dat zien we dan wel weer', want maandenlang kon ik eigenlijk alleen maar denken 'stel dat' en dan het allerslechtste scenario bij alle zaken bedenken. En daar weer urenlang over piekeren.

Dus fijn dat ik in staat ben om die maalstroom aan gedachten een andere richting op te wijzen. Of op een stopbord te wijzen.

Foto van Pixabay


Nu moet ik wel zeggen dat het vandaag een beetje als een kantoordag voelde, want vanaf dat ik wakker was ben ik eraan gaan zitten, om alle puntjes op de i te zetten, de 'ietjes' keurig uit te werken en die punt waarover ik vannacht droomde er ook nog aan toe te voegen. Zo blij dat ik nu een werkende printer heb (kado van mijn kinderen voor mijn verjaardag) en dat ik 'm geinstalleerd kreeg. Hoefde ik niet naar de bibliotheek om te gaan printen dus dan scheelt weer een fietsritje door de regen.
Ondertussen wel een rare printermelding, maar gelukkig even snel online gezocht wat het kon zijn en ook weer zelf kunnen oplossen. Yeh me!

Tussendoor toch ook nog maar even wat luxaflexlamellen schoongemaakt. Om even uit het uitzoekwerk te zijn. En om me bewust te blijven van het nu. Want ik voelde wel onrust.

En oh ja, witte was gedraaid en opgehangen. Heb ik morgen tenminste weer schone onderbroeken.

Net even alle papieren bij het postkantoor aangeleverd. En als aloude piekeraar toch maar wel Aangetekend verzonden. Maar ruim op tijd. Wel door de regen, paraplu waaide half weg, dus alsnog lekker nat, maar ach...ik hoef nu nergens meer heen, kan een lekkere warme kop thee drinken, dus niets te klagen.

Ik zag in mijn email een nieuwsbrief van mijn bibliotheek en een aangekondigde lezing van Tommy Wieringa. Ik vind dat zo'n erudiete man en zijn schrijfstijl bewonder ik al enige jaren dus ik had alweer een gedachte dat dit wel leuk kon zijn. En ook vannacht schoot er door mijn hoofd dat ik niet alleen moet denken maar meer moet doen.
Dus vandaag een kaartje gekocht voor iets in 2018. Wat voor mij al bijzonder is; dat ik al dingen plan in een volgend jaar. Dat ik plan en dat ik iets wil. Dat ik mezelf wel zie in 2018.






woensdag 6 december 2017

Alle mussen op een stokje!

Wat een rijkdom is dat; twee volwassen kinderen waarmee ik met beiden werkelijk goed contact heb. Sterker nog: die veel van mij houden en ik hou nog meer van hen (hahah...echt!!).

Foto van Pixabay



En een toetje bovenop dat besef is, is af en toe mooie gesprekken, zomaar aan een tafeltje in een superleuk eetcafeetje ergens. Met hem bijvoorbeeld. Mijn zoon.

Die weer volop geniet van zijn leven en die plannen blijft maken en heeft. Oh wat kan ik hem als voorbeeld nemen.

Maar ook heel erg grappig om hem, als bijna 30-jarige horen zeggen dat hij nu pas beseft hoe weinig inzicht hij nog echt had toen hij 20 was (maar dat wel aannam) en dat dit misschien ook zo is als hij nog ouder wordt. Waarop ik dit beaamde. Zelfs ver in de vijftig kan me het gevoel bekruipen dat ik toch eigenlijk nog maar weinig echt weet. Altijd zoekende naar doe ik het wel goed.

Zo leuk om gewoon even te kunnen zeggen ' zullen we afspreken" en daar tijd voor te hebben allebei (morgen werkt hij weer).

Hij vraagt ook door en dat maken die gesprekken interessant, leerzaam en prettig en soms ook confronterend. Hij wijst me ook op zaken die hij niet zo prettig vindt van mij. Waar ik me misschien niet eens van bewust was dat ik dat zo zeg of doe. Of wat het effect is op mensen om me heen hiervan.

De lunch was lekker, maar een beetje veel vond ik. Dus mocht ik de rest in een Doggy-bag mee naar huis nemen. Nog een eind door de stad gewandeld en gekeken naar hoe de Kerstboom werd versierd op die grote Markt. En weten dat ik vandaag verder niets hoef, wel veel mag.