donderdag 22 februari 2018

Energie bijtanken

De avond tevoren had ik nog diverse, zeer ingewikkelde reisschema's online bekeken hoe ik op de goedkoopste manier naar het KIT - Tropenmuseum kon reizen totdat ik doorhad hoe ik mezelf gek aan het maken was.

Een uur extra reizen om een of twee euro of zo uit te besparen? Kom op zeg! Je krijgt je bonus van de Energiemaatschappij terug, dus laat even de zuinige vrouw thuis. Buiten dat; ik merkte dat ik hoge stresslevels kreeg van alle overstappen die ik moest doen - zou ik het wel halen, wist ik waar de bushalte was, hoe lang liep ik daarover -, terwijl het ook in 4 x overstappen kon. 2 x Bus, trein, tram. Klaar. En met mijn goedkopere dagritkaart voor/van de plaatselijke busmaatschappij kon ik sowieso al een heel eind komen en besparen.

Blij dat ik zag hoe ik mezelf in de stress draaide en ermee op kon houden. Maar slecht geslapen, kramp in mijn bovenbeen en de dag dat ik met Pourquoi Pas de afspraak had stond ik nogal duffig op. Wat me enorm hielp was naar de bushalte lopen met in mijn hoofd de zelfbedachte mantra: Ik ga wat leuks doen, ik ga wat leuks doen, ik ga lekker wat leuks doen!!

(Ja lacht u maar).

Mijn dochter appte me dat ze ziek thuis was en niet naar haar werk kon daardoor en als ik zin had, kon ik na het uitje wel bij haar eten. Moest ik ook nog even nadenken of ik dat wel 'aankon' met mijn energiepeil van een droog druifje. Maar ik wilde haar graag een hart onder de riem steken en mijn lieve kleindochter weer even knuffelen, dus ik reageerde met een blij 'ja, leuk'. Ik was tenslotte in haar buurtje bijna.

En wat heerlijk om Pourquoi Pas weer te zien en te spreken. Te luisteren naar haar altijd interessante kijk op de zaken en wat er momenteel speelt in haar leven. En haar wijze raad te horen. Dat doet me altijd zo enorm goed. En trouwens....die buurman die een tijdje terug  zei dat ze dikker was geworden heeft een brilletje nodig!!! Ze is prachtig. Dikker?? Haar haar misschien.

Het Tropenmuseum is nog net zo mooi als ik me herinnerde. Ooit stond ik daar op een seminar, dus ik liep op die ingang af, maar die is alleen voor events. Niet voor bezoekers. Tsja. Gelukkig vond ik, op tijd, het restaurant, waar ik Pourquoi Pas trof.

Wat ik het leukste vond was de tentoonstelling over het modegevoel in Afrika.  Met de mooie waxstoffen van Vlisco uiteraard. Ooit kocht mijn ex-man die rechtstreeks bij de fabriek en dan heb je het niet over een metertje stof, maar een hele batch van zeker 12 meter. Alles met het label Vlisco op de zijkant. En ieder motief heeft weer betekenis. Leuk om weer te zien. En ik zag nog een foto van een vriendin van mijn dochter. Dochter wist al dat ze daar aan meedeed, maar had het als een verrassing voor me gehouden omdat ze wist dat ik naar het museum zou gaan.

Afbeeldingsresultaat voor tropenmuseum mode afrika joan

Daarna door met - na met mijn stresshoofd even diep moeten nadenken waar ik me ook alweer bevond in Amsterdam als een boertje van buuten me orienterend en hoe ik bij mijn dochter moest komen - de bus en een andere bus, die wonderwel heel goed aansloten op elkaar en zo trof ik mijn dochter snotterend en hoestend in bed aan en haar dochter slapend naast haar.

Beetje de keuken voor haar opgeruimd en schoongemaakt, de vaatwasser uitgeruimd en zij had nog net energie om te koken en ik hielp om de bodem van de quiche in de vorm te doen. Hoe ik ook vroeg of ik verder nog wat kon doen, dat hoefde niet. Kleindochter at met smaak van de geprakte quiche met lekkere verse groenten en zalm. Niks potjes.

Nu ze loopt is de wereld een grote ontdekkingsreis en ze had in een keukenkastjes de plastic bakjes ontdekt. Wat leuk zo'n dekseltje om mee te spelen en lekker op te bijten. Veel leuker dan het duurste speelgoed! En telkens toch weer aan de laatjes zitten. Schoonzoon had wel van die beveilingshaakjes gekocht, maar omdat het allemaal laatjes onder elkaar zijn, kon hij ze niet bevestigen.

Iemand een idee hoe je dat kind-vriendelijk/veilig maakt?

Ik was wel redelijk afgeknoedeld toen ik laat in de avond thuiskwam, maar dacht dat ik de dag erna wel kon bijkomen. Het aanbod van Pourquoi Pas om naar haar crea-middag te komen, sloeg ik af.

Al vroeg appte mijn dochter me dat ze zich nog steeds niet lekker voelt, beetje koorts en ze baalde dat de dreumesmelk op was en haar man dat niet had gehaald gisteren en het laatste pak stond bij zijn moeder, die regelmatig oppast.
Tsja...veel mannen 'zien' dat soort dingen niet. Oh...zijn de luiers bijna op? Oh hebben we geen eieren meer in huis.
Dus zou ze met haar zieke hoofd en haar dochter, toch weer de deur uit moeten om die melk te halen.

En dus bood ik aan dat ik wel een pak zou halen en het dan 'even' bij haar langs zou brengen. Dat 'even' met openbaar vervoer en dan nog een pittstop bij de winkel waar ze dat spul verkopen (en nadenken wat dan de efficienste route is) betekent 2 uur onderweg, maar ik heb toch niks anders op de agenda staan en ik vind het fijn om haar te kunnen helpen. Vooral omdat ik al zo lang het gevoel had dat ik maar een Oma van niks was. Mijn gevoel, want mijn dochter zegt juist dat dit niet zo is.

Had de sleutel mee van hun appartement en ze lag nog in bed. Ze had haar dochter een lekker fruithapje gegeven van vers fruit, dus niet dat ze 'niks' te eten had. Een lekker yoghurtje gaat er ook goed in. En haar dochter lust alles, dus dat scheelt. Geen enkele groente die ze niet lust. Heerlijk toch!

Enfin; ik bood aan haar bed lekker fris op te maken en daarna kon ze even rusten. Of ik nog wat kon doen. Nou ja..de was opvouwen misschien? En ik zag dat de slaapkamer ook wel even gestofzuigd kon worden. Dus ook 'even' gedaan. Het bed was weer schoon, de slaapkamer ook, was uit de droger opgevouwen, nieuwe was in de wasmachine, de huiskamer even gekuisd en daarna heb ik kleindochter mee naar buiten genomen, dan kon haar moeder even rustig slapen en misschien kleindochter ook nog wel, want die was net een stuiterballetje; niks slapen - lekker overal aanzitten, en lopen en lopen en hahah...kijk alweer een plastic dekseltje!  He...oma...oma...ik kan echt wel dit kastje open doen hoor!!

Maar jemig zeg...ik ben echt uit het "hoe doe ik een kind in een wandelwagen" en "Hoe doe ik snel een jasje aan en wantjes en muts en dasje". En hoe werkt een wandelwagen, hoe kantel je 'm rechtop.

Muts af, wantjes uit....brrrrrrrr wat moet die sjaal om mijn nek Oma!!

Ik zweette al peentjes (sowieso, want ik heb mijn kachel nooit heel hoog en dan lijkt alles warm) voordat we in de lift waren. Maar toen....oh wat een genot.

Oma aan de wandel met kleinkind. Ik viel in de buurt geheel niet op, maar ik denk dat ik een soort van stralend sterretje boven mijn hoofd had, want wat was dat heerlijk....Ik ging nog even een winkel in, want ik zag dat er wat dingen op waren en dan hoefde mijn dochter de dag erna niet weer erop uit en hahah...ik vond het gewoon grappig samen met haar, want ook in de winkel werd alles bekeken, de wanten uitgegooid, de muts uit de wagen gegooid, de das lag ook al snel af....je moet ogen in je rug hebben met zo'n kleintje. En ik dacht weer terug aan wanten aan een touwtje, door je jas heen - waar ik als kind zo'n hekel aan had...nog niet zo'n slecht idee!

En nog steeds viel ze niet in slaap en pas toen ik haar straat inliep, toen sukkelde ze in slaap. Genoeg gezien.

Thuisgekomen voorzichtig haar slapend in haar bedje gelegd. Maar ze werd al snel wakker. En poepte wel 4 luiers vol daarna. 4!!

En wat ik heel erg leuk vond om te zien hoe ze al meedoet met Baby-tv en haar neusje aanwijst of haar oren bij het aloude "Hoofd, schouders, knie en teen".  Of lekker staat te dansen bij de muziek. En dan zich weer op Nijntje stort om te spelen. Of op de bank klimt. En eraf dreigt te storten, maar net niet. En altijd lachen.

Ondertussen nog een wasmand met een bonk wasgoed opgevouwen. En al mijn 'goede raad' voor me gehouden.

Had me voorgenomen na de spits weer naar huis te gaan, als mijn schoonzoon weer thuis was. Want ik voelde wel dat ik een beetje op was, als een uitgeknepen tube.

He...ik had vandaag de tijd om weer bij te komen, dus niks om me druk over te maken. Niks.

En zo is het precies. Sliep wat langer dan normaal, maar wel wat onrustig, maar ook niet erg. Er zit niemand op me te wachten.
Haar gewassen, lekker gedouched en leuk om het schaatsen te zien nu en alweer Goud. Ik hoef niets, maar mag wel wat. En dat is het hele verschil tussen stressen en ontspannen.














maandag 19 februari 2018

Nieuw erin = oud eruit

Deze wet geldt voor aankopen, maar ik denk nog meer voor gedrag.

Als ik naar aankopen kijk. Ik had een klein ovenschaaltje, 1 persoons, maar al heel lang een stukje af en heul oud. Goed genoeg. Bij de Appie had ik van die ovenzegels gespaard (of eigenlijk gewoon aangenomen met het idee wie weet kan ik iemand er een plezier mee doen) en ik had er eigenlijk helemaal niet naar gekeken, want ovenschotels genoeg. Maar stond toevallig tegenover het schap met de ovenschalen en zag daar een schattig minischaaltje. Helemaal glad van buiten, dus goed schoon te maken en na nameten met schaaltje van thuis, bleek de inhoud bijna dezelfde te zijn. Alleen de vorm was anders.

Dus ovenschaaltje gekocht en andere schaaltje direct weggedaan. Het viel me enorm mee, hoe makkelijk ik dat kon. Dus niet denken, ja, maar misschien wel handig....Nee. Twee kleine ovenschaaltjes = een teveel.

Mijn moeder heeft op haar zolder een kamertje wat net een winkel is. Allerlei dingen heeft ze dubbel op voorraad. Met excuus dat het voor de uitzet van de kleinkinderen (voorheen kinderen) handig is. Dus heb je een strijkijzer nodig...check eerst even bij Oma. Of een dekbed. Of een pannetje. Of handdoeken. Of kopjes (Oma...die gebruiken jonge mensen zelden nog). Een wok (die gebruikt ze zelf niet). Of een koffiezetapparaat. Nog een koffiezetapparaat. Waterkokers. En heel veel allerlei onnuttige 'gratis' geschenken die je bij een aankoop online krijgt. Toilettasjes, weekendtassen, nageletuitjes, 2 tubes handcreme, neppe en lelijke horloges etc etc. Ik krijg altijd jeuk als ik dat kamertje zie.

Mijn kinderen hebben me al gewaarschuwd dat ik dat echt niet moet doen, zo'n inpandig pakhuis aanleggen. Alles kunnen ze zelf kopen en uitzoeken en helemaal naar hun smaak (ook niet onbelangrijk). Niet nodig mam. Nou ja...heb het wel gedaan hoor, in beperkte vorm dan, als je van een collega nog een tosti-ijzer kreeg die zij uit haar kerstpakket had gehad maar niet nodig. Ik ook niet, maar handig voor een op kamer gaand kind. Maar geen kamertje met spullen. En van te voren gevraagd of ze dat handig leek, dat tosti-ijzer en we wisten dat ze binnen 6 maanden zouden verkassen.

En hoe zit dat dan met nieuw gedrag? Dat is wat moeilijker, want het is zo comfortabel en herkenbaar dat oude gedrag. Dat het me geen goed doet, dat blijkt op de lange termijn.

Ben ook erg goed in het zien van 'oud' gedrag bij anderen, waar ze zeggen 'nieuw' gedrag te vertonen, maar mijn eigen grote balk zie ik niet. Of durf ik niet onder ogen te zien. Dat kan ook natuurlijk.

Anyway: vanochtend een fijn opbeurend rondje Bless the House gedaan. Alles weer lekker opgeruimd en schoon; geen bergen kranten op de tafel, maar in de tas met oud papier. En weer even de stofzuiger door de woonkamer, gang en wc gehaald. Ook al denk ik dat het niet echt nodig is, toch is net dat beetje extra aandacht voor mijn woonomgeving helend. Omdat ik dat waard ben. Hoe slijmerig deze zin ook klinkt.

De was is ook klaar en opgehangen. Ruikt het huis weer lekker door.

Dan moet ik, als nog af te werken klus, alleen vandaag nog weer de gemeente bellen, want binnen 5 werkdagen reactie tellen ze wel heel vreemd. Of ze hebben handen met meer vingers dan 5 uiteraard.  Dat zou ook zomaar kunnen. Op maandag wordt er geen post bezorgd, dus dat geeft de gemeente nog weer een dagje extra uitstel. Digitale post is denk ik te ingewikkeld voor ze.


Foto van Pixabay


Dit weekend was het stralend weer en dan voel ik me extra schuldig dat ik zo'n weekend zit te sippen omdat ik me alleen voel. En hahaha...dat ik voel dat ik juist dat gevoel niet kan delen = alleen voelen. Dat ik zo klaar ben met alsmaar weer Dappere Dodo zijn. Dat ik daar niet overheen kan wandelen. Wandelen.....Nee...ik wil niet ongezien gezien zijn. Dan moet ik me echt bij kop en kont pakken, lippenstift opdoen en toch het huis uitgaan. Op het oog is er niets aan de hand. Dikke dame loopt een rondje. Ervaren dat die zon ook voor mij schijnt. Maar liever had ik grauw weer, waardoor ik de gordijnen vroeg dicht kon doen.
Las dit weekend een interview met Geert Dales in het Parool die in een diepe depressie was gevallen nadat hij - voor zijn gevoel - en oh dat gevoel herken ik maar al te goed - alles kwijtraakte. Dat hij op een roltrap stond die heel lang was en alleen maar naar beneden ging. Mensenschuw werd.

Dat hij niet ziet, dat er naast zijn roltrap altijd een gewone trap is. Waar je of naar beneden mee kan, of weer naar boven. Of gewoon stilstaan op die trap, maar niet gestaag naar beneden.

Wat ik heel leuk vind en dingen leuk vinden helpt bij je rot niet zo happy voelen, is dat je weer in nesten van vogels kan kijken. Klik hier maar: beleef de lente
Apart toch! Zonder je huis uit te gaan, toch zulke mooie dingen zien. Gewoon vogelporno in je huiskamer - veel beelden van parende vogels.

Keek verder het weekend naar een eerder opgenomen documentaire met Judi Dench over haar liefde voor bomen. Daarin hoorde ze hoe het water van de wortels naar de kruin werd geduwd. Wonderbaarlijk en ook weer heel mooi.

En die bomen zal het een worst zijn of ze alleen in het bos staan of met heel veel. Die boom is gewoon een boom en in de lente dan groeien zijn blaadjes en in de herfst worden die blaadjes weer mooi gekleurd en verdwijnen weer. Of die boom zich nou begrepen voelt of niet.

En wat zeik ik nou...mijn zoon was voor zijn werk ergens waar een aardbeving was. Hij appte nuchter terug dat hij in een aardbevingsbestendig gebouw zat, dus niks aan de hand.

Niks aan de hand en niks in de hand.

Dus nu maar wat werkkleding van mijn dochter kleiner maken. Echt wat doen dus.





















zaterdag 17 februari 2018

Onbereikbare zwijmel

Heerlijk lijkt me dat, als iemand zo over je denkt, of dat soort vragen aan je stelt. Dat als je thuiskomt er altijd iemand voor je is. 

Nou ja, toen ik 13 of 14 was zwijmelde ik hier nog volop over en op. En eerlijk gezegd honderd jaar later nog steeds. Onbereikbaar ideaal. Dus ben ik eerst maar bezig om van mijzelf te leren houden. Wat nog niet meevalt.

Dan kan ik beter naar de tweede luisteren, al is de eerste perfect zwijmelmateriaal.









vrijdag 16 februari 2018

Paula Rego

Bekeek een opgenomen documentaire over een Portugese/Engelse vrouwelijke schilder. Heel erg interessant hoe zij haar leven indeelde, hoe de depressie uit haar werk bleek te zien en die van haar man en trouwens ook van haar vader, alleen die ogen al! Grote confronterende werken en op veilingen werd haar werk voor tonnen verkocht. Tonnen!

Paula Rego heet ze. Ik had eerlijk gezegd nog nooit eerder van haar gehoord. En ze maakt zo wordt geschreven sinistere magisch realistische werken. In your face noem ik het maar. Veel politiek geladen, maar ook sociale isssues zijn haar inspiratiebron. En haar eigen leven.



Bijzonder zo'n intiem inkijkje, vooral als je weet dat het door haar zoon is gemaakt.

Verder had ik op BBC Mum opgenomen. Ze zonden 3 afleveringen achter elkaar uit. Ik bekeek het in 2016 geloof ik al eerder, het was goed geschreven en van die alledaagse en daardoor bijzondere (herkenbare) karakters. Iedereen kent wel zo iemand. Of is zo'n iemand.



De nieuwe vriendin van haar thuiswonende volwassen zoon die op de dag van de begrafenis van haar schoonvader in een knalrode sexy korte jurk verschijnt. Zoon die nogal sukkelig en onvolwassen overkomt en een overhemd met allerlei vouwen aandoet naar de begrafenis, want zelf gestreken - voor het eerst -  en er als volwassen vent ook nog trots op is.

Zoon die altijd half aangekleed door het huis struint. Altijd in zijn onderbroek. Met een blikje drinken in zijn handen. Vriendin die keihard onder aan de trap staat te roepen alsof ze op een markt staat. Vriendin die al knauwend op koekjes achter haar (Mum)  aan door het huis loopt en ondertussen overal kruimels achterlaat, zelfs in het bed van haar schoonmoeder, met de achteloosheid van de jeugd. Zij zoekend naar haar bril, die uiteraard in haar haar zit. Zuster die als ze thee krijgt vraagt of die uit een pot komt of gewoon van een zakje...
Van die kleine jeukmomentjes. Maar de hoofdrolspeelster blijft vriendelijk; nooit eens: hou allemaal je kop nu!!. In dat geval gaat ze buiten even zitten roken.

Verder merkte ik dat ik in mijn hoofd heel moe was door alweer dezelfde reeks van gebeurtenissen bij iemand die een foute partner voor hem heeft gekozen. En daar vanaf gaat, maar weer terugkomt, vanaf gaat, maar weer terugkomt, vanaf gaat, maar weer terugkomt, vanaf gaat, maar weer terugkomt,vanaf gaat, maar weer terugkomt. Heintje Davids is er niets bij.

Dus toen hij me zei dat hij bepaalde dingen nu echt niet meer wil, zette ik daar grote vraagtekens bij gezien bovenstaande. Want wat zou hij dan nu anders doen om niet weer in zijn eigen gecreeerde GroundhogDay terug te blijven komen.
Al tijden terug zei ik hem dat hij zijn ballen bij haar heeft ingeleverd en dat is nog steeds zo. Ook zijn oogballen, want hij mag naar geen enkele andere vrouw kijken. Of de indruk wekken van kijken.

Had ik maar een beetje bitcherigheid van haar. Gewoon eisen dat zijn geld jouw geld is, dat jij wegloopt (na 3 maanden he...) en hij jou dan geld moet meegeven, want je hebt niks gespaard en jouw schulden zijn opeens ook zijn schulden uiteraard. En die van jouw zoon ook nog. Oh ja...en hij heeft twee (oude) auto's; een is voor haar uiteraard. Want als ze weggaat kan ze die te gelde maken. Oh..hoe heerlijk moet dat zijn; het leven van een Golddigger. Verkleed als een vrouw die gered moet worden van het leven.

Net de bovenverdieping en de trap helemaal gestofzuigd. Dat schijnt ook te tellen als 'beweging', dus dat is weer twee vliegen in een klap. En mijn boor/schroefmachine maar weer erbij gepakt, want er hangt een plank los van de waaibomenhout-schutting die de buren zonder overleg jaren terug neerzette. In een vloek en een zucht gemaakt. Maar het blijft slecht hout en een schutting die in haast en met slecht inzicht is neergezet. De toren van Pisa is er niets bij qua scheefhangen.

En in het kader van regeren is vooruitzien ook maar van de gespaarde punten van online enquetes mijn boekenbon besteld. Dan kan ik daarmee in de boekenweek een boek aanschaffen en met het boekenweekgeschenk een dagje gratis treinen op zondag 18 maart.  Kijk hier maar: Boekenweek 2018

Mijn mini-sjaaltje voor kleindochter ligt klaar; als het goed is komt mijn dochter in de loop van de dag nog even langs. Ze is in de buurt in verband met een begrafenis, moet daarna werken en had ook nog wat werkkleding die veel te groot is. Of ik het passend kon maken. En dat lijkt me weer leuk om te doen. Iets zinnigs en iets met mijn handen.

Dochter is net supersnel even langs geweest. Maten opgenomen, sjaaltje overhandigd en nog een kaartje met snoezige haarspeldjes voor mijn allerliefste krullenkopje. Ze zei dat ze al gekookt had, al gesport, naar die begrafenis geweest en nu snel boodschappen doen, alles thuisbrengen en daarna naar haar werk.

Mensch; wat een energiebal; dat doe ik in een week!!











donderdag 15 februari 2018

Tuut tuut tuut

Wie kent het niet. Dit lied over Ruud Lubbers. Gisteren overleden.

Hij is van dezelfde leeftijd als mijn moeder dus daarom deed het me wel wat. Maar ben nooit grote fan van hem geweest als politicus. Van weinig politici trouwens. Grappig was dat ik dit weekend nog gechauffeurd werd door een oud-politicus die nu buschauffeur is geworden.

Hij rijdt pittig maar veilig door; hij lijkt me een type man die - als hij bij je in bed ligt er zelfs dan een wedstrijd van maakt en aan het einde uitroept: Eerst!!!

Het is vandaag grauw, nat en donker. Blij dat ik een lekker warm kopje koffie heb  had staan. En al van tevoren wist dat dit zo'n dag zou worden. Dus goed nadenken hoe ik 'm invul. De was draait, dat geeft altijd een 'goed' gevoel. Zo direct ook nog wat slopen strijken, dat is ook altijd heilzaam.

Gisteren maakte ik een verrassend lekker stamppotje van zoete aardappelen en boerenkool. Dat was iets teveel, maar dat betekent dat ik vandaag niet hoef te koken en er een ovenschotel van maak. Lekker met een laagje gesmolten kaas erop.

Vannacht op de Olympische Winterspelen werd de Nederlands-Ghanese skeletonrijder Akwasi Frimpong laatste. Alleen het feit dat hij meedoet is fantastisch, maar helaas niet op voor een medaille.


Straks weer mannenschaatsen en dat is fijn om naar te kijken.

Net even een plank van mijn keukenkast helemaal leeggehaald. Een aantal zaken mogen naar de Kringloop, een aantal zaken in de vuilnisbak en over nog meer dingen nadenken wat ik ermee doe. Houden of weggeven? In ieder geval de plank lekker soppen. Dat geeft het hoofd weer minder aanleiding tot teveel nadenken oftewel malen.

Ondertussen iemand gesproken die op hetzelfde inkomensniveau zit als ik - en in de Opruimings-val is getrapt. Nu 50% afgeprijsd. Een leuke jas van € 500,-- nu voor 'maar' € 250,--. Lekker warm en die wilde ze al zooooooolang. Die moest ze hebben en dus besteld.

Sta ik daar met mijn jas uit de opruiming voor 10% van haar opruimingsprijsje -met die klote ritsen!! - maar geen haar op mijn hoofd die naar jassen in deze categorie kijkt. En soms zou ik willen dat ik mezelf zo'n groot bedrag zou gunnen voor een jas. En toch weet ik direct dat dit klinkklare bullshit is. Merkkleding wensen op bijstandsniveau. Dat is niet realistisch, maar wel heel lekker. Voor even. Totdat er gaten in je budget vallen.

Oh en nog grappiger: toen ik zei dat ik haar wel terugbelde als ik iets voor haar had nagekeken zei ze; oh...heb jij niet onbeperkt bellen dan? Nee...ik heb een goedkoop Sim-only abonnement, dus let erop niet te lang bellen.

Mensch....wat voelde ik me een arme luis. Of nee...een slimme arme luis. Maar nog steeds een luis. Slim of niet.

Oh en daarna nog een spoedbericht want iemand waar ik veel van hou,  zat zo enorm in de narigheid. Help. Bel me.
Oh shit...zit hij alweer in zijn eigen film genaamd GroundhogDay.

Geen bereik op mijn mobiele telefoon.

Dan maar via Whatsapp bellen. De techniek laat ons niet in de steek gelukkig.

Tuuttuuttuut.....en nu leuke dingen doen van nul-euro budget. Of wacht...ik ga net als die Golddigger dames ook op zoek naar een man met centen. Dan zijn mijn luxeprobleempjes voorbij. Kan ik mijn verveling wegshoppen.  En af en toe ruzie maken, maar ik kan zo lekker pijpen, die man blijft toch wel bij me.

Oh nee...te oud.

Jammer...zie net dat Kramer geen goud heeft gewonnen. Maar Bergsma wel op nummertje 2 en dus zilver. Ook leuk. Toch?




















woensdag 14 februari 2018

Zeg het met bloemen

Er werd gisterenmiddag op de deur geklopt; de bloemist met een mega grote bos bloemen met Valentijnskleuren.

Even ....3 nano seconden wel .. dacht ik dat ze van Man met Hond kwamen, maar hem kennende was dat wel een heel erg kleine kans. Hij is niet iemand van dat soort gebaren. Ooit stuurde hij me een vriendschapsmail op 13 februari. Juist omdat iedereen het op de 14e doet. Maar dat is ook al weer meer dan 10 jaar terug.

De bloemist stond voor de verkeerde deur bij navraag.

Tsja.

You don't send me flowers eniemore.




the office GIF



Gelukkig had ik mijzelf dit weekend verwend met een mini bosje roze-witte tulpjes voor maar € 2,50 en die staan in een kleine accubak, kort afgesneden,  fijn de lente binnen te roepen. Groeien per dag boven de rand van de bak uit! Bloemen van mijzelf voor mijzelf. Ego tulpen zou je kunnen zeggen.

Even verder aan mijn agenda voor 2018 gewerkt; van een gratis kalender plak en knip ik dingen en die stop ik allemaal in een zwart notitieboekje wat ik voor maar € 2,--  kocht bij Flying Tiger. Een op maat gemaakte agenda. Geen Filofax, die leren omslag ligt al jaren in de la te wachten op betere tijden. Mooi leer, kadootje van mijn dochter een hele tijd terug. Ik zag dat mijn psycholoog dezelfde heeft.

Het is stralend weer, mevrouw Wust heeft haar rit gereden en ik ben benieuwd of er nog iemand sneller is dan zij.

Ireen Wüst rekent zelf niet op een medaille op de 1000 meter. "Deze tijd is niet goed genoeg. Ik had 1.14 laag moeten rijden. Nu is het deelnemersveld dat nog komt normaal gesproken te goed. Als ik een medaille win spring ik een gat in de lucht, maar dan hebben anderen steken laten vallen", zegt ze tegen de NOS.

Spannende races en uiteindelijk is het Jorien ter Mors die brons goud wint. Heel mooi die sterke benen te zien van de dames. Alleen maar spieren.

Nog wat lamellen van mijn luxaflex, nu bij de tuindeur,  schoongemaakt en zo heerlijk om te zien dat ook heeeeeeeeel langzaam werken resultaat geeft. Het is bijna klaar. Het fijne is dat ik het ook prettig vind om te doen. Voor mijzelf.

En de kranten die op mijn hoge koelkastcombinatie liggen om vuil op te vangen maar eens vervangen. Maandag gooide ik het tosti-rooster en een oude supergrote wok die al zeker 10 jaar ongebruikt daar staan en alleen maar vet opslurpen en dus telkens schoongemaakt moeten worden voor niets, weg. Oud en niet meer nodig. En ook niet meer mooi genoeg voor hergebruik. Ik haal de kranten weg en eronder is het brandschoon. Alle vet (heb geen afzuigkap) is in de kranten getrokken. Nog voor de zekerheid een doekje erover en een nieuwe laag kranten erop. Handig van kranten is, dat er een datum opstaat. Weet ik wanneer het de laatste keer was dat ik dit klusje deed.

Ben blij dat ik nog steeds oog heb voor het mooie en goede. Ook al haal ik de moed soms uit mijn tenen, ik haal het wel.












dinsdag 13 februari 2018

Kutkikker die maar geen prins wordt

Gisteren slikte ik nog wat kikkers door. Vandaag moest ik wederom weer even slikken.


Foto van Pixabay


Had gisteren met een man - mijn zoon - de situatie van ManMetHond doorgenomen om ook eens vanuit een mannelijk standpunt een inkijkje te krijgen op het geheel. Het is voor mij altijd belangrijk om een situatie van meerdere kanten te kunnen bezien voordat ik echt de deur dichtdoe of een besluit neem. En dat kan heel lang duren, want ik ben niet zo goed in moeilijke situaties met mensen.

Of eigenlijk; ik laat mezelf wel in een moeilijke situatie verkeren, waar ik voor een ander direct pal zou staan en ook heel snel weet en zie wat er aan de hand is.

Mijn zoon zei dat ik verder moest praten want kennelijk was mijn boodschap niet goed doorgekomen.  Had ik wat ik wil en hoe ik het wil niet duidelijk genoeg gemaakt.  Als hij vorige week dacht er met een simpel appje vanaf te kunnen komen en de loop-afspraak eenzijdig opzegde. Want al een andere afspraak en dat hoorde ik pas een kwartiertje van te voren.

Enfin; ik nam me dus voor om vandaag Nieuwe Ronde, Nieuwe kansen te spelen. Al verandert hij de spelregels bij iedere ronde. Toch speel ik vrolijk mee, want er zijn er niet zoveel die me elke week komen ophalen om te spelen. En dan neem ik maar genoegen met een keus die misschien niet zo gezond is voor me. Die me pijn doet, aan mezelf doet twijfelen of bevestigd dat ik niet zoveel waard ben.

Vandaag was een soort van Groundhog Day. Niks noppes nada, terwijl ik in de startblokken stond. En dacht dat praten wel onder het lopen te kunnen doen. Dus ik appte ManMetHond dat ik vandaag en voortaan alleen loop.

En dan nog denk ik dat hij misschien wel zijn moeder uit bad moest halen, of dat zijn ruitenkrabber kapot was of dat... voel ik me bijna nog schuldig ook.

Chagrijnig ging ik de deur uit - wat nou You Never Walk alone - maar de zon was nog niet krachtig genoeg om alle bevroren stukken stoep en straat al ijsvrij te hebben gemaakt, dus ik glibberde iedere keer bijna op mijn Kim Kardashian-kont. Dan maar de IJsberentred; een beetje schuifelen, maar zo min mogelijk je voeten van de vloer af.

Pffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffff...Dat loopt voor geen meter!!

Na een klein uurtje was ik wel klaar met dat IJsberengedoe en verlangde naar een kop koffie en minder spelletjes.

En nam me voor dat als ik er nog zin in had, ik vanmiddag in de zon nog een stuk mocht lopen. Trouwens; gisteren toen ik weer van mijn zoon richting huis ging, zag ik de bus net vertrekken en ben ik een heel eind gaan lopen. Dat scheelt weer zones en overstappen en dus geld en het was ook nog eens goed voor me. Wist niet dat ik zo'n eind volhield.

Wat was ik gisteren blij mijn zoon weer even te zien. Hij doet het goed en heeft de zaken van zijn hart weer prima op een rijtje staan. En kent zijn prioriteiten. Ik bewonderde zijn nieuwe vloerkleed, met het leuke verhaal van de aankoop en zijn planten. Ook leuk om te zien dat hij daar plezier in heeft. En ja; het is ook helemaal trendy momenteel. Veel groene planten in je huis.

Het zal wel ontzettend slijmerig klinken, maar wat ben ik toch trots op mijn kinderen en wat vind ik het leuke mensen geworden.

Zo; kikkers doorgeslikt en nog meer kikker gerelateerde zaken gedaan, administratie bijgewerkt en vooral proberen te blijven focussen op de mooie dingen van het leven en nu nog even een lekker nieuwerwets kopje filterkoffie inschenken.

Hoppa!