woensdag 20 september 2017

Fanclubnieuws

Wat heerlijk is het om een empathisch mens te ontmoeten bij mijn fanclub.

Iemand die aan twee woorden en twee blikken genoeg heeft en dan direct zegt dat ik me moet focussen op beter worden en vooral daarvoor de tijd moet en mag nemen. Mijn herstel is belangrijk.

Zelfs hoopt dat we nog even mooi weer krijgen, zodat ik daarvan kan genieten.

Dat was een zeer aangename verrassing.

Terwijl het alweer zo tragi-komisch begon. Want bij de receptie, waar ik me ruim op tijd en met alle papieren meldde, konden ze mijn contactpersoon niet op 'de lijst' vinden. Apart, want die medewerker werkt er toch minstens een aantal maanden. Dus na lang zoeken en navragen was de medewerker gevonden, althans het telefoonnummer en mocht ik plaatsnemen en zou opgehaald worden. De medewerker bij de balie was dezelfde als de vorige keer, toen ik me bij de bedrijfsarts moest melden. Ik herkende haar en vreesde een soort van Groundhog day.

Een kwartiertje en 24 dozen met taart voor de fanclub later, nog maar weer bij de receptie nagevraagd.

Gerelateerde afbeelding

Oeps...helemaal vergeten om de medewerker door te geven dat ik er was.

Kon het niet laten om te denken dat degene aan de receptie misschien ook wel in een re-integratietraject zat, maar nog even moest wennen aan 2 dingen tegelijk doen.

Dus 20 minuten later en al bijna weg willen hollen later, kwam de contactpersoon me voor mijn afspraak halen.

En gelukkig had ik toen bovenstaande hartverwarmende gesprek. Met een echt mens.

maandag 18 september 2017

Erin = Eruit

Van de week 'kocht' ik op punten van een bekend koffiemerk 2 nieuwe mokken. Thuisgekomen met de mokken besloot ik dat er dan ook 2 dingen 'uit' moesten.

In dit geval van die souvenirmokken, gekregen van mijn kinderen en uit sentimentele reden bewaard, maar nooit uit gedronken. Die mochten naar de Kringloop.

Lees net een stuk over Kees van Kooten over dat wij in de westerse wereld zo druk zijn met opruimen en ontspullen, terwijl in andere delen van de wereld mensen alles kwijt zijn. Denk dat wij niet half beseffen (en ik ook niet dus) hoe goed we het hebben. Dat ook hij bezig is zijn spullen op te ruimen, want stel dat hij komt te overlijden (laat dat stel maar weg; wij komen te overlijden), dan zadelt hij zijn kinderen op met het ontrommelen van zijn spullen.

Alles wat wij nu in ons leven zo belangrijk vinden om ons mee te omringen, is dan ballast. Want wat moeten je kinderen ermee. Misschien 1 dingetje, maar al die knipsels, artikelen en kopjes en bordjes en spullen.

Dus ging ik nog een keer door mijn keukenkastjes. Wat staat er al een hele tijd, maar gebruik ik nooit (meer). Waar zou een ander nog wat aan hebben? Wat is afschuwelijk maar heb ik jarenlang bewaard.

Oh ja...en verder tegen mijzelf zeggen wat Arnold hier doet:




En dan ook doen. Wat ik nogal moeilijk vind momenteel. Kom op; schoenen aan en gaan! Waarheen waarvoor dat weet ik niet. Alleen dat ik moet gaan.






zaterdag 16 september 2017

Regenboog zwijmel

Omdat ik deze week een paar keer hele mooie regenbogen zag en omdat de regenboog voor mij van oudsher iets van een belofte inhoudt, hierbij een Regenboogzwijmel.

Niet die pot met Goud is de belofte, maar blue skies. Alhoewel die Pot met Goud ook wel goed is, erbij, als bonus.

Hoe donker de hemel mag lijken, er is altijd een regenboog ergens te zien. Deze week las ik trouwens verder in het boek van Caitlin Moran "Bouwpakket van een meisje" waarin de hoofdrolspeler voor het eerst in een vliegtuig vliegt.

En tot de ontdekking komt dat boven de donkere grijze wolken eigenlijk altijd de blauwe lucht is. Altijd. Dat elke dag op aarde die ze ooit geleefd had, heimelijk toch altijd zonnig was. Hoe troosteloos en regenachtig het in haar stad ook is.

Vond dat een hoopgevend stuk.













vrijdag 15 september 2017

De schoonheid van de snackbar

Terwijl het buiten net weer een beetje droog werd, hing ik mijn was lekker binnen op. Dan droogt het ook prima, vooral aan het rek aan de zoldertrap.

Ook nog even mijn badkamer gesopt; dat wil zeggen de bakken die bovenop en de bovenkant van de droger staan (die droger staat er eigenlijk voor de sier want hij doet het niet meer en ik was voorlopig nog niet van plan om hem te vervangen). Gevuld met wasmiddelen en schoonmaakspullen.

Alles afgesopt en schoongemaakt. Niemand ziet het maar toch is het weer een voldaan gevoel. Pas toen mocht ik even koffiepauze houden van mijzelf. Lachen natuurlijk want als ik wil kan ik om 07.00 uur in de ochtend al aan de koffie gaan, maar toch hou ik - om niet geheel van het padje af te raken - een soort van vaste dagindeling aan. Zo direct nog even boven stofzuigen, want door de storm liggen er nu allerlei veertjes en kleine blaadjes in mijn slaapkamer. En stof uiteraard.

Enfin...ik keek naar buiten en zag wel 15 musjes op een rijtje op mijn schutting zitten. Dan vlogen ze weer op en gingen aan de overkant zitten. En ondertussen zoeken naar voedsel tussen de planten en de stoeptegels.
Ook kwamen er een stuk of 6 koolmeesjes bijzitten. Die hadden interesse in alle leegstaande vogelhuisjes. Misschien alvast voor het voorjaar? He...misschien kan ik wel Vogelmakelaar worden met al dat vastgoed in de tuin!
Maar de grootste interesse ging uit naar de Snackbar. Een grote buxusbol op stam die ook is aangetast door de buxusmot, maar nog dapper zijn best doet op toch nog een beetje groen te lijken Of het zijn de rupsen natuurlijk die 'm zo groen doen lijken, dat kan ook.
En die rupsen...dat zijn de kroketten en frikandellen van de buitensnackbar.

Ik moedig ze ook aan vanachter mijn raam..Dooreten jongens!!

De vogels komen altijd rond dezelfde tijd. Leuk om te zien en nog leuker te zien dat ze het zo naar hun zin hebben in mijn tuin.

Met dit mooie maar natte herfstweer zie je regelmatig hele mooie wolken en luchten. Tot 2 x achter elkaar zag ik een hele felle regenboog. Zo prachtig en zo kort maar te zien.

Zat ik direct met een liedje in mijn hoofd (nou ja...beter dan piekergedoe).


woensdag 13 september 2017

Kruimeltaart

Waarom neem ik de laatste tijd genoegen met een paar kruimeltjes (zoals een lieve blogster schreef waar zij tegenaan liep en zich er ook over verbaasde - dat genoegen nemen met heel weinig) en eis ik niet het hele stuk van die Kruimeltaart op. Of eisen....waarom vind ik het normaal, bijna vanzelfsprekend dat er maar een paar kruimeltjes voor mij zijn, terwijl iedereen verder lekker zijn stuk taart opeet (zo lijkt het; ik snap ook wel dat veel niet is wat het lijkt).


                                                                Foto van Pixabay 

Nu is Kruimeltaart niet echt gezond om te eten, maar wel heel lekker en staat Kruimeltaart natuurlijk voor Het Leven.

Net weer een heel stuk gelezen uit een boek getiteld (niet door mij geschreven hoor) "Ik? Ik stel niets voor", wat over zelfbeeld, zelfwaardering en zelfvertrouwen gaat.

Aangezien het kennelijk nog wel even kan duren voor ik met iemand met een diploma daarmee aan de slag kan, pas ik maar wat zelfhulp.
Dus alvast wat oefeningen gedaan. En niet als het boekje uit is, mijn gevoel dat ik er niet toe doe opeens is omgeslagen naar WOW...Wat ben IK geweldig, maar een mooie middenweg daar teken ik voor.



Want ik wil het straks gewoon en vanzelfsprekend gaan vinden dat ik ook gezellig mijn stuk taart krijg en neem. Zonder al teveel suiker dan natuurlijk. Maar wel lekker!

Verder had me vorige week voorgenomen om maar mijn eigen crea cursus te beginnen. Gewoon maar iets oppakken wat ik altijd leuk vond, misschien komt de Mojo daar ook weer door terug. Dus een tijdje zitten tekenen, vooral goed kijken is dat. Kijken naar vormen, schaduwen en afstanden en diepte.

Toen ging de wind toch echt wat liggen en zocht ik op zolder naar mijn tussen-jas. Niet te warm, maar net wat warmer dan een zomerjas (die ik vrijwel de hele zomer toch niet aandeed omdat ik het zo snel warm heb).

Zag de hele straat waar kastanjebomen staan,  bezaaid met takken en groene bollen. En raapte mijn eerste rijpe kastanjes. Altijd eentje in de jaszak. Schijnt goed tegen reuma te zijn. Ik ben al blij dat ik nog kan bukken.

Goed gedaan jochie!









dinsdag 12 september 2017

Narrig, kregel, korzelig, knorrig

Jemig wat valt het me op dat ik toch wel tamelijk narrig kan reageren. En misschien wel niet alleen naar deze persoon. Misschien ben ik wel een hele grote korzelig en knorrige vrouw aan het worden.

Man met hond liet gisteren weten dat hij opeens op kleinkind moest oppassen en het aan het weer lag of onze loopafspraak door kon gaan in verband met vervoermiddel van de kleine.

Ik werd me toch een partij narrig. Maar niet echt productief, want ik had er alleen zelf last van. Want er was toch nog niets afgezegd. Alleen aangekondigd dat het wellicht afgezegd zou kunnen worden. Ja, dat onze afspraak niet op nummertje 1 in zijn agenda staat, al een aantal weken niet meer en kleinkind voor gaat (en iedereen verder...); zanik toch niet zo.

Zeur toch niet zo over alles mensch!

Wat wil je nou?

Lopen. Ja. Nou....dan ga je toch lopen. Hij neem de moeite om bijna iedere week een eind te gaan lopen met jou. Geniet dan van het lopen en hou je verwachtingen verder een stuk lager! (Ja...alweer en ja, nog lager).

Enfin...ik was vroeg piekerend wakker. Ook over andere piekerdingen. Anton Pieck is er niets bij.
En piekerde nog een paar uurtjes verder. En besloot me toen maar volwassen te gedragen en even af te wachten hoe of wat. Wat zeiden de weergoden (ik hoopte eerlijk gezegd op donder en bliksem) en wat zei hij.

Gelopen.

Maar dan nog he....dan wind ik me op over het feit dat hij een kwartier te laat er is, terwijl ik zou moeten snappen dat even een kind aan boord meenemen enige voorbereiding treft. Hoe snel zou ik mijn kleinkind in de auto hebben ingesnoerd? En een wagentje mee en een hond. Nou?? Dus hou op met dat ijsberen met je jas aan en je loopschoenen aan je voeten. Geduld.

Ben ik knorrig als hij tot tweemaal toe gebeld wordt en tegen degene aan de andere kant van de lijn zegt dat hij met zijn hond loopt. Of met zijn hond en kleinkind. Waar ben ik dan??

Dan voel ik me een onzichtbare knorrige, narrige en kregelige vrouw.

Ik begin zo'n vrouw met een streep als mond te worden. Ik ben niet leuk en stoot iedereen af.



Afbeeldingsresultaat voor grumpy old woman with narrow lips










maandag 11 september 2017

Vogels vouwen en astronautenselectie

Bekeek gisteren een (opgenomen) aflevering van de BBC reeks over 12 mensen die graag astronaut willen worden en daarvoor een strenge selectieprocedure ondergaan.

Deze aflevering moesten ze onder andere Russisch leren (voor de communicatie met andere Astronauten en commando-centra) en een oefening doen in Origami - het vouwen van een vogelfiguur om te zien hoe hun ruimtelijk (pun intended) inzicht is.


                                                               foto van Pixabay



Alweer zeer interessant en diegenen waarvan ik dacht dat ze door zouden gaan, gingen ook door.

Ik zou niet eens geselecteerd worden en dat is ook prima. Niet iedereen heeft immers de ambitie om astronaut te worden. Wat voor ambitie heb ik dan wel? En....is het nodig om ambitie te hebben. Is het niet te ambitieus om ambitie te hebben?

Ben een beetje kwijt waar ik goed in ben. Heb het gevoel dat alles wat ik kon van nul en generlei waarde is. Natuurlijk begrijp ik verstandelijk ook wel dat dit niet waar is, maar ik ervaar dat momenteel wel zo. Soms waren er momenten dat ik naar de BBC keek en het Engels niet eens meer kon vertalen in mijn hoofd. Complete chaos. Dus moet ik voor mijzelf duidelijk maken waar ik goed in ben en waar ik (nog steeds) plezier in heb.

Bovendien word ik dan ook nog weer boos (daar moet ik ook nog wat mee, die boosheid, want dat levert weinig op) waarom zou ik, net als sommige andere vrouwen van mijn leeftijd niet lekker elke dag kunnen tennissen en naar een kleiklasje kunnen. Oh ja...even vergeten. Die hebben een partner die dat allemaal bekostigd. Of hebben hun financiele plaatje beter geregeld. Shit...heb ik dat ook nog verkeerd gedaan.

De kunst is dus te leren omgaan met datgene wat ik wel heb. En te leren zien dat wat er wel is, dat dit misschien wel meer is dan ik denk.

En ik heb nog steeds, ergens diep verborgen, enige creativiteit. Is het een optie om gewoon een dag in de week een dagdeel daaraan te besteden. Aangezien meedoen met een cursus of een training geheel niet in mijn budget past. Daar is nul budget voor dus.

Zag al iemand voorbij komen die eikels beschilderde, maar ik denk niet dat mijn ex daar tijd voor heeft.

Of van stenen plantenpotten figuurtjes maken. Brrrrrrrrrrr.

Schrijven vind ik heerlijk. En dat kan je natuurlijk overal doen. Las dat de schrijfster die mij en een aantal andere kandidaten een aantal seizoenen een training korte verhalen schrijven heeft gegeven (toen ik nog een auto had en overal (lees andere stad) veel makkelijker kon komen, nu kan dat dat niet meer; mijn actieradius is daardoor veel veel kleiner zonder eigen vervoer) een nieuw boek uit heeft.
Wat een enige vrouw was dat! En wat mis ik dit soort dingen. Contact op dat soort niveau. Waarbij je geest geslepen blijft.

Verder interesse in o.a.:

Breien
Tekenen
Schilderen
Kleding maken of met stof iets maken. Of gewoon iets maken.
Lezen
Filosofie
Psychologie
Kostuumhistorie
Geschiedenis
Tuinieren
Coachen/begeleiden
Stand-up comedian voor omroep Max...geen jonge hond, maar een ouwe bitch, maar wel eentje die het allemaal beter weet. (En dat zelf niet doet in haar leven. Uiteraard). Maar wel semi-leuk commentaar op iedereen en alles denkt te hebben.

Goh allemaal bejaarden-interesses; ik hoef alleen nog maar mijn geraniums op de vensterbank binnen te zetten en ik ben er klaar voor.

Waar is toch mijn Mojo!!! Ik wil niet een raar oud wijf van 55+ zijn die mensen wijst op de bovenste knop zoals Youp het zo beeldend aangaf.

Gelukkig besef ik wel dat elke nieuwe dag weer een nieuw begin mag zijn en wat ik gisteren voelde of dacht, achter me mag laten. Niet elke gedachte is waar immers.

Door kleine positieve dingen te doen en op te merken komt die Mojo vanzelf weer terug.
Dus gisteren mijn haar geverfd, - het pakje stond al maaaaaaaaanden klaar - dat geeft ook altijd een ander gevoel. Iets verzorgends voor mijzelf. Ook dat doe ik erg weinig. Gun ik mezelf te weinig.

De witte was draait al lekker in de wasmachine, het bed is afgehaald en straks lekker opnieuw opmaken - en even in de gaten houden dat het droog blijft en mijn dekbed niet natregent - en weer in een knisperend vers bed mogen stappen. In een droog huis. Met dak.

(Even snel naar boven; het regent dus nu keihard).

Zo'n fijn droog huis dat er gisterenavond midden in de kamer een naaktslak lekker liep te onderzoeken waar hij nu toch was. Heb 'm toch maar even naar buiten gebracht. Dat krijg je ervan als je de hele dag de buitendeur open hebt. Niks aan de hand; die slak doet niets, behalve mijn planten opeten en nu mag hij het gemeentegroen ontdekken.

Als ontbijt een eitje en wederom besef ik dat het mogen eten van ontbijt voor velen niet weggelegd is.

Op maandag doe ik altijd mijn rondje Bless the House en dat is fijn. Om te denken dat het goed voor je huis is om even overal op te ruimen, af te stoffen en te stofzuigen, zodat je je in je huis fijn en prettig voelt. En het geen opeenstapeling van zooi is. Of niet meer te overzien is hoeveel je nog moet doen om het weer een normaal huis te laten zijn.

Aan de slag!