zaterdag 25 maart 2017

Vloeibaar Frans zwijmel

Ik snapte lang niets van de taal Frans, totdat ik me bedacht dat als ik in mijn hoofd deed alsof ik het vloeiend sprak, ik mezelf voor de gek kon houden inclusief onze lerares en het stukken beter zou gaan. Minder denken dus. Meer In the Flow zoals men nu zou zeggen.

Enfin (ziet u wel!!)...zo gezegd, zo gedaan en ik sprak me toch een stuk steenkolen-frans. Vooral bij mijn boekbespreking van het allerdikste boek wat ze in de bibliotheek hadden, Le Grand Meaulnes, blufte ik me het boek en het Frans door. Dat was nog eens iets anders dan een dun boekje van Camus. Of Le Petit Prince.

Alsof er iemand anders zat, iemand die niet hoefde na te denken over vervoegingen, maar gewoon sprak zoals je je moerstaal spreekt. Naturellement.

Ik kreeg dan ook een 9 voor deze boekbespreking. Ook omdat men niet kon geloven dat ik dat boek van begin tot eind had gelezen en niet een uittreksel had gelezen. Dus allerlei instinkvragen, die ik  -in the flow - zo kon beantwoorden. Zou fijn zijn als ik vandaag de dag nog steeds zo kon blufpokeren.

En omdat het deze week dan toch officieel Lente werd en het vandaag dat ook zeker is met de zon, voici  Michel Fugain:



vrijdag 24 maart 2017

Dik. Lelijk.Wijf. - het boek en het inzicht

Zag bovenstaand boek in de bibliotheek en het was alsof ik hoorde hoe sommigen mij noem(d)en.

En soms ik zelf ook.

Zo noem ik mezelf niet meer -  gelukkig.

Afbeeldingsresultaat voor dik.lelijk.wijfAfbeeldingsresultaat voor dik.lelijk.wijf



Meestal, als ik wakker word, dan zeg ik; "zo Lieverd, alweer een dag die op je wacht. Maak er wat van, want je bent er nog".

Niet meer Sukkel, dikzak, loser.

De schrijfster van dit boek, Anke Wauters, beschrijft hoe ze heel langzaam van haar zelfbeeld afkomt, maar ook hoe de maatschappij over lichamen oordeelt. Niet alleen dik, maar ook dun. Of normaal. Wat normaal dan ook is. Bodyshaming heet dit.

Kijk alleen maar naar Linda de Mol. Hoe ze denkt dat haar gewicht zelfs het NOS-journaal gaat halen, want ze gaat 'live' op de weegschaal staan. En als daar dan een gewicht uitkomt wat maar 1 puntje boven gezond BMI uitkomt met haar lengte, dan noemt zij zichzelf  'toch echt te dik".

In welke categorie vallen de dames en heren dan met werkelijk obesitas?  Die zich geen kapper, stylist en maatkleding kunnen permitteren of een Personal coach of een prive-kok.

Ben je 50+ zit je nog steeds je zorgen te maken of Nederland je niet te dik vind. Wat ik trouwens ook doe. Met dit verschil dat ik dan ook echt te dik ben. Voor alle normen.

Het boek deed me verdriet. Herkenning, maar ook had ik te doen met de schrijfster die zichzelf sneed om te kalmeren. Ik snij niet; ik eet. Of heb ik andere dingen gezocht om met stress om te gaan. Wat me ook verdriet deed is hoe de schrijfster zichzelf niet de moeite waard vond. De grenzen opzocht. Een test om te zien hoever ze haar lichaam kon buigen voordat het brak. Omdat ze zichzelf niet de moeite waard vond. En ja, Mea Culpa.

Herinner me opeens weer dat toen ik een jaar of 12 was,  ik een kale plek op mijn hoofd had. Ik trok mijn haren uit mijn hoofd. Ik keek hoe de haarwortel eruit zag, een donker puntje. Uiteraard besteedde mijn ouders daar geen aandacht aan, het was en ik was alleen maar lastig en het stond zo lelijk, maar gelukkig had ik net als Trump zo'n Over-kamkapsel, dus viel het niemand op. Ik moest 'gewoon' ophouden met me aanstellen!!

En aangezien mijn vader in het Gekkenhuis werkte - werkte he....niet zat!! (dat kwam later pas)  - moest ik niet zo idioot  doen, anders zou ik daar terecht komen. Over en uit. Probleem opgelost. Dit hele gedrag, heb ik ergens in een laatje opgeruimd en het kwam pas weer eruit toen ik een tijd terug iets las over zelf-beschadiging. Dat dit er ook onder valt.

Dat ik soms nog steeds doe bij stress, maar dan op plekken die toch niemand (meer) ziet en het is nog helemaal hip en goedkoop ook :)

Las een heel mooi artikel hierover : Dwangmatig haren uittrekken

Wat me weer naar een andere site verwees, waar ik vervolgens tijden ademloos heb zitten lezen - wat trouwens uitermate goed bij wat er daar omschreven wordt past. Oh ja...ondertussen thee gezet, 15 andere sites openstaan, met advocaat gebeld en gemaild en met een collega geappt en in de tuin gerommeld.

Dus, in het kader van goed voor het lichaam zorgen,  vandaag toch maar wel naar de Tietenpletterbus geweest. En ja hoor...ik kon zo mee doen met de Nationale Pannenkoekendag vandaag.




donderdag 23 maart 2017

Kattig

Nog eventjes en dan heb ik echt helemaal geen ene cent meer om aan mijn riante kont te krabben, dan is ook mijn buffer geheel leeg, maar vreemd genoeg....er is nog ruimte om  adem te halen en om het mooie te zien van alles om me heen.  In het oog van de storm is het rustig zo blijkt.

De toestand in de wereld - waar ik me gisteren bewust even van heb afgesloten -  of in mijn eigen wereld maakt de narcissen niks uit; die bloeien gewoon. En de dikke hommels komen uit hun schuilplaatsen en zijn blij met mijn witte en paarse Pulmonaria (Longkruid). Dat ook het Zevenblad weer de grond uit springt, per uur een centimeter groeit zo lijkt het, dat hoort er gewoon bij.

En het allermooiste;  natuurlijk mijn kleindochter, die groeit als kool. Ik zie haar te weinig naar mijn zin, maar ze woont niet om de hoek of op fietsafstand (al zou ik daar vroeger vreselijk om lachen toen ik nog een auto had, die afstand); ik kan nu niet elke keer OV kosten uitgeven.

Maar gelukkig hebben we de foto's nog zeiden ze ooit.

Afbeeldingsresultaat voor gelukkig hebben we de foto's nog dit was het nieuws
 



En de filmpjes.  Mijn telefoon ontploft van de leuke filmpjes van haar. En van haar moeder en haar vader.

De ochtenden zit ik op 'kantoor'. Ik doe alle administratieve zaken die die dag afgehandeld moeten worden en kan daarna met een gerust gemoed 'niks' doen. Nou ja niks...in de tuin wroeten. Een kastje langzaam leegmaken. Zaken weggooien die echt weg kunnen.  Het huishouden bijhouden.

Veel zaken in mijn hoofd ook. Vastgeroeste overtuigingen. Telkens blijven afvragen of dat echt zo is, of dat ik dat zo denk. Of voel.

Mijn wereld is zo heel klein geworden. Reizen kost geld. Heb te weinig energie nog om een heel eind te fietsen, waardoor ik mijn wereld weer wat groter maak, maar dat komt wel weer. Momenteel blijf liever veilig in de achtertuin. Waar niemand komt of me ziet. Behalve de buurtkatten.

Vanochtend in de ochtendzon rekte een kat zich zo heerlijk uit en daarna rolde hij zo ongegeneerd heerlijk door het gras, dat ik direct zou willen dat ik een kat was. Heerlijk!

Het is vreemd, maar ergens geeft de natuur me de moed en de kracht om te zien dat alles altijd gewoon doorgaat, hoe druk je er ook over maakt.

Dat lees ik ook terug de Bijbel: Maak je dus geen zorgen voor de dag van morgen, want de dag van morgen zorgt wel voor zichzelf. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last.




















maandag 20 maart 2017

Lente-kriebels

Wat het mooie van het leven is; het wordt altijd weer Lente. Zelfs na de strengste winter.



Vanochtend relatief vroeg op, want ik verwachtte een belangrijk telefoontje. Gelukkig kwam dat al vroeg in de ochtend.

Helaas niet direct uitsluitsel, maar dat had ik ook niet anders verwacht. En inderdaad nogmaals bevestigd gekregen dat werkgever de regels overtreedt, maar ook daar heb ik niet zoveel aan. Ik zit zonder bron van inkomsten. Hij niet.

Wel prettig dat ik in ieder geval vroeg in de ochtend dat klusje van mijn To-Do lijst kon afstrepen en daarna door met de huishoudklus van elke maandag; Bless the House.

Dat klinkt toch stukken leuker dan schoonmaken!

En toch is het hetzelfde, alleen anders verwoord en daardoor voelt het ook anders. Want door de routine en regelmaat die Flylady me geleerd heeft door de jaren heen, is mijn huis niet meer een decor van Verzamelwoede of Het Krantenvrouwtje. Of stapeltjes met 'nog uit te zoeken'. Er zijn 'lege' oppervlaktjes te zien. Oh hoe heerlijk.

Nu moet ik eerlijk zeggen dat boven, in de kamer die ik maar mijn hobby-kamer noem (nee, niet de slaapkamer, daar wordt nog maar weinig gehobbied), nog wel een groot aantal nog uit te zoeken stapels, dozen met stapels, dozen met voorwerpen, dozen met "moet dat niet eens weg" en zelfs of eigenlijk tevens een flink aantal dozen van zoonlief staan. Maar ook die zijn al minder, minder minder door elke keer weer de timer te zetten en dan op te ruimen. Naar de Kringloop brengen, weggooien of bewaren. En ervoor waken om niet nieuwe verzamelingen aan te leggen.

Daarom ben ik zo'n fan van de bibliotheek. Lezen en dan weer terug met dat boek. Ik hoef niet alle boeken meer te bezitten. Lezen is goed genoeg.

Nog genoeg op de To Do lijst staan, dus eerst nog maar een kop heerlijk filterkoffie inschenken en dankbaar zijn dat er nog zoveel moois in mijn leven is.
Zo snoeide ik een tak van de Japanse Kers en zette die in een vaas en hoe mooi loopt die tak al uit. Gratis en voor niets.

En de paniek onderdrukken, of neen, niet onderdrukken....laat maar komen en dan inzien dat ik geen schulden heb en dankzij mijn inzicht en overzicht in mijn uitgaven het nog wel red. Dat alles dan op is, tsja...dat is dan maar zo. Ook dat heb ik gekund. En overleefd.

Wat ik fijn vind is dat ik me niet gek laat maken door Koop NU nieuwe lente-kleren, koop nu nieuwe tuinsets, koop nu nieuwe schoenen, nieuwe sokken, nieuwe onderbroeken, nieuw, nieuw....
allemaal niet nodig. Wel fijn, maar niet nodig. Echt niet nodig.

Stap zo direct op de fiets en ga alle documenten printen en opsturen. Dat is nodig. Voor de rest niks.

En deze is voor een lieve vriendin; ze weet wel waarom!










zaterdag 18 maart 2017

Rechtbank zwijmel

Zoals de zaken er nu voor staan, voorlopig nog niet bij een rechter terecht. Advocaat en ik moeten andere aanpak kiezen van mijn probleem/meningsverschil/akkefietje met werkgever.

Dat betekent gewoon dat ik afgelopen week constant herinnerd werd aan andere zaken dan herstellen en bijkomen en even bijtanken. De pomp is nog steeds gesloten.

En zal voorlopig nog wel zo zijn. Ondertussen nog steeds tussen wal en schip want bij nabellen van de instantie waar ik nu onder val, gaf men aan dat werkgever wederom niets heeft gedaan. Dat hij daarvoor een boete kan krijgen, koop ik letterlijk niets voor. Want het resultaat van dit alles is dat ik geen inkomsten heb. Advocaat zei al dat dit wel te verwachten was, want hij heeft al aangegeven onbetrouwbaar te zijn. Dus blijf zelf de regie houden.

En toch heb ik mezelf de opdracht gegeven om dit weekend er niet (teveel) aan te denken (Roze Olifant) en vooral maar weer te blijven kijken naar alles wat wel fijn is om me heen. Blijft moeilijk, want ik word wakker met hoe ik eea nu weer moet aanpakken. Mijn stappenplan.

En dus voor de zwijmel een groep uit mijn tienerjaren. Altijd maatschappijkritisch. Was ik ook in die jaren en alweer vond men mij maar een vreemde Rode Vrouw. Groen was nog niet zo bekend toen qua kleur.

vrijdag 17 maart 2017

Het is wat!

Van de week zag ik het programma Binnenste Buiten en daar was iemand heel trots aan het vertellen over zijn gerenoveerde slaapkamer en dat je niet vaak een paal zult aantreffen in de slaapkamer.

Mmm....daar verschil ik toch van mening over. Die trof ik daar regelmatig aan.

http://www.at5.nl/artikelen/166932/bijzondere-bevruchting-krokodillensoort-artis

In bovenstaand artikel las ik dat deze krokodillensoort met de hand gestimuleerd werd. Pffff...gaat mijn carrierepad een andere wending nemen binnenkort. Krokodillenmassage met Happy Ending!






donderdag 16 maart 2017

Ongeschikt

Kwam deze week tot verder zelfinzicht in mijn gedrag. Ik laat me, of beter gezegd, kennelijk vind ik het prettig, om me voor iemands karretje te laten spannen. Dat klinkt allemaal vrij passief; alsof het me overkomt en ik realiseer me maar al te goed dat ik toch echt zelf actief betrokken ben in dit alles.

Het heeft denk ik vooral te maken met dat ik ooit heb geleerd en al jong heb meegekregen dat ik nergens recht op heb, maar eerst aardig en lief moet zijn. En vooral niet lastig. Pas dan vinden je ouders je uitstaanbaar. Niet omdat ze gewoon van je houden, maar omdat je je altijd dienstbaar opstelt.

En nog steeds.

Altijd dingen uitzoekt, altijd dingen regelt, altijd klaarstaat, altijd oplossingen voor anderen zoekt, publiek wil zijn op hun feestje. Om maar niet te hoeven horen dat je niet nodig bent. Er niet bij hoort.
Of erger: wil je niet bij ons staan, want jij bent stom. En in een andere variant - ik neem jou niet mee naar een feestje want je bent te dik en lelijk.

Gerelateerde afbeelding

En dus betrap ik me op een soort van passieve agressiviteit. Ik ben boos kennelijk, maar weet niet eens op wie of wat. Op mijzelf? Of de omstandigheden? Op die ander. Op dat altijd lief en aardig moeten zijn?
En dat vreet aan me en helaas word ik dan niet lijdzaam en dramatisch dun, maar nog lelijker dik. Nog een reden om afstotelijk te zijn. Cirkel gesloten.

Ik stoor me uitermate aan dat domme gegrijns van me, dat nooit eens hardop durven uitspreken dat ik niet mee doe. Of het anders doe. Of als iemand maar doordramt over hoe ik mijn geschil met werkgever moet aanpakken, met woorden schermt die niet kloppen in de context en bovendien nergens op slaan dat ik dan niet zeg; joh....doe toch normaal man!

Maar me terugtrek en doe alsof ik niks gehoord heb. Het ene oor in en het andere uit. Maar ondertussen mag die ander kennelijk wel de hele tijd doordrammen van mij. Omdat ik anders niet aardig gevonden word? Durf ik niet te zeggen dat ik zijn mening en het uiten van zijn mening als heel dominant ervaar?

Je moet het zo aanpakken en je moet dit eisen en niet schikken want je heb recht op twee keer dit bedrag en ook hier heb je recht op. Oh en wanneer is de zitting dan ga ik mee.
Man man man (met hond).....dit is geen Amerikaanse juristenserie. In zo'n sessie mag je niks, kan je niks en kijkt de rechter alleen naar de stukken en de urgentie van de zaak.
Hoorde net al van collega dat zijn zaak naar een andere procedure is verwezen, want geen spoedeisend belang. Precies waar de baas op hoopt, want hoe langer het duurt, hoe minder de tegenpartij zin en vooral inkomen heeft om het door te zetten. En vol te houden.

Gek word ik ervan. Want ergens recht op hebben en het krijgen zijn twee gans andere zaken. Die niet aan mijn advocaat liggen of aan hoe ik dram, maar aan een rechter, die daar uitspraak over doet.
En daar moet ik het mee doen.
En dan nog.....stel dat de rechter mij in het gelijk stelt, dan nog kan het zo zijn dat ik helemaal mijn 'recht' niet krijg. Iets met Kale kippen en plukken. Of gewoon dat het allemaal te lang gaat duren en we dan alsnog schikken.

En ik ben niet een dommig vrouwtje of passief of meegaand. Maar kennelijk straal ik dat wel uit. Wil ik toch angstvallig meedoen. Bij de populaire meisjes horen. Dat ik na al die jaren nog steeds niet door heb dat ik mijn eigen groepje ben. Niet mooi, niet populair, maar wel echt.

Dus moet ik blijven oefenen en blijven kijken naar niet mijn woorden maar mijn gedrag. Gedraag ik me op een manier die uitstraalt dat ik echt ben. Dat ik niet aardig doe, maar het ben. Dat ik ook boos mag zijn.
Maar ook simpelweg gelukkig. Of onbezorgd.

Dus lieve ik, ga vanmiddag niks doen, niks hoeven en gewoon genieten van het feit dat de zon schijnt, dat je leeft en in de zon mag zitten. Je hoeft niet productief te zijn, niets van je lijstjes af te strepen (alhoewel ik dat allang gedaan heb), maar je ben ziek thuis, door je werk en je werkomstandigheden dus doe er alles aan om weer beter in je vel te komen zitten.

En wees blij dat jij gisteren in ieder geval de juiste keus met dat rode potloodje hebt gemaakt.